در برنامههای طنز، مرز میان شوخی و فخرفروشی یا باید مشخص باشد. نمیشود در اوضاع بد اقتصادی جلو دوربین نشست و با لحنی بیتعارف از زندگی مرفه خود گفت و مناطق دیگر تهران را «پایینشهر» یا «سراشیبی» نامید و بعد آن را شوخی خواند.
البته همه نقد ما به فریبا نادری نیست شاید این واقعا سبک زندگی اوست اما باید بررسی کرد که تا کجا یک برنامه برای دیده شدن میتواند همه چیز را نادیده بگیرد. سوالات جهتدار برای نمایش سبک زندگی غریب سلبریتیها تا کجا خندهدار است؟ آیا مخاطب و تاثیری که برنامه روی روان بینندهها میگذارد هم برای تولیدکنندگان این برنامه اهمیت دارد؟ در برنامه اخیر قیاسی شاهد تصویری نامناسب از اختلاف طبقاتی هستیم. ماجرایی که فقط داستانش با مهمان مختلف متفاوت است اما فرمت یکسانی دارد. آن هم سیلی تفاوت سبک زندگی یک عده با مردم عادی است.