در نشست «کودکان قربانیان جنگ» مطرح شد؛ کودکان در صدر آسیب در برابر جنگ قرار می‌گیرند

به گزارش شهرآرانیوز؛ نشست «کودکان قربانیان جنگ» به مناسبت چهلمین روز شهادت کودکان مدرسه میناب شنبه ۲۲ فروردین به شکل مجازی توسط پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات برگزار شد.

در این نشست مژگان احمدیه، عضو هیات مدیره انجمن حمایت از حقوق کودکان علی‌اصغر سیدآبادی نویسنده و پژوهشگر مطالعات کودکی و شهرام اقبال‌زاده نویسنده حضور داشتند.

مژگان احمدیه با تاکید بر این‌که کودکان سرمایه کشور هستند، گفت: دوست داشتم از سربازان اسرائیلی و آمریکایی سوال کنم که شجاعت شما در بمباران کودکان میناب معنی می‌شود؟ این معنی آزادی است که برای کشور می‌خواستند به ارمغان بیاورند. کودکان سرمایه‌های ما هستند، توسعه سرزمین توسط کودکان انجام می‌شود و تجاوز به کودکان تجاوز به سرزمین است. کودکان با توجه به جثه و ناتوانی که دارند در صدر آسیب در برابر جنگ قرار می‌گیرند.

عضو هیات مدیره انجمن حمایت از حقوق کودکان با مرور آسیب‌هایی که در جنگ به کودکان وارد می‌شود، ادامه داد: در کنوانسیون حقوق کودک تاکید شده کودکان نباید در مخاصمات حضور داشته باشند، همچنین نیرو‌ها ملزم به حفاظت از کودکان هستند. کودکان به این دلیل که ممکن است والدین خود را از دست بدهند مورد تهدید قرار می‌گیرند، تاثیر تخریب مراکز بهداشتی، مراکز آموزشی و خانه بر کودکان بسیار پررنگ‌تر از بزرگسالان است.

او با بیان این‌که مخالفت با جنگ یکی از وظایف جامعه مدنی است، افزود: برای این‌که بتوان از کودکان حفاظت کرد، با جنگ مخالفم، زیرا در کودکان باید مسیر صلح پرورش پیدا کنند. شنیدن اخبار جنگ هم بر کودکان آسیب فراوان به همراه دارد، ترس و اضطراب مستمر از شنیدن اخبار به کودکان آسیب وارد می‌کند. حتی مهاجرت به مکان دیگر برای دور شدن از جنگ، خوابیدن در مکان‌های دست جمعی همه می‌تواند برای کودکان آزاردهنده باشد. همه اینها برای کشور آمریکا طبیعی است، زیرا آنها کنوانسیون حقوق کودک را نپذیرفتند.

صلح نیاز به اندیشه‌ورزی دارد

احمدیه با تاکید این‌که کودکان بی‌دفاع‌ترین قربانیان این خشونت‌ها در کره زمین هستند، ادامه داد: من به‌عنوان فعال حقوق کودک، مادر، شهروند و هم‌وطن می‌خواهم که به کنوانسیون‌های مورد توافق پایبند باشیم. رفاه اجتماعی، مسکن، بهداشت، آموزش و اوقات فراغت باید برای کودکان تامین شود تا بتواند برای آینده ایران مفید باشند. ما از حاکمان می‌خواهیم از جامعه مدنی که تا این اندازه دانایی دارند با تعامل و خرد جمعی در مسیر ایجاد صلح اجتماعی مواجه شوند. در این شرایط جامعه می‌تواند با مسائل و مشکلات روبه‌رو شود.

وی با بیان این‌که صلح نیاز به اندیشه‌ورزی دارد، افزود: همه حرکت‌های بزرگ با گام‌های کوچک و بزرگ ما ایجاد می‌شود ما فعالان حوزه جامعه مدنی خواستار این هستیم که در این مسیر مشارکت فعال داشتنه باشیم و باید از خرد جمعی در تصمیم‌گیری‌ها و تصمیم‌سازی‌ها بهره‌مند شویم.

در ادامه حتما بخوانید بازی، فرآیندی درمانگرانه برای کودکان در شرایط بحران

کودکان در برابر هیجانات مواجه متفاوتی دارند

علی‌اصغر سیدآبادی نیز با اشاره به تجربه‌ای که از جبهه دارد، بیان کرد: کودکانی که در مدرسه میناب قربانی شدند، صبح که از خانه راه افتادند فکر نمی‌کردند که به فضایی می‌روند که به آن موشک پرتاب خواهدشد و ۱۶۸ نفر همراه معلم‌هایشان قربانی خواهندشد. خانواده‌ها هم چنین فکری نمی‌کردند و اگر یک درصد این احتمال را می‌دادند، به کودکان اجازه رفتن به مدرسه را نمی‌دادند.

پژوهشگر مطالعات کودکی با تاکید بر این‌که کودکان مسئولیتی درباره حوادثی که در جنگ پیش آمده ندارند. مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد، کودکان در برابر هیجانات مواجه متفاوتی دارند و برای همین است که دادگاه ویژه اطفال برگزار می‌شود، از کشور متخاصم هم همین انتظار می‌رود که وقتی به کشوری حمله می‌کنند، این مسائل را رعایت کنند حتی اگر در شرایط نظامی باشند.

«تلفات جانبی» توهین‌آمیزترین و نکبت‌بارترین کلمه است

سیدآبادی با اشاره به اقداماتی که برخی رسانه‌های فارسی در خارج از ایران برای از بین بردن قباحت برخی بی‌اخلاقی‌ها انجام دادند، توضیح داد: گاهی به شکلی صحبت می‌شود تا قباحت کشته شدن فرزند مسئولی زدوده شود، حتی اگر آن کودک در خانه کشته شده باشد. این نوعی انسان‌زدایی در متن جامعه است.

این نویسنده با تاکید بر این‌که بمباران مدرسه میناب یک فاجعه بزرگ انسانی بود، ادامه داد: این فاجعه ذیل خبر‌های مهم‌تر گم شد، زیرا به لحاظ سیاسی خبر‌های مهم‌تری داشتیم، حتی صداو سیما و اخبار ایران هم در بازتاب این فاجعه نقشی سزاوار ایفا نکردند. تا مدت‌ها خیلی درباره آن صحبت نشد و در این مقطع شاهد اتفاق عجیبی بودیم. این فاجعه اول انکار شد و بعد تلاش کردند اینگونه نشان دهند که ایران این کار را کرده و می‌خواهد بر گردن امریکا بیاندازد. موشک‌ها نه یکبار و دو بار شلیک شده و توسط امریکا شلیک شده است.

او افزود: بعد از اثبات اینکه امریکا به مدرسه میناب موشک زده، اقدام به توجیه این کردند که جنگ «تلفات جانبی» دارد. «تلفات جانبی» توهین‌آمیزترین و نکبت‌بارترین کلمه‌ای است که می‌توان درباره کسی که هیچ انتخابی نداشته است، استفاده کرد. همچنین معلوم شد کسی که شب و روز چاپلوسی بیگانگان را می‌کرد و برای مرگ سه سرباز بیانیه می‌داد، درباره این فاجعه سکوت کرد. این فاجعه از یاد نخواهدرفت. در جامعه مدنی کشور‌های دیگر دراین‌باره اقداماتی می‌کنند و دیدم این فاجعه در امریکا یکی از تاثیرگذارترین حوادتی بود که موجب شد علیه جنگ اقدام کنند و در راهپیمایی عظیم «No King» به این حادثه هولناک ارجاع داده شد.

در حقوق بشر، اولین حق «حق بقا» است

شهرام اقبال زاده نیز با اشاره به این‌که پیش از مدرنیته و جهانِ نو، جهان صنعتی و جهان سرمایه‌داری مردم حقوقی نداشتند، گفت: مردم، رعیت بودند. رعیت مجبور به اطلاعت بود. از نظر جامعه‌شناسی تاریخی کودکان حقوق اجتماعی نداشتند و جزئی از خانواده بودند و به اعتبار این‌که مردم صاحب حقوق شدند، حقوق بشر و حقوق کودک تدوین شد. در حقوق بشر، اولین حق «حق بقا» است، نباید جان انسان را به خطر انداخت، این‌که بگوییم کودکان چه حقوقی دارند و چگونه حقوق آنها پایمال می‌شود، حقوق عاطفی است. جنگ به شکل گروهی حقوق عاطفی را نادیده می‌گیرد.

این نویسنده درباره اظهارات ترامپ قبل و در طول جنگ تحمیلی سوم، بیان کرد: ترامپ در اوج مذاکرات دوم، پیش از جنگ گفت که ایران را از روی کره زمین حذف می‌کند و در جریان جنگ هم گفت که تمدن ایران را حذف می‌کند. من این‌جا درباره حقوق کودکان صحبت نمی‌کنم. من درباره حق ملت صحبت می‌کنم. یک ملت را نمی‌توان حذف کرد. من به عنوان کسی که از ۱۵ سالگی جامعه‌شناسی می‌خوانم، اینها را اعلام می‌کنم.

او افزود: روزی از توران میرهادی می‌پرسند که بزرگترین آرزوی تو چیست؟ می‌گوید «بزرگترین آرزویم ایناست که جنگ نشود، صلح باشد»، زیرا اگر جنگ نباشد، تسلیحات به فروش نمی‌رسد و چرخه آن متوقف خواهدشد. در جنگ تحمیلی سوم، تمام زیربنا‌های ایران را نابود کردند، ذوب آهن ایران را در اصفهان زدند. صنایع فولاد صنایع مادر است، همه صنایع به فولاد نیاز دارد. اینها سرمایه مردم ایران هستند. وقتی پدر و مادر بیکار می‌شوند، معیشت کودکان تامین نمی‌شود.

منبع: ایرنا

در ادامه حتما بخوانید پاسخ نویسنده مکزیکی به اسدالله امرایی، نویسنده ایرانی