به گزارش شهرآرانیوز؛ حامد عنقا، اظهار کرد: برای بچههای فیلمسازی که در شرایط جنگ اقدام به تولید و ساخت اثر درباره آن کردند، جز تشکر و ستایش در قدم اول حرف دیگری ندارم؛ این گروهی ۶۰، ۷۰ نفره در واقع یعنی ۷۰ خانواده که همگی نیز از وضع موجود غمگین هستند، در شرایط سخت و اضطراب، زیر بمباران و موشک، تصمیم مهمی گرفتند که بخشی از اتفاقات این روزها را مخصوصا برای اینکه بتوانند در نزدیکترین حالت و مواجهه با حادثه، مانند مستند و یا داستانی به تصویر بکشند، ارزنده است.
وی افزود: در حالی که اینها میتوانستند مانند برخی از مردم عافیتطلب به سفر بروند تا آبها از آسیاب بیفتد و حرفهای روشنفکرانه بزنند اعم از اینکه اتفاقها شتابزده نشود و پخته شود، این تصمیم و انتخاب را داشتند و کاری که انجام دادند به همه حرفهای عادی که در مورد کارها میزنیم اولویت و غلبه دارد و بیاهمیتترین موضوع این است که بگوییم شتابزده عمل کردند.
او تصریح کرد: طبیعی است که حتی وقتی با تصادف کوچکی مواجه میشویم، هر چقدر از آن اتفاق فاصله بگیریم اطلاعات و دیتاهای بهتری پیدا میکنیم که فکر به سمت دیگری برود، اما یادمان نرود که هدفگذاری این کارها که انجام شده و دو گروه به صورت موازی وارد عمل شدند تا این روزها و احوال را ثبت کنند و و مردم در چنین شرایطی که خود تجربه کردهاند، بتوانند روایتهای داستانی و نمایشی را ببینند.
وی گفت: من همچنین عقیدهای ندارم که ممکن است با عجله بوده باشد. فراموش نکنیم مخاطب هم این اثر را در چه روزها و شرایطی میبیند. اینکه این روزها فیلم ساخته شود و آن را نگه داریم تا به عنوان نمونه سال آینده نمایش داده شود، در آن زمان آدمها و شرایط هم متفاوت است و هزاران نقد و تحلیل در مورد اتفاقات وجود دارد. اما اینکه مردم در همان شبی که شهرشان مورد تهاجم قرار میگیرد بخشی از روایتها را در تلویزیون و پلفترم میببنند، باریکالله و خداقوت دارد.
عنقا اظهار کرد: اینکه خیلی وقتها گفته میشود، جنگ روایتهاست حرف درستی است اما این محصولات دارد برای جامعه خودمان و جامعهای که تحت تهاجم و جنگ است ساخته میشود شاید بتوانم این آثار را مشابه با فیلمهای جنگی و دفاع مقدسی که در سالهای ۶۱ تا ۶۴ ساخته میشود دانست؛ هم در روایتسازی، ایجاد روحیه و انگیزه و هم به فکر فرو انداختن بخشی از جامعه به اینکه چه اتفاقی دارد میافتد.
او افزود: زندهیاد رسول ملاقلیپور با ساخت «بلمی به سوی ساحل» و «سفر به چذابه» دو گونه متفاوت از جنگ را روایت میکرد، یا ابراهیم حاتمیکیا از «مهاجر» و «آژانس شیشهای» ۲ روایت متفاوت از جنگ را ارائه کرد. خیلی جنس فیلمسازی دوستان من در این روزها شبیه بچههای فیلمساز جبهه و سالهای ۶۰ تا ۶۷ است.
منبع: ایرنا