ایران -ژاپن در فینال والیبال آسیا | رویاپردازی مقابل ساموراییها هارگیری است
حالا دیگر همه چیز برای یک فینال بزرگ آماده است؛ ایران و ژاپن، دو تیمی که در سالهای اخیر بارها در مهمترین بازی آسیایی مقابل هم ایستادهاند، این بار در فوکوئوکا برای جام قهرمانی آسیا به میدان میروند.
حالا دیگر همه چیز برای یک فینال بزرگ آماده است؛ ایران و ژاپن، دو تیمی که در سالهای اخیر بارها در مهمترین بازی آسیایی مقابل هم ایستادهاند، این بار در فوکوئوکا برای جام قهرمانی آسیا به میدان میروند. ایران با عبور سخت از استرالیا به فینال رسیده و ژاپن هم کرهجنوبی را بدون واگذاری حتی یک ست شکست داده است. پیاتزا و شاگردانش حالا فقط یک بازی تا قهرمانی آسیا و سهمیه مستقیم المپیک فاصله دارند. اما شاید بد نباشد پیش از شروع این بازی، کمی از فضای احساسی فاصله بگیریم.
طبیعی است که انتظار داشته باشیم ایران ژاپن را شکست دهد. طبیعی است که قهرمانی آسیا را بخواهیم و طبیعیتر اینکه رؤیای حضور در المپیک لسآنجلس را با این تیم دنبال کنیم. اما انتظار با توقع بیحساب فرق دارد. اگر قرار است درباره این فینال حرف بزنیم، باید واقعبین باشیم؛ چون حریف ایران، ژاپن امروز است، نه ژاپن چند سال قبل.
ژاپن در لیگ ملتهای ۲۰۲۶ تا جمع چهار تیم برتر پیش رفت و در نیمهنهایی تنها با اختلافی اندک مقابل آمریکا شکست خورد. در سوی دیگر، ایران در همین رقابتها با سه پیروزی و ۹ شکست در رده پانزدهم ایستاد. همین دو عدد برای فهم فاصلهای که امروز میان دو تیم وجود دارد، کافی است.
ژاپن در واقع بهترین تیم آسیاست و حتی این عنوان هم شاید برای توصیف شرایط فعلی این تیم کافی نباشد. ژاپنیها در سالهای اخیر از یک قدرت سنتی آسیایی به تیمی در اندازههای جهانی تبدیل شدهاند. آنها در فوکوئوکا فقط از امتیاز میزبانی استفاده نمیکنند؛ پشت سرشان یک سالن پر از هوادار است که هر امتیاز را به موجی از فشار روی حریف تبدیل میکند. برای ایران، بازی مقابل بیش از ۱۰ هزار تماشاگر ژاپنی، خودش یک مسابقه جداگانه است.
بد نیست خاطره فینال قبلی را هم فراموش نکنیم. در ارومیه، جایی که بیش از هفت هزار تماشاگر ایرانی پشت تیم ملی بودند، ژاپن ایران را کاملاً یکطرفه شکست داد و جام را از دست میزبان خارج کرد. حالا همان ژاپن، در خانه خودش، مقابل تیمی قرار میگیرد که هنوز به ثبات لازم نرسیده و در این مسابقات هم نشان داده که برای رسیدن به پیروزی باید تا آخرین امتیاز بجنگد.
ایران البته یک برگ برنده دارد؛ همین که تیم پیاتزا بعد از یک بازی چهارسته و فرسایشی مقابل چینتایپه، استرالیا را هم در نیمهنهایی از پیش رو برداشت، نشان میدهد این تیم برای جنگیدن ساخته شده است. پیروزی سه بر یک مقابل استرالیا، هشتمین حضور ایران در فینال در ۹ دوره اخیر قهرمانی آسیا را رقم زد و سهمیه قهرمانی جهان ۲۰۲۷ را هم قطعی کرد.
اما فینال داستان دیگری است.
اینجا دیگر صحبت از استرالیا نیست. مقابل ایران تیمی ایستاده که در حال حاضر از نظر کیفیت، ثبات، تجربه و شرایط روانی، دست بالاتر را دارد. ژاپن مدعی اصلی قهرمانی است و ایران برای بردن این تیم، به چیزی بیشتر از یک نمایش خوب نیاز دارد؛ به یک بازی کماشتباه، یک روز فوقالعاده و شاید همان چیزی که در ورزش به آن «شاهکار» میگوییم.
پس بیایید توقعمان را کمی پایین بیاوریم، اما دلمان را نه.
قهرمانی ایران در فوکوئوکا اتفاقی بزرگ خواهد بود؛ نه، چون ژاپن شکستناپذیر است، بلکه، چون امروز شکست دادن این ژاپن کار هر تیمی نیست. اگر شاگردان پیاتزا جام را بالای سر بردند، باید ارزش این قهرمانی را بیشتر بدانیم، چون آنها نه فقط یک تیم قدرتمند آسیایی، که بهترین تیم قاره و یکی از بهترینهای جهان را در خانه خودش و مقابل هزاران تماشاگرش شکست دادهاند. فینال برای ایران سخت است؛ خیلی سخت. روی کاغذ هم شانس ژاپن بیشتر است. اما ورزش برای همین لحظهها زنده است؛ برای روزهایی که آمار و منطق یک طرف ایستادهاند و یک تیم میتواند با یک نمایش بزرگ، همه آنها را به هم بزند.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
