سید حمیدرضا حسینی دانشور

پشت هیاهوی پرهیجان شروع سال جدید تحصیلی، رقابت نفس‌گیر «بیست‌گرایی» و اضطراب آزمون و رتبه نیز برای بچه‌ها و والدین آغاز می‌شود. بیایید صادق باشیم؛ ما والدین گاهی یادمان می‌رود که درس و نمره وسیله‌اند نه هدف نهایی.

این روز‌ها در فضای جامعه و به‌خصوص در فضای مجازی و کانال‌های خبری و تحلیلی، به اسم نقد و مطالبه، نکاتی را می‌بینیم و می‌شنویم که اندک تناسبی با فرهنگ اصیل اسلامی و اخلاق انقلابی ندارد.

نامه‌ای از طرف امام‌رضا (ع) خطاب به سیدالکریم حضرت عبدالعظیم حسنی نوشته شده که در میراث تشیع ماندگار است؛ نامه‌ای حاوی فرمان‌هایی که درظاهر ساده‌اند و در باطن، نقشه راه یک جامعه سالم؛ پیامی که هنوز هم تازه است. 

اگر این روز‌ها پای درددل والدین، معلمان و مربیان بنشینید، یک گلایه مشترک را زیاد می‌شنوید: «با اینکه برای بچه‌ها کم نگذاشته‌ایم و مدام از خوبی‌ها برایشان می‌گوییم، اما احساس می‌کنیم روزبه‌روز از ما دورتر می‌شوند و حرفمان، برش گذشته را ندارد.»

وقف، جاری ساختن خیر در زندگی نسل‌های آینده و یکی از راه‌های زیبای ماندگار کردن نیکی است و می‌توان آن را از مصادیق برجسته باقیات‌صالحات دانست.

سالروز ازدواج پیامبر اعظم (ص) و حضرت خدیجه (س)، تنها یادآوری یک پیوند خانوادگی و شخصی نیست، بلکه آغاز یک همراهی بزرگ و نقطه‌ای سرنوشت‌ساز در تاریخ اسلام است که در آن، ایمان، حضور، حمایت و تربیت در یک مسیر واحد قرار گرفت.

پس از حدود چهل روز از وداع میلیونی با سیدالشهدای انقلاب اسلامی، با بازخوانی ذره‌ای از آن داغ، به‌دنبال تبیینی دیگر از حال‌وهوای میدان‌ها و خیابان‌ها در آن روزهاییم.