محمدرضا شهیدی| تعیین دستمزد کارگری. این از آن جمله فرایندهای پرفراز و نشیبی است که هر سال تجربه میکنیم. قصهای است که پایان هر سال، پرغصهتر تکرار میشود. سال پیش بود- به گمانم- که وزارت بهداشت «سبد غذایی» را طراحی کرد برای محاسبه در سبد معیشت در موضوع تعیین دستمزدها که با سالهای پیش متفاوت بود. مثلا سبدی طراحی کنند که قیمت آن پایین بیاید تا در محاسبه سبد معیشت، جور دیگری حساب کنند. نمیدانم آیا نیاز بدن به درصدهای کالری هم سال به سال تغییر میکند یا تغییر میدهند! همیشه این سؤال باقی میماند که کارگری که غذای لازم به بدنش نرسد، چطور میخواهد کار کند؟ توان و کار اوست که چرخ کارخانه را میچرخاند و به تولید رونق میدهد. او را باید توانی در بازو باشد تا بشود بازوی تولید.
حالا اینکه او باید معیشت یک خانواده را تمشیت کند، مسئله دیگری است، آن هم در این زمانی که منحنیهای گرانی به سرعت برق حرکت میکنند. آن هم نه برقی که دچار ناترازی باشد! معلوم است که روزگار کارگر، سال به سال سختتر میشود. تورم که سر ایستادن ندارد. گرانی هم که نگرانیافزاست همیشه. مسئولان محترم هم در تعیین دستمزد کارگر، همراه کارفرمایند نه ضلع سوم شورایعالی کار. با قدرت دوگانه ضلع دولت و کارفرمایی، معلوم است حرف ضلع لاغر کارگری شنیده نشود. مگر سالهای پیش که نماینده کارگران مصوبه دستمزدها را امضا نکرد اتفاقی افتاد؟ نیفتاد. همان مصوبه تا آخر اجرا شد. امسال اما امیدواریم چنین نشود. حق کار را ادا کنید تا حق کارگر هم ادا شود. به این هم توجه داشته باشید که افزایش معقول حقوق کارگر، از دست دادن سرمایه نیست بلکه از این جیب به آن جیب کردن است که چرخ تولید را هم شتاب میبخشد. به هر حال کارگر باید حال جیبش خوب باشد تا بتواند حال بازار را خوب کند. پول داشته باشد، میخرد و پول باز در چرخهای سالم به صاحب محصول که کارفرماست برمیگردد. هرچه هم شتاب بگیرد این چرخه، حال همه بهتر میشود. از کارگر تا کارفرما و تا کشور. کشوری به نام ایران که برایش افتخار میخواهیم. روزهای پرافتخار هم با دارندگی آحاد مردم به برازندگی میرسد. بکوشیم تا با منطقیکردن دستمزدها به کار و کارگر عیدی بدهیم. انشاءا...