وزارت کشور: مجوز تمدید و صدور کارت‌های بانکی اتباع خارجی صادر شد سامان‌دهی اتباع خارجی غيرمجاز يا پايان‌‌دهی حضور مهاجران؟ بررسی مشکلات معلولان مهاجر افغانستانی ۳ وزیر دیگر افغانستان از پارلمان این کشور رأی اعتماد گرفتند اولین محموله وارداتی ایران با خط آهن هرات - خواف وارد افغانستان شد رزما غفوری، مهاجر افغانستانی، برنده جایزه پناهندگان سال ۲۰۲۰ شد مزارشریف میزبان نمایشگاه کتاب ایران و افغانستان جولان کرونا در افغانستان | ۲۱ نفر دیگر جان باختند سقف تراکنش بانکی برای اتباع خارجی و مشکلات مهاجران در ایام کرونا لاجورد، احیاگر سینمای افغانستان | اختتامیه نخستین جشنواره ملی فیلم افغانستان برگزار شد وزیر خارجه افغانستان در گفت‌وگوی تلفنی با ظریف، شهادت فخری زاده را تسلیت گفت شش وزیر دیگر کابینه غنی از پارلمان افغانستان رأی اعتماد گرفتند وزیر مهاجران افغانستان از تلاش برای کاهش هزینه‌های کنسولی خبر داد + فیلم نماینده افغانستان در دوحه: گفت‌وگوهای صلح وارد مرحله جدیدی شده است وزارت امور خارجه افغانستان ترور شهید فخری زاده را محکوم کرد شناسایی ۲۵۲ بیمار جدید مبتلا به کرونا در افغانستان آمادگی ایران برای واگذاری ۲۰ هزار زندانی افغان به دولت این کشور افزایش تلفات انفجار غزنی | ۳۰ کشته و ۵۰ زخمی هزینه ۲۰ هزار میلیاردی راه آهن خواف-هرات با نرخ روز ارز تخلیه تانکرهای نفت مصرفی نیروهای دولتی افغانستان توسط طالبان + فیلم
خبر ویژه

در کمین دانایی

  • کد خبر: ۴۸۰۰۰
  • ۰۵ آبان ۱۳۹۹ - ۱۷:۵۰
در کمین دانایی
محمدکاظم کاظمی - شاعر و پژوهشگر

من در این سال‌ها هیچ قومی و مردم هیچ منطقه‌ای را در دانش‌اندوزی به اندازۀ قوم هزاره و مردم مناطق مرکزی جدی و پیگیر ندیدم. از همان سال‌های اول مهاجرت ما به ایران، می‌دیدیم که اغلب مردم از دیگر اقوام افغانستان، از جمله مردم هرات، در کار فعالیت‌های اقتصادی‌اند و مردم مناطق مرکزی با جدیت در تلاش یادگیری، هرچند یادگیری در آن زمان فقط در حوزه‌های علمیه میسر بود برای مهاجران ما.

 

و پس از تحولات جدید نیز چنین بوده است. شاید این انتخاب ناگزیر و سرنوشت محتوم مردمی بوده است که مناطق زندگی‌شان نه برای کشاورزی مساعد است، نه برای بازرگانی و نه برای سیاست‌ورزی. به راستی در مناطق مرکزی چه می‌توان کرد جز مجهزشدن به دانش؟ تا به این وسیله بشود ستم و محرومیت چندین قرنه را جبران کرد؟

 

و این دقیقاً چیزی است که می‌تواند مایۀ هراس باشد برای کسانی که چشمِ دیدن بهروزی و موفقیت این قوم و این مردم را ندارند. مانع کشاورزی می‌شود شد. می‌توان زمین مردم را از آنان گرفت، چنان که گرفتند. مانع بازرگانی می‌شود شد، می‌شود آنان را در مناطق کوهستانی مرکز کشور محصور ساخت، چنان که ساختند. مانع دستیابی به قدرت سیاسی می‌توان شد، با انحصارگری در قدرت و ایجاد مکانیسم‌های محدودکننده. ولی مانع دانش‌اندوزی چگونه می‌توان شد؟ تنها راه چاره همین حذف فیزیکی و ایجاد جوّ هراس است. پس بی‌سبب نیست که سال‌هاست مراکز آموزشی و نسل دانشجو و دانش‌آموز این مردم اولین هدف این عملیات‌ها بوده است، از انفجار در تظاهرات جنبش روشنایی بگیرید تا حملۀ اخیر به یک مرکز آموزشی. این همه نشانۀ این است که از آگاهی و دانایی روزافزونی که در این قوم و این مردم در حال وقوع است، می‌هراسند.

 

این عملیات‌های انتحاری در مراکز آموزشی غرب کابل دردناک، نگران‌کننده و تأسف‌بار است. ولی بر این گواهی می‌دهد که مردم هزاره و مناطق مرکزی راه درستی انتخاب کرده‌اند، که همان تمرکز بر آگاهی و دانایی است. و این مسیر هرچند سخت و پرحادثه و زمان‌بر است، در نهایت موفقیت‌آمیز است. البته این تنها تسلی‌ای است که در این وضعیت می‌توانیم به خود بدهیم، ولی تسلی‌ای است اطمینان‌بخش.

 

 

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
سرخط خبرها
{*Start Google Analytics Code*} {*End Google Analytics Code*}