قهرمانی تیم ملی فوتسال ایران در جام ملتهای فوتسال آسیا ۲۰۲۶ (که به میزبانی اندونزی برگزار شد)، بار دیگر نشان داد که ما همچنان پادشاه بیچونوچرای این قاره هستیم؛ چهاردهمین قهرمانی پیاپی و تاریخی که افتخاری بزرگ برای ورزش ایران است. اما این پیروزی، برخلاف بسیاری از دورههای گذشته، آسان و یکطرفه نبود.
فینال نفسگیر مقابل میزبان، اندونزی، با نتیجه ۵-۵ در وقت قانونی و اضافه و پیروزی ۵-۴ در ضربات پنالتی به پایان رسید. تیمی که روزگاری در سالهای دور (مثلاً ۲۰۰۶) با نتیجه سنگین ۲۰-۱ از ایران شکست میخورد، حالا در فینال آسیا سه بار پیش افتاد، ما را به زانو درآورد و تا آخرین لحظه برای قهرمانی جنگید. این دقیقاً نشاندهنده شتاب خیرهکننده پیشرفت فوتسال در آسیا است؛ پیشرفتی که دیگر محدود به قدرتهای سنتی مثل ژاپن، تایلند یا ازبکستان نیست.
تیمهای نوظهوری مانند اندونزی، افغانستان، تایلند و حتی عربستان سعودی با برنامهریزی بلندمدت، سرمایهگذاری هدفمند و بهرهگیری از مربیان و ساختارهای مدرن، فاصلهشان را با ما بهشدت کاهش دادهاند. فینال ۲۰۲۶ گواه روشنی بود که جایگاه ایران در قاره، دیگر یک «تسلط مطلق» نیست؛ بلکه در معرض غصب توسط قدرتهای کوچک نوظهور قرار گرفته است.
از نظر تاکتیکی و تکنیکی، ما نتوانستیم برتری واضحی نشان دهیم. بازی سنتی، وابستگی بیش از حد به چند بازیکن باتجربه و کمبود نوآوری، باعث شد اندونزی – که به «مردمان هزار جزیره» معروف است – این ضعفها را به رخ ما بکشد و ما را تا مرز شکست ببرد.
تیم ملی ایران به جوانگرایی واقعی نیاز دارد؛ نیاز به تغییر تاکتیکهای قدیمی به سمت الگوهای مدرن، تقویت پایههای استعدادیابی، و بازنگری جدی در کادر فنی و سبک بازی. بدون این تغییرات اساسی، سرعت پیشرفت ما نسبت به توسعه فوتسال آسیا، کُند باقی خواهد ماند و در دورههای بعدی، اصلاً بعید نیست که یکی از همین رقبای امروز، از ما پیشی بگیرد.
امروز خوشحالیم از قهرمانی و شایسته جشن است، اما نباید در باد این پیروزی بخوابیم. این جام، بیشتر از آنکه جشن سلطه باشد، هشدار است: یا با سرعت بیشتری پیشرفت میکنیم، یا تاجوتخت آسیایی را از دست خواهیم داد. ایران همچنان آقای فوتسال آسیاست، اما این آقابودن دیگر تضمینشده نیست. زمان تغییر فرا رسیده است.