زادآوری؛ آرزویی که همچنان بر کاغذ می ماند!

داریم پیر می شویم. این نه یک تعارف و نه حتی یک تحلیل، بلکه یک خبر است. یک خبر که از هر طرف بخوانیم، تلخ است برای ایران و خطر است برای وطن. حرف این و ادعای آن نیست که در این خبر، آمارها حرف می زنند. طبق جدولی که در همین صفحه به تاریخ 23مرداد1403 چاپ شد، نمودارها از روند کاهش موالید در خراسان رضوی از سال1392 تا 1402 گزارش می دهند. رقم 142هزارو9 نفر در سال1392 در شیبی کاملا کاهشی به 101هزارو659 نفر در سال1402 رسیده است. به زبان ساده با روند نزولی زادوولد در حد بیش از 40درصد روبه رو هستیم. این هم یعنی سیاه چاله جمعیتی دارد هر روز بیشتر دهان می گشاید؛ مسئله ای که علاوه بر زوایای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، در ساحت امنیتی هم به جد باید موردتوجه و کنکاش قرار گیرد. با این روند، ما -حداکثر- تا سال1420 به رشد صفر می رسیم. یعنی اگر مسئله مهاجرت اتفاق نیفتد و بیماری ای شبیه کرونا به ما شبیخون نزند و همه چیز سر جای خودش باشد، به ازای هر ایرانی که با مرگ، جایش خالی شود، یک نفر زاده خواهد شد تا این جای خالی را پر کند. شاید مسئله ای چنین مهم خیال برخی ها را برنیاشوبد، اما قطعا ذهن و فکر اهل تأمل و به ویژه کسانی را که به فردای ایران فکر می کنند، سخت به زلزله دچار خواهد کرد. پیش لرزه ها هم اکنون قابل مشاهده است. همین هم باعث شده است که شاهد طرح های تازه و مشوق های نو باشیم برای زادآوری. کم وبیش هم خبرهایی می شنویم از اندک اثر آن در برخی مناطق، اما... . این اما از آن گره هایی است که برای گشودنش همه باید به میدان بیایند. می دانیم که مشوق ها و طرح های انگیزشی عمری چندساله دارند، اما نه تنها نتوانسته اند شیب کاهشی را متوقف کنند، بلکه همچنان شاهد کمترشدن زادوولد هستیم. به نظر نمی رسد که وضعیت در سال1403 هم تغییر روند بدهد. مسئله این است که با تبلیغات و تشویقات، منتظر جهش در زادآوری هستیم، اما واقعیت می گوید جامعه متناسب با شرایط زیستی خود تصمیم می گیرد. وقتی اشتغال خود دچار سیاه چاله ای است که گرفتاران بسیار دارد، نمی توان به تشکیل خانواده فکر کرد که نتیجه آن تولد فرزند باشد. وقتی زندگی ها چنان ناپایدار است که طلاق دارد نسبت خود به ازدواج را یک به دو تعریف می کند، نمی توان به انتظار گریه های شیرین در خانه های ناپایدار بود. وقتی جاده دارد زندگی ها را می بلعد، از آغاز زندگی سرودن ناساز با واقعیت های زندگی خواهد بود. باید برنامه ها را واقعی تر نوشت، برای ارتقای سطح زندگی مردم کوشید، معیشت را سامان داد، اقتصاد را به ثبات رساند و امید به فردای بهتر را احیا کرد، وگرنه تا وضع این باشد که هست، نمودار ولادت همچنان کاهشی خواهد بود. مشوق ها نیز گرهی باز نمی کنند، چون مردم ناظر به وضعیت زندگی خود بچه دار می شوند، نه با وعده مسئولان.