بخش خصوصی را باید تقویت کرد. این یک بایسته ویژه است در سپهر سیاستگذاری اقتصادی کشور. دولتها، با هر گرایشی نمیتوانند صنعتگر و تاجر خوبی باشند. خصولتیها هم بهرغم دراختیارداشتن قدرت پنهان و حمایتهای آشکار، چیزی بیشتر از دولتها، علیالارض فرادید نمیگذارند. اگر به این واقعیتِ مجرب باور داشته باشیم که «اگر دولت مسئول تقسیم ریگ بیابان هم بشود با کمبود ریگ مواجه میشویم»، درباره خصولتیها هم همین نگاه میتواند واقعیت داشته باشد. « إِنَّ اللَّهَ یَأمُرُکُم أَن تُؤَدُّوا الأَماناتِ إِلى أَهلِها؛ همانا خدا به شما امر میکند که امانتها را به صاحبانش باز دهید.» که در آیه شریفه58 سوره نسا میخوانیم میتواند بازخوانی چنین هم داشته باشد. کار را باید به کاردان سپرد. کسانی که دست به زانوی خود گرفته و یاعلی گفته و کار را پیش بردهاند، اهلیتِ خود را ثابت کردهاند. میشود و حتی باید کار را به اینان سپرد. اینان امانتدارترند. به یاد نداریم که کسی از بخش خصوصی اختلاس کرده باشد حال آنکه فراوان از این تلخ خبرها در حوزه دولتی میخوانیم. با تجربه چندین و چند باره این نوع مدیریتها این بخش از آیه شریفه5 سوره نسا به ذهن متبادر میشود که میفرماید: « وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوَالَکُمُ الَّتِی جَعَلَ اللَّهُ لَکُمْ قِیَامًا؛و اموالی که خدا قوام زندگی شما را به آن مقرّر داشته به تصرّف سفیهان ندهید.» اینجا فقط اموال به یغما نمی رود که مهمتر از آن سرمایه اجتماعی است که قربانی میشود. فضای بعد از افشای هر اختلاس را اگر بخواهیم به کلمه تبدیل کنیم این مصراع از یک شعر که میگوید؛ «مرکز افتاد برون بس که شد این دایره تنگ» واقعا هم عرصه چنان تنگ میآید که راه نفس را هم با مشکل روبهرو میکند. بخش خصوصی سالم و حرفهای و باورمند به انقلاب و ایران میتواند این دایره را چنان وسعت دهد که نهتنها مرکز بیرون نیفتد که حاشیهها هم جا برای خود باز ببینند. نکتهای که از مرحوم آیتا... مهدویکنی به یادگار مانده بسیار درسآموز است: به هر کسی میخواهد عضو جامعه روحانیت مبارز شود باید بگوییم که «ما از نوک پا تا فرق سر معتقد به بازار خصوصی هستیم.» این را حجتالاسلاموالمسلمین نواب نقل میکرد. طرفه حکایتی است که امروز بیش از همیشه قابل فهم است. میداندادن به بخش خصوصی و کاهش تصدیگری دولت، به نفع همه است. هم دولت چابک میشود و میتواند نقش پیشران و پشتیبانی خود را ایفا کند و هم افراد ماهر و کننده کار، امور را سامان میدهند. بهره این را نیز ملت و ملک هر دو میبرند.