حمله به دانشگاه؛ جنایت دشمنان واقعی ایران در حریم علم

مریم شیعه | شهرآرانیوز؛ هوا تاریک است و باد خنک بهاری میان درختان قدیمی محوطه حرکت می‌کند. برگ‌ها آرام تکان می‌خورند و سایه‌ها روی مسیر‌های سنگ فرش جابه جا می‌شوند. دانشگاه در سکوتی عمیق فرو رفته است. ساختمان‌های بلند دانشکده ها، کتابخانه مرکزی و آزمایشگاه‌هایی که در روز پر از رفت وآمد دانشجویان و پژوهشگران است، اکنون در آرامش ایستاده‌اند.

در این ساعت از شب، هیاهویی در کار نیست. تنها چراغ‌های کم نور نگهبانی و نور پراکنده چند راهرو نشانه‌ای از حضور آدم‌ها در دانشگاه است. اگر کسی از دور به این پردیس نگاه کند، همه چیز عادی به نظر می‌رسد و این دنیای کوچک، در انتظار آغاز یک روز دیگر است. بعد صدایی در آسمان می‌پیچد. 

ابتدا فقط غرشی دوردست شنیده می‌شود، صدایی سنگین که از دل آسمان می‌آید. صدا هر لحظه نزدیک‌تر می‌شود. چند ثانیه سکوت کوتاه می‌گذرد و ناگهان انفجار. زمین می‌لرزد. موج ضربه میان ساختمان‌های دانشکده‌ها می‌دود و چند ساختمان فرو می‌ریزد. شیشه برخی پنجره‌ها با صدایی تیز می‌شکند.

پرندگانی که روی درختان نشسته‌اند هراسان به هوا برمی خیزند و سکوت صبحگاهی ناگهان فرو می‌ریزد. چند ثانیه بعد، انفجار دوم رخ می‌دهد. صدای آن در سراسر پردیس می‌پیچد. انعکاس انفجار مثل پژواکی سنگین در محوطه پخش می‌شود. در دوردست ابری از گرد و غبار بالا می‌رود و در نور کم رنگ سپیده دیده می‌شود. مردم پشت پنجره خانه ها، نگران به دود و غبار برخاسته از دانشگاه چشم می‌دوزند و انفجار سوم... اکنون دیگر هیچ تردیدی وجود ندارد.

حمله در جریان است. آژیر خودرو‌های امداد در دوردست به صدا درمی آید و سکوت سحرگاهی جای خود را به آشوبی ناگهانی می‌دهد. خورشید هنوز کامل بالا نیامده است و نور کم رنگ صبح، لبه‌های دود و گردوغبار را روشن می‌کند. این چندمین بار از آغاز تجاوز دشمن است که تروریست‌های آمریکایی و صهیون، دانشگاه‌های ایران را هدف قرار می‌دهند و به بیش از ۲۰ دانشگاه و مراکز علمی تجاوز می‌کنند.

۳ دانشگاه مهم پایتخت، ۳ پایگاه مهم نخبگانی کشور

دانشگاه صنعتی شریف، فقط یک دانشگاه نیست، نامی است که با علم، نوآوری و پرورش نسل‌های برجسته مهندسی گره خورده است. این دانشگاه که در سال ۱۳۴۴ در تهران تأسیس شد، به تدریج به مهم‌ترین قطب آموزش مهندسی و علوم فنی در ایران تبدیل شد.

در بسیاری از رتبه بندی‌های علمی، صنعتی شریف به عنوان برترین دانشگاه فنی کشور شناخته می‌شود و در رتبه بندی جهانی QS سال ۲۰۲۵ در حوزه مهندسی و فناوری در بازه ۲۰۰ تا ۲۵۰ دانشگاه برتر جهان قرار دارد. فضای علمی این دانشگاه ترکیبی از رقابت، خلاقیت و تلاش مداوم برای حل مسائل واقعی است، جایی که کلاس‌های درس، آزمایشگاه‌ها و پروژه‌های پژوهشی اغلب مستقیم به نیاز‌های صنعتی و فناوری کشور گره می‌خورند. نقش شریف در شکل گیری زیست بوم فناوری ایران بسیار پررنگ است. 

بسیاری از شرکت‌های دانش بنیان و استارت آپ‌های مهم کشور توسط دانش آموختگان این دانشگاه راه اندازی شده‌اند، به گونه‌ای که بر اساس گزارش معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری در سال ۱۴۰۲، بخش قابل توجهی از مدیران و بنیان گذاران شرکت‌های فناوری محور ایران از میان فارغ التحصیلان شریف هستند.

همین پیوند میان آموزش، پژوهش و صنعت باعث شده است این دانشگاه فراتر از یک فضای آموزشی عمل کند و به یکی از موتور‌های اصلی تولید دانش، فناوری و نیروی انسانی متخصص در ایران تبدیل شود. شریف، نمادی از توان علمی کشور است، جایی که نسل‌های متوالی از دانشجویان با امید ساختن آینده‌ای بهتر پا به آن می‌گذارند. 

این دانشگاه، چندمین دانشگاه است که به طور مستقیم هدف حمله موشکی قرار می‌گیرد. دانشگاه علم و صنعت در بامداد هشتم فروردین ماه، بمباران شد و فردای آن روز، دانشگاه صنعتی اصفهان برای بار دوم مورد حمله قرار گرفت. پس از آن، پردیس عباسپور دانشگاه شهید بهشتی که دانشکده‌های فنی و مهندسی آنجا بود، تخریب شد و حالا نوبت به دانشگاه صنعتی شریف رسیده است و معلوم نیست تا پایان جنگ، چند بنگاه علمی و پژوهشی دیگر را با جنون خود، از بین می‌برند.

در ادامه حتما بخوانید بازسازی زیرساخت‌های تخریب‌شده دانشگاه شریف در مدت محدود انجام می‌شود | بازگشت خدمات حیاتی در کمتر از ۲۴ ساعت

میراث مشترک

دانشگاه‌ها در هر جامعه‌ای، حافظه زنده علم، محل پرورش اندیشه و پناهگاه پرسش‌هایی هستند که آینده آن جامعه را می‌سازند. وقتی جنگ آغاز می‌شود، بسیاری از چیز‌ها در جهان دگرگون می‌شود، مرز‌ها جابه جا می‌شوند، شهر‌ها آسیب می‌بینند و زندگی روزمره از مسیر عادی خود خارج می‌شود، اما در میان این آشوب، دانشگاه‌ها همواره نمادی از چیزی فراتر از درگیری‌های لحظه‌ای بوده‌اند، نمادی از تداوم دانش و گفت‌و‌گو.

هدف قرار گرفتن یک دانشگاه تنها آسیب به چند ساختمان آموزشی نیست. کلاس‌هایی که محل شکل گیری ایده‌های تازه‌اند، در معرض خاموشی طولانی مدت قرار می‌گیرند. حتی اگر در آن لحظه دانشجویی در محوطه نباشد و کلاس‌ها تعطیل باشند، خود حمله پیامی سنگین دارد. محل اندیشه نباید ناگهان به میدان جنگ تبدیل شود.

در سنت‌های حقوقی و انسانی مربوط به جنگ، بار‌ها بر اهمیت حفاظت از مراکز علمی و آموزشی تأکید شده است. دانش، برخلاف بسیاری از دارایی‌های مادی، متعلق به یک نسل یا یک دولت نیست. علم میراثی مشترک است که از گذشته به حال رسیده و باید برای آینده حفظ شود. جنایت‌های امروز دشمنان ایران در حافظه تاریخی ما باقی خواهد ماند.