امامرضا(ع) ایجاد «فرح و سرور» در مؤمنان را بسیار باارزش و بزرگ شمردهاند و با نقل کلام پیامبراکرم(ص) و امامششم(ع) در زمینه اجر و پاداش الهی آن، این حقیقت را آموزش دادهاند. امامرضا(ع) از پیامبراکرم(ص) نقل کردهاند که فرمودند: «من ادخل علی مؤمن فرحا فقد ادخل علیّ فرحا، و من ادخل علیّ فرحا فقد اتخذ عندا... عهدا و من اتخذ عندا... عهدا جاء من الامنین یومالقیامه»؛ «هرکس مؤمنی را خوشحال سازد، مرا خوشحال نموده است. هرکس مرا خوشحال کند، نزد خداوند عهد و قراری گرفته است. و هرکس نزد خدا عهدی بگیرد، روز قیامت از آسایش و آرامشداران خواهد بود»(الفقه المنسوب لالامام الرضا علیهالسلام: ص373 بحارالانوار: ج74، ص413). در حدیث دیگری امامرضا(ع) نقل کردهاند امامصادق(ع) فرمودهاند: «من سرّ مؤمنا فقد سرّنی و من سرّنی فقد سرّ رسولا... صلیا... و علیه و آله و سلم و من سرّ رسولا... صلیا... علیه و آله و سلم فقد سرّ ا... و من سرّ ا... ادخله الجنة»؛ «هرکس مؤمنی را مسرور و شادمان کند، مرا شادمان نموده است و هرکس مرا شادمان نماید، رسولا...(ص) را شادمان کرده است و هرکس رسولا...(ص) را شادمان سازد، خداوند را مسرور نموده است و هرکس خداوند را مسرور سازد، خداوند او را وارد بهشت سازد»
(الفقه المنسوب لالامام الرضا علیهالسلام: ص374 بحارالانوار: ج74، ص413).
در این دو حدیث امنیت روز قیامت و ورود به بهشت پاداش ایجاد فرح و سرور در مؤمنین اعلام شده است. مؤمن باید شاد و خوشحال باشد و دیگران را نیز شادمان سازد. این اجر الهی بسیار بزرگ که در کلام امامرضا(ع) برای فرح و سرور آمده است، جایگاه و ضرورت و اهمیت شادی حلال در نزد اهلبیت(ع) و در پیشگاه خدای عزوجل را نشان میدهد. راههای نمودارساختن فرح و سرور در مؤمن فراوان است. باید آن راهکارها را آموخت و مؤمن را شادمان ساخت. کمک به مؤمن گرفتار و نیازمند از امور برجسته شادنمودن اهل ایمان است. گرهگشایی از مشکلات مؤمنان راه شادمانی آنان است. هدیهدادن به مؤمن و پذیرایی از مؤمن او را شادمان میسازد. اقدام در شادنمودن اهل ایمان در جامعه اسلامی اثر روانی زیادی دارد و آنان را از اندوه و افسردگی رهایی میبخشد. در فرهنگ اهلبیت(ع) شادی مؤمنان و خوشحالی آنان و تلاش در راه شادمانی و سرور اهل ایمان و تحقق جامعه اسلامی شادمان و مسرور، ارزش فراوانی دارد و موجب رضایت و خشنودی پیامبراکرم(ص) و امامان معصوم(ع) میشود. با معناشناسی فرح و سرور، روشن میشود چقدر اهلبیت(ع) دغدغه شادمانی مؤمنان در جامعه اسلامی را داشتهاند و در گفتار خویش در ستایش از آن سخن گفتهاند.
فرح و سرور را مترادف دانستهاند و هریک را به دیگری ترجمه کردهاند. فرح و سرور به معنای ابتهاج، انبساط، بهجت، شادی، شادمانی، خشنودی، خوشحالی و خرسندی است. فرح و سرور حالت روحی مثبت و خوشایند و لطیف است. برخی فرح را شادمانی ظاهری و بیرونی و سرور را شادمانی باطنی و درونی دانستهاند. درهرحال، فراهمساختن زمینه شادی ممدوح و شادی حلال در محیط خانواده و محله و شهر و کشور از ارزشهای بزرگ اخلاقی است و در گفتار اهلبیت(ع) و امامرضا(ع)، عالم آلمحمد(ص)، سفارش و تأکید شده است.