تسلیم راضیه دربرابر رضای خدا

مژده رنگیان - خبر درگذشت بانوی تیرانداز مشهدی ظهر دیروز به گوش همه رسید، اما آن‌موقع چیزی حدود 12 ساعت از رفتنش گذشته بود. شامگاه روز دوشنبه 3 تیر، دردی جانکاه، قلب راضیه شیرمحمدی را نشانه می‌گیرد تا بانوی قهرمان را بی‌رحمانه به آغوش مرگ بکشاند. از بهت رفتن راضیه شیرمحمدی حتی همین حالا که درباره‌اش می‌نویسیم، کم نشده است؛ کسی که سرشار از شوق زندگی بود و تا دوشنبه‌شب که تسلیم رضای پروردگار شد، همچون ستاره‌ای در آسمان ورزش ایران می‌درخشید. او که همواره نگران دوستان ورزشکارش بود و در آخرین مصاحبه خود، باز هم مثل همیشه از کمبودهایشان می‌گفت، ناباورانه جامه رفتن پوشید. او که در آخرین مأموریت خود برای وطن، اولین سهمیه پاراالمپیک2020 را برای کشورمان به ارمغان آورد، بس زود مسافر آسمان‌ها شد و راضی به رضای خدایی که باور داریم حکیم است و رئوف.

کارنامه‌ای درخشان
بیش از 14 سال فعالیت در رشته تیروکمان را در کارنامه داشت. در کنار 8 مدال جهانی که به نام خود ثبت کرده بود، نقطه پررنگ در زندگی او، کسب مدال طلای ریکرو در بازی‌های آسیایی گوانگژو بود، بعد راهی پاراالمپیک شد و مدال برنز تیمی لندن2012 را به ارمغان آورد. او مدال نقره کامپوند پاراآسیایی جاکارتا را نیز به کارنامه خود اضافه کرد. او با کسب مدال جهانی هلند و 2 سهمیه انفرادی و تیمی در پاراالمپیک توکیو2020 قرار بود خود را برای کسب دومین مدال المپیکی آماده کند؛ اما اجل به او مهلت دردست‌گرفتن کمان را نداد. او اولین مسافر خراسانی کاروان پاراالمپیک2020 بود که بلیت سفر به توکیو را گرفت؛ اما خیلی زود از این قطار پیاده شد.

تولدی که ناتمام می‌ماند
مراسم چهلمین روز درگذشت او مصادف خواهد شد با روزها و حال‌وهوای تولد 42سالگی‌اش. اول شهریور‌ماه سال56 در منطقه طرق مشهد به دنیا می‌آید، اما یک سال بعد حادثه‌ای برای او رخ می‌دهد که تمام زندگی‌اش را تغییر می‌دهد، در مرغداری پدرش دچار حادثه می‌شود و توسط یکی از دستگاه‌های آنجا پای راستش را از بالای زانو و پای چپش را از زیر زانو از دست می‌دهد. در نوجوانی ورزش را شروع می‌کند و پس از مدتی با والیبال‌نشسته و معلولان دیگر آشنا شده و جزو اولین نفرات تیم ملی بانوان در کنار دوستان همشهری خود همچون معصومه زارعی می‌شود؛ اما پس از چند سال و به‌دلیل آسیب‌دیدگی آن را رها کرده و سال82 تیروکمان را زیرنظر سکینه قاسم‌پور در مشهد آغاز می‌کند و موفق می‌شود به یکی از قهرمانان این رشته تبدیل شود.

دوران دوری از تیروکمان
شیرمحمدی سال93 بود که به‌خاطر دختر کوچکش و نیاز به مراقبت بیشتر در این سن و همچنین به‌دلیل شرایط بدنی و آسیب‌دیدگی، از تیم ملی انصراف داد و اعلام بازنشستگی کرد. او یک‌سال‌ونیم از تیروکمان دور شد و دیگر به دست نگرفت و به‌همین‌دلیل پاراالمپیک ریو را از دست داد؛ اما در این مدت به گفته خودش منزوی شده بود و وضعیت روحی خوبی نداشت و بازگشت او به ورزش حالش را بهتر کرد. به توصیه پزشک از ریکرو به کامپوند تغییررشته داد.

قهرمان در قامت مادر
اگر نگاهی به عکس‌های شیرمحمدی داشته باشیم، خیلی زود به رابطه نزدیک و احساسی او و دختر کوچکش پی می‌بریم. در همه عکس‌ها دختر کوچک پنج‌ساله‌ای در آغوش شیرمحمدی است و تمایلی ندارد از مادر خود لحظه‌ای جدا شود، به‌طوری‌که حتی در زمان تقدیر استاندار و مدیرکل از ورزشکاران مدال‌آور، دختر کوچکش او را تا روی سن همراهی کرد و با او قدم‌به‌قدم آمد. شیرمحمدی حتی باوجود علاقه زیادش به رشته تیروکمان گفته بود اگر زمانی قرار باشد بین فرزندانم و ورزش حرفه‌ای یکی را انتخاب کنم، قطعا قید ورزش را می‌زنم؛ زیرا بچه‌هایم بیشترین اهمیت را برای من دارند. او به‌خاطر اینکه دوری از خانواده‌اش را به‌دلیل حضور در اردوهای تیم ملی کمتر کند، به تهران نقل‌مکان کرد و بیش از یک سال در آنجا بود؛ اما دوباره به مشهد بازگشت. شیرمحمدی 2 دختر پنج و نوزده‌ساله داشت.

آخرین استقبال باشکوه
یکی از بهترین استقبال‌ها از بانوی پاراالمپیکی مشهد در زمان بازگشت او از مسابقات جهانی هلند و کسب سهمیه پاراالمپیک توکیو برگزار شد. پس از اینکه 18خردادماه او توانست به‌عنوان تنهاخراسانی تیم ملی تیروکمان جانباز و معلول سهمیه انفرادی و تیمی پاراالمپیک2020 توکیو را کسب کند، در بازگشت به شهر خود، در فرودگاه مشهد یکی از بهترین استقبال‌ها از ورزشکاران در این چند سال رقم خورد. شیرمحمدی 22خردادماه یعنی 13روز پیش از فوت، با استقبال فتاحی، مدیرکل ورزش و جوانان استان، به‌همراه معاونان ورزشی و بانوان خود، نایب‌رئیس و دبیر هیئت جانبازان و معلولین استان و نیز 2 عضو شورای شهر مشهد، بتول گندمی و مسعود ریاضی، به‌همراه تعداد زیادی از هم‌رشته‌ای‌ها و دوستان وارد مشهد شد و آخرین عکس دسته‌جمعی او با مسئولان و دوستانش در همان فرودگاه ثبت شد؛ با همان حلقه‌های گل دورگردن و گل‌هایی که در دست داشت.

تبریک و تسلیت در یک قاب
یکی از اتفاقات غم‌انگیز فضای مجازی، کانال اطلاع‌رسانی هیئت تیراندازی‌با‌کمان خراسان بود. درحالی‌که آخرین پست این کانال مربوط به 22خردادماه و استقبال از راضیه شیرمحمدی در فرودگاه مشهد پس از کسب سهمیه پاراالمپیک2020 بود، در عین ناباوری پست بعدی به پیام تسلیت درگذشت این بانوی ورزشکار مشهدی تعلق گرفت.

دلی که شکست
یکی از تلخ‌ترین مدال‌هایی که او کسب کرد، در پاراالمپیک لندن بود. زمانی که او با مدال برنز بازگشت، کسی به او توجه نکرد و حتی در آن زمان تا ماه‌ها مدیرکل ورزش استان را ندید، او با گریه در مصاحبه خود از نامهربانی مسئولان گله کرد و از مشکلات ورزشکاران مدال‌آور و عمل‌نکردن مسئولان به وعده‌های خود گفت. شیرمحمدی همیشه در صحبت‌هایش دغدغه ورزشکاران معلول را داشت و در پاسخ به صحبت‌های معاون وزیر درباره تأخیر در اهدای جوایز مدال‌آوران عنوان کرد که «دلیل اصلی اینکه طلای جاکارتا را از دست دادم، فشارهای روحی و روانی به‌دلیل بضاعت مالی بود و کسی نمی‌داند در یک سال گذشته به من و بچه‌هایم چه گذشته» و از وزیر ورزش پرسید آیا از یخچال خانه ورزشکاران خبر دارد یا نه؟!

خاک‌سپاری شیرمحمدی در طرق
آشنایی زهرا اسلامی، نایب‌رئیس بانوان هیئت جانبازان و معلولین خراسان رضوی، با راضیه به سال‌های دور برمی‌گردد؛ زمانی که شیرمحمدی دختری نوجوان بود و اسلامی به‌عنوان اولین مربی، او را تشویق به حضور در والیبال‌نشسته کرد و گام به گام با او جلو آمد. درحالی‌که غم ازدست‌دادن شاگرد در صدای او موج می‌زند، درباره فوت راضیه می‌گوید: گویا دوشنبه‌شب در خواب دچار سکته قلبی می‌شود و صبح زمانی که دخترش سراغ او می‌رود تا بیدارش کند، با صحنه دردناک فوت او و کبودی چهره‌اش مواجه می‌شود و با سررسیدن آمبولانس، گفته می‌شود چند ساعت از فوت او می‌گذرد. اسلامی ادامه می‌دهد: خانواده او اهل طرق هستند و قرار است راضیه نیز مانند مادروپدر خود در همان منطقه، امروز به خاک سپرده می‌شود.