غلامرضا بنیاسدی | روزنامهنگار
نوروز که میرسد از راه، شمار سال که افزایش مییابد، همه خود را یکسال بزرگتر میخوانیم و حتی از حسی چنین نیز برخوردار میشویم. سعی میکنیم رفتارمان هم با جایگاه جدید زمانیمان، تناسب داشته باشد. بههرحال سالی بر ما میگذرد و اقتضائات خاص خود را هم دارد و ما هم به این اقتضائات، خود را ملتزم میدانیم. این التزام در خود نگهداری در کرامت رفتاری در پختگی عقلانی هم خود را نشان میدهد. حتی برخی افراد به درک این نوشوندگی بهعنوان ضرورت حیات هم تعالی مییابند تا خاطرات کهنه و غمهای دیرین و غصههای فرسوده و کینههای نخنماشده را هم دور بریزند و جایگزینهای نو چون شادی و مهربانی و عشق بهجای آن بنشانند. تجربه خوبی هم هست این نوروز و خوب است این تجربه موفق را در مناسبتهای معرفتی هم بازخوانی کنیم؛ مثلا ما با درک روز میلاد حضرترضا(ع)، یک سال رضوی دیگر را هم تجربه کردیم و شایسته است سازمان زندگیمان هم با بزرگترشدن در حوزه معرفتی رضوی سازگار شود. امامرضا(ع) را امام رأفت و گفتوگو میدانیم و بایسته این دانستن این است که از میزان تکگویی و نگاه واحد، به گفتوگو و چندخوانی از ماجراها بیشتر میل کنیم. دفتر سیاه خاطرات تلخ و نامهربانیها را ورق پاره کنیم و صفحات سفید و مهربان بنشانیم بهجای آن و نشان دهیم شکرانه نعمت ولایت رضوی را به مهربانی افزونتر ادا میکنیم.