هشدار سازمان ملل درباره افغانستان | کودکان افغان از گرسنگی می‌میرند طرح عجیب طالبان برای پرداخت حقوق کارکنان | کار در ازای گندم نقاشی‌های اعتراضی هنرمند افغانستانی بر دیوارهای خانه‌اش + عکس کتاب جان پدر کجاستی؟ با ۱۲۰ شعر منتشر شد معاون شهردار تهران: باید شان انسانی مهاجران افغانستانی در ایران رعایت شود نقش آفرینی احمد مهران‌فر در فیلمی تولید مشترک با افغانستان کمک‌های بشردوستانه ایران به مردم قندهار ارسال شد + عکس آخرین اخبار افغانستان (۲۶ مهرماه ۱۴۰۰) ماجرای جلوگیری از فروش نان به افغانستانی‌ها در اراک چه بود؟ + فیلم کرزی: می‌خواهم دخترم درس بخواند و بهترین آموزش را داشته باشد پدر در قندهار و پسر در قندوز هنگام نماز به شهادت رسیدند ابراز نگرانی یونیسف از افزایش نقض حقوق کودکان در افغانستان دستیار وزیر خارجه در امور افغانستان: چگونه می‌شود حکومت تشکیل داد ولی به فکر امنیت مردم نبود؟ وقوع انفجار در مسجد «امام‌بارگاه» قندهار افغانستان + فیلم و عکس نقاشی حسن روح الامین برای شهدای نماز مسجد قندوز + عکس کارگردان سریال«هم‌سایه»: نگاه و رفتارمان با مهاجران افغانستانی بد است کمک‌های بشردوستانه ایران به مردم قندوز رسید + عکس حافظ به روایت محمدکاظم کاظمی | غزلیات حافظ آینه تجربه‌های زندگی انسان‌هاست «وقتی موسی کشته شد» نوشته ضیا قاسمی منتشر شد + جزئیات فساد ۱۴۵ میلیارد دلاری آمریکایی‌ها به بهانه بازسازی در افغانستان
خبر فوری

چرا مردم افغانستان نجنگیدند؟

  • کد خبر: ۷۷۸۸۸
  • ۲۷ مرداد ۱۴۰۰ - ۱۳:۲۷
چرا مردم افغانستان نجنگیدند؟
محمدکاظم کاظمی‌- ‌شاعر و نویسنده افغانستانی

پرسشی اکنون در سر بسیاری از عزیزان ایرانی ما می‌چرخد که چرا مردم افغانستان در روزهای اخیر در برابر طالبان نجنگیدند. این پرسش گاهی شکل اعتراض می‌یابد به این صورت که آن‌ها باید می‌جنگیدند.

 

ولی ما می‌توانیم قضیه را از یک منظر دیگر نگاه کنیم. سؤال را به شکل «سؤال» مطرح کنیم و در پی پاسخ برآییم. مردم افغانستان نیم قرن است که در حال جنگ هستند. پس اگر امروز نجنگیدند، باید دلیلش را پیدا کرد.

 

اصلاً نیم قرن چیست؟ ما در عصر جدید یعنی بعد از قرون وسطی سه ابرقدرت داشته‌ایم. انگلستان، شوروی و امریکا. و افغانستان تنها کشوری در جهان است که هر سه ابرقدرت آن را اشغال کردند، با مردمش درگیر شدند و در نهایت با خفت از آن‌ها بیرون رفتند. اما در همین نیم قرن اخیر نیز، آنان، باری با حکومت کمونیستی و باری با طالبان در مرحلۀ اول ظهورشان و باری در نوبت اخیر جنگیدند. نیروی ارتش افغانستان بیست سال است که با طالبان در جنگ است و بسیار فرماندهان و سربازان قهرمان در این جریان از دست داده است.

 

پس می‌شود حالا قضیه را از این منظر مطرح کرد. چه شد که مردمی که همیشه با اشغالگران و متجاوزان و حتی همین طالبان می‌جنگیدند، این بار و در هفته‌های اخیر نجنگیدند. وقتی قضیه را به صورت سؤالی مطرح کنیم می‌توانیم در پی پاسخ‌هایش برآییم و این را حدس بزنیم که لابد این نجنگیدن دلایلی داشته است.

 

حقیقت این است که مردم افغانستان برای تداوم جنگ انگیزه نداشتند، در حالی که حاصل آن، حفظ حکومتی دست‌نشانده بود که در ناکارآمدی، فساد، تبعیض قومی و زبانی بی‌سابقه بوده است. حکومتی که خودش بازی را طوری پیش برد که مملکت به نفع طالبان سقوط کند. حاصل دیگر این جنگ، کشته شدن، ویرانی و بی‌خانمانی بود که از عوارض ناگزیر جنگ است. به این‌ها بیفزاییم دیگر عوارض غیرمستقیم جنگ مثل رکود اقتصادی، ناامنی مرزها، مهاجرت دوباره و اثرات روحی و روانی آن را.

 

حالا مردم صبورانه و البته توأم با نگرانی، مراقب اوضاع جدید هستند. یا کشور بر مدار صلح می‌چرخد و مبارزه شکل مبارزۀ مدنی و فرهنگی می‌یابد، یا دوباره ناچار می‌شوند که دست به تفنگ شوند. من از آینده خبر ندارم و چه بسا که دوباره آتش جنگ روشن شود. ولی فعلاً بهتر است به مردم حق بدهیم تا اوضاع را بسنجند و مطابق شرایط عمل کنند.

 

منبع: کانال تلگرامی محمدکاظم کاظمی

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
{*Start Google Analytics Code*} {*End Google Analytics Code*}