توی چشم باشیم

نیم فصل دوم رقابت‌های لیگ برتر نیم فصل داغ و عجیبی خواهد بود. چرا؟ چون این نیم فصل منتهی به جام جهانی است و بازیکنان در تیم‌های مختلف آخرین تلاش‌های شان را برای دعوت شدن به تیم ملی انجام خواهند داد. در این بین باید بازیکنان را دو قسمت کرد. ملی‌پوشان که معمولا در اردو‌ها هستند و بازیکنانی که به تیم ملی دعوت نشدند، اما امیدشان را هم از دست ندادند. ملی پوشان ثابت در روز‌های باقی مانده تلاش می‌کنند ضمن حفظ کیفیت فنی خود مصدوم نشوند. آنها تلاش می‌کنند در موقعیت مسابقه باشند و آمادگی شان را ضمن حفظ کردن به رخ کادرفنی تیم ملی هم بکشند تا خط نخورند. برخی از این بازیکنان مانند رضاییان و علیپور و نعمتی و یوسفی و ... می‌خواهند در تیم‌ها ثابت بازی کنند. اما بازیکنان جوان‌تر و کم تجربه‌تر هم ناامید نیستند و نیم فصل دوم برای شان نیم فصل حیاتی است. آنها می‌خواهند در تیم‌هایی باشند که بازی به آنها برسد و یا در بازی مقابل تیم‌های مدعی خودی نشان دهند. از این لحاظ می‌توان امیدوار بود که نیم فصل دوم لیگ برتر عرصه خودنمایی و تلاش بیشتر باشد و کیفیت بازی‌ها نسبت به نیم فصل اول بالاتر رود. واقعیت این است که نیم فصل اول نیم فصل دلچسبی نبود و بیشتر بازی‌ها کسالت آور شدند. مانند دربی و مانند بازی‌هایی که فکر می‌کردیم داغ از آب دربیایند.

نگاهی به شایعات اخیر برای نقل و انتقالات زمستانی نشان می‌دهد که بازیکنان در حال جدایی در سودای بازی کردن مستمر هستند و مذاکرات بیشتر بر این اساس جلو می‌رود. در این بین فولاد با یحیی پرچمدار نقل و انتقالات است و مدعیانی، چون پرسپولیس و تراکتور و سپاهان بیشتر در حال ترمیم هستند. ترمیم‌هایی کم خرج که با توجه به شرایط خاص کشور با احتیاط انجام می‌شود.