امیرعلی قاسمی مقدم - گزارش مدیرکل اجتماعیوفرهنگی استانداری خراسانرضوی درباره طرح «نجات» یا همان طرح کاهش آسیبهای اجتماعی هنوز به پایان نرسیده بود که حرفهایش را قطع کرد و تریبون را به دست گرفت. علیرضارزمحسینی، استاندارخراسان رضوی، از اینکه نقش دستگاههای اجرایی در این طرح بهطور دقیق مشخص نیست، گلایه داشت و گفت: حالا که قرار است طرح کاهش آسیبهای اجتماعی با نام «نجات» یا هر عنوان دیگری، در برخی از محلات شهر مشهد اجرایی شود، آیا مشخص است که هر دستگاه اجرایی چه مسئولیتی در این رابطه بر عهده دارد؟ استاندار تأکید دارد که کار صوری انجام نگیرد و گلایههایش را اینگونه تکمیل کرد: «اعتبارات مربوط به کاهش آسیبهای اجتماعی را تا به امروز چه کار کردهاید؟!» پس از مطرح کردن نقدها، تکلیفی برای دستگاههای اجرایی مشخص کرد؛ آن هم اینکه باید تا 2 هفته آینده مسئولیت خود را در قالب طرح کاهش آسیبهای اجتماعی مشخص کنند.
رزمحسینی دیروز در ادامه صحبتهایش در جلسه کارگروه تخصصی امور اجتماعی، فرهنگی، سلامت، زنان و خانواده استان گفت: بر اساس مصوبه ستاد ساماندهی حاشیه شهر، شهرداری مشهد متعهد شده است که در مدت 6 ماه درباره غربالگری دقیق جمعیت هدف در سکونتگاههای غیررسمی اقدام کند.
وی افزود: در وضعیت فعلی دستگاههای اجرایی آشنایی چندانی با ساختار جمعیت هدف ساماندهی حاشیه شهر مشهد ندارند و به همین دلیل تسریع در انجام غربالگری جمعیت، بیش از پیش ضرورت پیدا میکند.
استاندار خراسانرضوی با اشاره به تعهد شهرداری مشهد برای راهاندازی 66 دفتر تسهیلگری در حاشیه شهر اظهار کرد: در مشهد با 1.5 میلیون نفر حاشیهنشین، فقط 4 دفتر تسهیلگری وجود دارد؛ درحالیکه به دفاتر بیشتری نیاز است.
وی با بیان اینکه هدف از راهاندازی دفاتر تسهیلگری، انجام یک کار صوری نیست، اظهار کرد: قرار نیست صوری کار کنیم. بهزیستی باید بداند که در یک محله چه تعداد معلول وجود دارد و در قبال آنها چه وظیفهای دارد.
رزمحسینی با اشاره به برنامهریزی انجامگرفته برای اجرای طرح نجات با هدف کاهش آسیبهای اجتماعی در برخی از محلات مشهد، گفت: تکالیف دستگاههای اجرایی در این طرح باید تا 2 هفته آینده مشخص شود.
وی ادامه داد: دستگاهها و ادارات باید با وظایف خود در قبال آسیبهای اجتماعی آشنا شوند و متناسب با آن، برای کاهش شاخصها در این حوزه برنامهریزی انجام دهند و در این راستا فعالیت کنند.
رزمحسینی خاطرنشان کرد: سرعت رشد آسیبهای اجتماعی فزاینده و بسیار بیشتر از سرعت اقداماتی است که ما در راستای کاهش این آسیبها انجام میدهیم؛ بنابراین بدون برنامهریزی دقیق نمیتوان بهصورت جدی با این مشکلات مقابله کرد.