به گزارش شهرآرانیوز، فرشته کریمی، کاپیتان تیم ملی فوتسال و خانم گل مسابقات جام جهانی، پیراهن ارزشمندش را تقدیم کرد به خانوادههای دختران شهید شده در مدرسه شجره طیبه میناب. چرا این حرکت مهم است؟ چون فرشته کریمی در دل همین مردم بزرگ شده است. همان مردم داغداری که امروز عزادارند، دیروز تشویقکنندههای او روی سکوها بودند. همان مادرانی که اشک شوق میریختند وقتی تیم ملی گل میزد، امروز اشک غم دارند؛ و فرشته کریمی این را فهمیده است. او به موقع فهمید که محبوبیت، امانتی است از جانب همین مردمی که امروز در جنگ آسیب دیدهاند و عزیز از دست دادهاند.
در تمام دنیا، سلبریتیها و الگوهای ورزشی میدانند که ستاره بودن، مسئولیت میآورد. وقتی کرونا اپیدمی میشود بازیکنان لیگ برتر در انگلیس برای کمک به بیماران کمک مالی جمع میکنند. وقتی زلزله ترکیه را میلرزاند، ستارههای گالاتاسرای اولین نفراتی هستند که اهدای خون میکنند. وقتی آمریکا در بحران است، لبرون جیمز برای کودکان بیپناه مدرسه میسازد. اینها از روی درک عمیق این حقیقت است که من امروز اینجا هستم، چون دیروز مردم مرا اینجا نشاندند. حالا نوبت ادای دین است.
فرشته کریمی نشان داد که میتوان هم کاپیتان تیم ملی بود، هم خواهر داغدار یک خانواده. میتوان هم گل زد، هم دلها را التیام بخشید. میتوان هم روی سکو رفت، هم کنار مردم ماند. او بر خلاف ستارههای سربی که با حرکت باد تغییر موضع میدهند و در جنگ اخیر منتظر ماندند تا برنده جنگ مشخص شود و بعد رخ بنمایانند از مردم میهنش در دل جنگ دلجویی کرد و موضعش را مشخص و با صدای بلند فریاد زد.
به امید روزی که همه سلبریتیهای ورزشی ایران بدانند:مردم شما را بزرگ کردند تا در روزهای سخت، کنارشان بایستید و تسلیبخش داغهایشان باشید. حالشان را بهتر کنید. مسئولیت اجتماعی را به بهترین نحو انجام دهید. الگو بودن و الگو ماندن در چینن روزهای است که زیباتر و واجبتر میشود.