وضعیتِ واریزِ حقوق بازنشستگان هرماه دریغ از ماه پیش!

بازنشسته‌ها همان‌طور که توان جسمی‌شان تحلیل می‌رود، قوت روحی‌شان تحلیل بیشتری را تجربه می‌کند. اگر لازم است که به احترام یک عمر خدمت حواسمان به جسمشان باشد، دوچندان هم باید مراقب روحیه و احوالات روحی‌شان باشیم. این هم به معنای شعاردادن و قربان و صدقه‌شان رفتن نیست. به این معناست که با احترام با آنان برخورد شود. به اینکه هر تصمیمی که درباره آنان گرفته می‌شود، به موقع اطلاع‌رسانی شود. اما چنین نمی‌شود. هر ماه برای حقوق و مستمری‌شان با اما و اگرهایی روبه‌رو می‌شوند که با یک خط اطلاع‌رسانی می‌شود جلو آن را گرفت. اما هر ماه دریغ از ماه پیش. این ماه قرار بود با توجه به تغییرات بعد از اعمال متناسب‌سازی، فیش‌های تازه با به‌روزرسانی حقوق‌ها منتشر شود. قرار بود احکام براساس این پارامتر اصلاح شود اما دریغا که روزشمار آذرماه، به بیستمین روز رسید اما از آن قرار خبری نشد. مسئولان محترم کانون بازنشستگان و دیگر دست‌اندرکاران، وعده 19آذر را داده بودند که احکام و فیش‌ها بارگزاری خواهد شد اما «نشد!» چرایی‌اش را هم کسی توضیح نداد. قابل ندانستند موسفیدکرده‌ها را به یک خط سیاه آگاه کنند و از اضطراب نجات دهند. کاش مسئولان محترم در تأمین اجتماعی و وزارت فخیمه کار و رفاه و تأمین اجتماعی، گاهی به گروه‌های بازنشستگان در پلتفرم‌های مختلف نگاهی می‌انداختند. می‌دیدند که چقدر روان جامعه مخاطبشان درگیر است. می‌دیدند که آنچه آنان به‌سادگی از امروز به فردا واگذار می‌کنند، چطور به روح و روان مردم سوهان می‌کشد. من می‌خوانم اما نمی‌نویسم. می‌خوانم اما باز نشر نمی‌کنم. می‌خوانم و به بهداشتی‌ترین کلمات به مسئولان محترم یادآور می‌شوم که نه فقط در دل که در زبان مردم هم خبرهایی است که غفلت از آن سزاوار نیست. عقلانیت مسئولیت‌پذیری اقتضا می‌کند با جامعه مخاطب خود صادق و صریح و شفاف باشیم. درست رفتار کنیم و به‌موقع تکالیف را به انجام رسانیم تا از مردم هم جواب درست دریافت کنیم. حواسمان باشد که فصل پیری، فقط جسم را نمی‌تراشد که روح و روان را بیشتر می‌فرساید. اینان را باید بیشتر و پیش‌تر با آگاهی به آرامش رساند. وقتی در نماز، امام جماعت باید به «اضعفِ مامومین» توجه کند و ذکرهای طولانی نخواند، به طریق اولا در مسائل اجتماعی و به‌ویژه معیشتی باید به افراد ضعیف جامعه توجه کرد. بازنشستگان هم در این شمارند. جسم و مهم‌تر از آن جانی به فرسودگی رسیده دارند. حقشان نیست با بی‌خبری دچار اضطراب مضاعف شوند. با اطلاع‌رسانی می‌شود امور را تدبیر کرد. این هم گمان نمی‌کنم سخت باشد. سخت است آیا؟