ماجرای سوءقصد به سعید طوسی در مشهد چه بود؟ ارائه گزارش بنیاد شهید به مجلس درباره شهدای جنگ ۱۲ روزه در هفته آینده میزبانی حرم مطهر رضوی از ۳۵۰۰ زائر افغانستانی در دهه پایانی صفر نخستین مدرسه فصلی «فلسفه اخلاق» در مشهد برپا می‌شود بخش بین الملل بنیاد امام رضا(ع) به زودی تقویت می‌شود معاون سازمان حج: بیش از ۵ میلیون نفر در نوبت اعزام به عمره مفرده هستند درباره «سید مجتبی حسینی»، نویسنده کتاب «حضرت سکینه (س)؛ اسطوره ادب و عرفان» رفاقت با امام رضا (ع) کلید بهار معنویت | چگونه اندوخته‌های معنوی ماه محرم و صفر را حفظ کنیم؟ آغاز نهادینه‌سازی فرهنگ نماز از مدارس تاکید بر طرح و تصویب قوانین در راستای ایجاد زیرساخت‌های مربوط به مساجد نگهداری تابلوی تمثال امام رضا(ع) در موزه آستان قدس رضوی تکذیب شد تلاش برای تحقق مسجد تراز اسلامی | فعال‌سازی ۲۰ هزار مسجد در طرح «محراب» حکم شرعی آموزش شعبده چیست؟ مسجد جمکران میزبان هیئات مذهبی در روز شهادت امام حسن عسکری(ع) ساماندهی شعب موسسات قرآنی سراسر کشور تا پایان سال ۱۴۰۴ مدیرکل بنیاد شهید خراسان‌رضوی: خدمات شهرداری مشهد برای اشاعه نام شهدا بسیار ارزشمند است تاریخچه‌ای از توسعه حرم امام رضا علیه‌السلام در عصر «وزیرنظام» در دوره قاجار خودتان را بزنید به آن راه آقا! خورشید، پشت این پنجره است عنایت خاص امام رضا (ع) به شیخ حبیب‌ا...
سرخط خبرها

تلنگری برای عاقلانه زیستن

  • کد خبر: ۱۶۴۸۹۳
  • ۳۰ ارديبهشت ۱۴۰۲ - ۱۷:۳۷
تلنگری برای عاقلانه زیستن
کافی است تنها دقایقی از هر روز را فقط به احتمال نبودن روز بعد فکر کنیم. خیلی از اتفاق ها، خیلی از دشمنی‌ها و انتقام‌ها و فرصت سوزی‌ها از برنامه مان خط می‌خورد و به جای همه آن‌ها چیز‌هایی را جایگزین می‌کنیم که در فرصت اندک زندگی بیشتر به آن‌ها بپردازیم.

گاهی در شلوغی روزمرگی‌ها و ازدحام دور و برمان چنان با زندگی مأنوس می‌شویم که کمتر ممکن است دقایقی به این فکر کنیم که اگر امروز آخرین فرصت من برای زندگی باشد و ساعت‌های پیش رو آخرین لحظاتی باشند که برای انجام دادن کاری در اختیار دارم، چگونه این زمان را سپری می‌کنم؟

باز هم به جنگیدن‌های هر روزه ادامه می‌دهم یا دست می‌کشم و این زمان را بیشتر صرف خودم می‌کنم؟ باز هم بخشی از زمانم را به صحبت از زندگی این و آن و حریم شخصی دیگران اختصاص می‌دهم یا در زمان باقی مانده به سر و سامان دادن امور شخصی خودم می‌پردازم؟

باز هم بخشی از دل و روحم را صرف کدورت ها، کینه ها، ناراحتی‌ها و تلخی‌های به جا مانده از آدم‌ها می‌کنم یا لحظه‌های پیش رو را فقط برای کسانی هزینه می‌کنم که از جان و دل دوستشان دارم؟ به اضطراب‌ها و استرس‌های همیشگی برای رسیدن‌ها و نرسیدن ها، داشتن‌ها و نداشتن‌ها ادامه می‌دهم یا با تمام وجود به دقایقی که مانده اند چنگ می‌زنم تا ثانیه‌ای را به بیهودگی نگرانی‌های بی ثمر نپردازم؟

کافی است تنها دقایقی از هر روز را فقط به احتمال نبودن روز بعد فکر کنیم. خیلی از اتفاق ها، خیلی از دشمنی‌ها و انتقام‌ها و فرصت سوزی‌ها از برنامه مان خط می‌خورد و به جای همه آن‌ها چیز‌هایی را جایگزین می‌کنیم که در فرصت اندک زندگی بیشتر به آن‌ها بپردازیم. شاید بیشتر به آدم‌هایی فکر کنیم که به آن‌ها عشق می‌ورزیم، اما در گرفتاری‌های زندگی کمتر برایشان وقت گذاشته ایم.

شاید به هدف‌هایی فکر کنیم که به حاشیه زندگی مان رانده شده اند و گمشان کرده ایم. شاید به کار‌هایی فکر کنیم که نیمه تمام رها شده اند، به جبران کاستی ها، به تمام کردن کار‌های ناتمام و به پایان رساندن امور بلاتکلیف. کافی است فقط دقایقی هر روز به این فکر کنیم که مرگ روی دیگر زندگی است و یاد مرگ می‌تواند زیستنی عاقلانه را رقم بزند و آدمی را به غنیمت دانستن فرصتی که در اختیار دارد سوق بدهد.

یاد مرگ نه به این معنا که زندگی را فلج و آدمی را منزوی کند، بلکه به این معنا که می‌تواند تلنگری به ناگزیر بودن تقدیری باشد که برای همه ما روزی رقم خواهد خورد. خداوند متعال در فرازی از آیه ۸ سوره جمعه می‌فرماید: «قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذی تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلاقیکُمْ، بگو: عاقبت، مرگی که از آن می‌گریزید شما را ملاقات خواهد کرد.»

گزارش خطا
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
آخرین اخبار پربازدیدها چند رسانه ای عکس
{*Start Google Analytics Code*} <-- End Google Analytics Code -->