به گزارش شهرآرانیوز، یک مسابقه نمادین فوتبال به مناسبت عید قربان، حیاط موسسه همدم در مشهد حال و هوایی دیگر دارد. زمین فوتبالِ سادهای که در دل همین حیاط پهن شده، از صبح زود در آمدن مهمانانی جان گرفته که برای یک بازی فوتبال دوستانه با دختران همدم آمدهاند؛ بازیای که از همان لحظههای اول روشن است قرار نیست تنها با گل و نتیجه تعریف شود. صدای خنده، تشویق، سوت و دستزدن در هوا میپیچد و مهربانی، مثل نسیمی آرام در هوا میچرخد.
با آغاز بازی، مرزهای معمولِ مستطیل آسفالتی در هم میریزد. بازیکنان تیم مهمان نه با فاصله، که با حوصله و مهربانی کنار دختران همدم هستند. در میانههای بازی فاطمه، یکی از دختران همدم، زمین میخورد و نگاهها را به سمت خودش میکشد. اما خیلی سریع بلند میشود و لباسش را میتکاند و بازی را ادامه میدهد. در پایان بازی که از او میپرسیم با آن شدتی که افتادی درد نداشتی؟ با اطمینان میگوید: هزار بار هم زمین بخورم، باز بلند میشوم و ادامه میدهم. همین جمله، شاید خلاصهترین تعریف از حالوهوای این روز باشد.

یکی از دختران همدم، با اعتمادبهنفس می گوید که اگر روزی بازیکن تیم ملی شود، میتواند تا ۱۰، ۱۵ گل به تیم مقابل می زند. ویدا شاهمرادی، از دختران ورزشکار موسسه همدم از تجربههای ورزشیاش میگوید و با افتخار از حضورش در مسابقات فوتبالدستی شمال و قهرمانی در میان شهرهای کشور یاد میکند. فاطمه پیروزی، دختر فوتبالیست دیگر موسسه نیز از علاقه قدیمیاش به فوتبال میگوید و اینکه این علاقه کمکم به تمرینی جدی و پیگیرانه تبدیل شده است. زهره سلیمانی، دوست دیگرشان البته خودش را مدافع خوبی در فوتبال میداند و رقیه گلکار، با همان خجالتی که لبخندش را شیرینتر میکند، از بازی فوتبالش چندان نمیگوید، اما از مهارتش در طنابکشی حرف میزند.
مسابقه در میان شور و شوق دختران همدم و دختران مهمان همدم تمام میشود. نتیجه هیچ اهمیتی ندارد آنچه باقی مانده حس و حال خوب است که نه همه ۴۰۰ دختر این موسسه بلکه بسیاری از آنها از این برنامه گرفتهاند. این گونه مسابقات وحضور ورزشکاران نامآشنا مانند اتفاقی که پیش از این برای تیمهای ملی فوتسال کشتی، والیبال بارها و بارها روی داده فقط یک دیدار نمادین نیست، بلکه بخشی از یک پیوند انسانی و درمانی است که اثرش در روحیه و اعتمادبهنفس دختران معصوم این مجموعه دیده شده است.