عکاسی در مسیر زیارت

حمید سلطان‌آبادیان| نکاتی که در این متن به آن‌ها اشاره می‌کنم، برگرفته از تجربیات شخصی، دیده‌ها و شنیده‌هایی است که بهتر است برای عکاسی در مسیر زائران پیاده اربعین در عراق مدنظر قرار گیرد. بی‌تردید دوستانی که سال‌های قبل، تجربه‌ این سفر را داشته‌اند، تجربه‌هایشان بیشتر از من و گران‌بهاتر است اما صرفا این نکات را برای عکاسانی که برای بار اول قصد همراهی در این رویداد حماسیِ بزرگ را دارند، می‌نویسم. شاید که استفاده شود و سبب خیر گردد.
۱- تا جایی که امکان دارد، سبک‌‌بار سفر کنید تا سبک‌بال باشید و از قافله عقب نمانید. تنوع لنز و تعدد دوربین و متعلقات، به‌صلاح نیست و کاربردی هم ندارد.
۲ - یک کوله‌پشتی مناسب که دارای ضربه‌گیر باشد و از بدنه دوربین و لنزتان مراقبت کند، از واجبات است. همراه داشتن چفیه(که کاربرد‌های فراوان دارد)، کلاه آفتاب‌گیر، بادگیر، چتری کوچک و دفترچه یادداشت هم توصیه می‌شود.
۳- استفاده هم‌زمان از دوربین اس‌ال‌آر، دوربین کامپکت، دوربین تلفن‌همراه و دوربین‌های دیگر، فرصت‌سوزی در ثبت حادثه‌هاست. توصیه شده است که تمرکز ذهنی و بصری را به تعدد ابزار، آلوده نکنیم و به استفاده مفید و موثر از یک ابزار خوب، بسنده کنیم.
۴- اگر سیم‌کارت عراقی تهیه کرده‌اید، شماره آن را به‌همراه نامتان روی برچسبی نوشته، به روی لنز و بدنه دوربین بچسبانید تا خدای‌نکرده اگر دوربین مفقود شد یا جاماند، شخصِ یابنده امکان ارتباط با شما و دریافت مژدگانی را داشته باشد.
۵- وضعیت هوا اصلا مشخص نیست. معمولا روزهایی داغ و شب‌هایی سرد در انتظارتان است. به‌همراه داشتن لباس گرم توصیه می‌شود و البته اگر از جلیقه خبرنگاری استفاده کنید، جیب‌های متعددش در این سفر بسیار کاربردی است.
۶- مسیر پیشنهادی از لحاظ امنیتِ بهتر برای پیاده‌روی، جاده نجف به کربلاست. این مسیر حدود 85کیلومتر است و می‌توان جاده را در دو روز و سه شب با پای پیاده پیمود. در تمام طول مسیر از خروجی نجف تا ورودی کربلا، تیرک‌هایی وجود که شماره‌گذاری شده‌اند و هرکدام از این تیرک‌ها با هم 50متر فاصله دارند. از خروجی نجف تا دوراهی کربلا، 300تیرک و از ابتدای بزرگراه کربلا تا ابتدای شارع‌العباس(ع) هم هزار و 460تیرک وجود دارد. این علائم نشان می‌دهد که چقدر از راه، طی شده و چقدر تا مقصد باقی مانده است.
۷- بهتر است باتری یدک و پاور‌بانک همراهتان باشد. اگر هم نبود، ملالی نیست؛ چون در طول مسیر موکب‌هایی(چادر هیئت‌های عراقی) هستند (تقریباً هر یک کیلومتر) که درکنار جاده، پنل‌های پانزده‌تایی یا بیست‌تایی برق گذاشته‌اند و استفاده از آن‌ها هم رایگان و صلواتی‌ است.
۸- از صفحه‌ اول گذرنامه و صفحه ویزا عکس بگیرید. درصورت مفقود شدن گذرنامه، این عکس‌ها بسیار باارزش می‌شوند و روند کمک به شما را شتاب می‌دهند.
۹- قبل از سفر اطلاعات کاملی از تاریخچه و چرایی این اتفاق بزرگ کسب کنید و به ایده‌های تازه برای ثبت «مجموعه عکس» فکر کنید.
۱۰- برای استراحت شبانه، سه گزینه پیش‌روی شماست؛ موکب‌های چادری، موکب‌های ساختمانی و خانه‌ روستاییان. هنگام غروب، روستاییان اطراف مسیر به کنار جاده می‌آیند و زائران را به خانه‌هایشان دعوت می‌کنند. این یک فرصت استثنایی برای ثبت عکس‌ است؛ البته در این میهمان‌ شدن‌ها اگر تنها نباشید، بهتر است. معمولا روستاییان خدمات زیادی به زائران می‌دهند؛ از دادن غذای گرم و خوب گرفته تا ماساژ پا و شست‌وشوی لباس. موکب‌های چادری برای استراحت‌های کوتاه بین روز، مناسب‌تر است. موکب‌های ساختمانی هم هرکدام شرایط خاص خودش را دارد و با هم متفاوت است اما برای ثبت عکس، بهترین گزینه همان خانه‌های روستایی است. در هر حالت و هر مکان، بهتر است حواستان به ابزارها و کیف و دوربینتان باشد.
۱۱- در شلوغی‌ها و ورود به دکه‌های بازرسی خصوصا در شهرهای کربلا و نجف، که در صف‌های طولانی قرار می‌گیرید، ممکن است زیپ کوله باز شود و چیزی از ابزارها و داشته‌هایتان از دست برود؛ به همین خاطر بهتر است کوله را مثل کانگورو برعکس کنید و بندازید جلویتان، طوری‌که بند‌ها همچنان روی شانه باشد. این‌طوری خیالتان از احتمال باز ماندن یا باز شدنِ زیپ کوله، راحت می‌شود.
۱۲- باتوجه‌به حساسیت و کنترل شدید سیطره‌ها(ایست و بازرسی‌ها) و مراکز نظامی، اکیدا از ثبت عکس از این مراکز یا حواشی آن خودداری کنید که عواقب دل‌نشینی ندارد.
۱۳- آموختن بعضی واژه‌های پرکاربرد عربی می‌تواند پل خوبی برای ارتباط با سوژه‌ها باشد و باعث ایجاد دوستی و انس و الفت شود. برای یاد گرفتن بعضی از این واژه‌ها می‌توانید کتاب «آموزش زبان عربی در سفر» را تهیه کنید.
۱۴- و پیشنهاد آخرم این است که در دفترچه‌ای که همراه دارید، حس‌وحالتان را در هنگام سفر بنویسید. هر روز خودتان را به نوشتن ملزم کنید تا در پایان این سفر متفاوت و خاص، نوشته‌های روزانه‌تان مکمل عکس‌ها باشد.