مطالعات دیرینه شناسی بیش از یک قرن است که با جدیت ادامه دارد، اما این علم نیز راز های بی پاسخ زیادی دارد که یکی از قدیمی ترین آن ها این است که دایناسور ها خون گرم بودند یا خون سرد.
دقیق۱۸۰سال می گذرد از زمانی که ریچارد اوون، دیرینه شناس بریتانیایی، برای اولین بار دایناسور ها را به عنوان موجوداتی باستانی طبقه بندی کرد، اما این علم هنوز راز های زیادی دارد که بی پاسخ مانده است. یکی از قدیمی ترین این راز ها این است که دایناسور ها خون گرم بودند یا خون سرد؟ راز سر به مهری که اکنون به نظر می رسد برای اولین بار دانشمندان سرنخ هایی برای حل آن یافته اند. دانستن اینکه دایناسور ها خون گرم یا خون سرد هستند می تواند سرنخ هایی درباره میزان فعال بودن آن ها و نحوه زندگی روزمره شان به ما بدهد، اما روش های قبلی برای تعیین خون گرم یا سرد بودن آن ها بی نتیجه بود. اکنون در مقاله جدیدی که در نشریه معتبر نیچر منتشر شده است، دانشمندان از روش جدیدی برای مطالعه میزان متابولیسم دایناسور ها با استفاده از سرنخ هایی در استخوان های آن ها که نشان می دهد حیوانات در آخرین ساعت زندگی خود چقدر تنفس کرده اند، پرده برداری می کند.
محققان می گویند: «پس از دهه ها، یافته های جدید ما، این اجماع میان دیرینه شناسان را ایجاد کرده است که باور کنند دایناسور ها خون گرم بوده اند.» در واقع، روش جدیدی که به وسیله وایمن ساخته شده است به ما اجازه می دهد تا به طور مستقیم متابولیسم موجودات منقرض شده را به شکل دقیقی شناسایی کنیم. وایمن می گوید: «متابولیسم این قابلیت را دارد که به ما نشان دهد چگونه اکسیژنی را که تنفس می کنیم به انرژی شیمیایی (سوخت بدن) تبدیل کنیم. حیواناتی که میزان متابولیسم بالایی دارند گرماگیر یا خون گرم هستند. حیوانات خون گرم مانند پرندگان و پستانداران اکسیژن زیادی دریافت می کنند و برای حفظ دمای بدن و فعال ماندن مجبور هستند کالری زیادی بسوزانند. حیوانات خون سرد یا گرمازا مانند خزندگان کمتر نفس می کشند و کمتر غذا می خورند. سبک زندگی آن ها از نظر انرژی کمتر از حیوانات خون گرم است و تمایل به فعالیت کمتری نسبت به موجودات خون گرم دارند. از آنجایی که پرندگان خون گرم هستند و خزندگان خون سرد، دایناسور ها در میانه این دو گرفتار مانده بودند. پرندگان تنها دایناسور هایی هستند که از انقراض گروهی در پایان دوره کرتاسه جان سالم به در بردند، اما دایناسور ها (و در نتیجه پرندگان) از نظر فنی خزنده هستند. برای حل این موضوع پیچیده و قدیمی، دانشمندان سعی کرده اند از تجزیه و تحلیل های شیمیایی و استئوهیستولوژیکی استخوان های دایناسورها، میزان متابولیک دایناسور ها را به دست آورند. آن ها در این بررسی خود به یکی از اساسی ترین نشانه های متابولیسم، یعنی میزان استفاده از اکسیژن توجه کردند.
هنگامی که حیوانات نفس می کشند، محصولات جانبی تشکیل می شوند که با پروتئین ها، قند ها و لیپید ها واکنش نشان می دهند و «ضایعات» مولکولی را به جا می گذارند. این زباله ها بسیار پایدار و نامحلول در آب هستند، بنابراین در طول فرایند فسیل سازی حفظ می شوند. این فرایند رکوردی از میزان اکسیژن تنفس شده یک دایناسور و در نتیجه میزان متابولیسم آن به جای می گذارد. محققان به دنبال این تکه های ضایعات مولکولی در فمور های فسیلی تیره رنگ بودند، زیرا آن رنگ های تیره نشان می دهد که مقدار زیادی ماده آلی حفظ شده است. آن ها فسیل ها را با استفاده از طیف سنجی فروسرخ رامان بررسی کردند که مانند میکروسکوپ های لیزری عمل می کند.
منبع:دیجیاتو