آتش در خرمن

بسیاری از کشاورزان پس از آنکه محصول گندم، برنج و جو خود را برداشت می‌کنند، ساقه‌های باقیمانده گیاهان را آتش می‌زنند و زمین را با هزینه‌ای ناچیز و زمانی کوتاه برای کشت بعدی آماده می‌کنند. این اتفاق در استان مازندران با آتش زدن کاه در شالیزار‌ها خودنمایی می‌کند. اگرچه سوزاندن کاه و کلش در مزارع از قدیم مرسوم بوده، برخی به غلط تصور می‌کنند که این اقدام نیاز کمتری به استفاده از سموم در کشت دوم را فراهم می‌کند، اما آنچه که امروز بصورت علمی اثبات شده است نابودی اکوسیستم و ویرانی ساختار خاک است. نابودی موجودات مفید خاک، افزایش مصرف کود‌های شیمیایی و کاهش بازدهی زمین، فرسایش خاک در بلند مدت، کاهش رطوبت خاک و افزایش مصرف آب در طول دوره رشد، آلودگی محیط زیست و بروز بیماری‌های تنفسی بخصوص برای کودکان و سالمندان و سفت شدن لایه‌های خاک و کاهش نفوذ پذیری آن از مهمترین عوارض جبران ناپذیر سوزاندن کاه و کلش در مزارع است.