ماجرای سوءقصد به سعید طوسی در مشهد چه بود؟ ارائه گزارش بنیاد شهید به مجلس درباره شهدای جنگ ۱۲ روزه در هفته آینده میزبانی حرم مطهر رضوی از ۳۵۰۰ زائر افغانستانی در دهه پایانی صفر نخستین مدرسه فصلی «فلسفه اخلاق» در مشهد برپا می‌شود بخش بین الملل بنیاد امام رضا(ع) به زودی تقویت می‌شود معاون سازمان حج: بیش از ۵ میلیون نفر در نوبت اعزام به عمره مفرده هستند درباره «سید مجتبی حسینی»، نویسنده کتاب «حضرت سکینه (س)؛ اسطوره ادب و عرفان» رفاقت با امام رضا (ع) کلید بهار معنویت | چگونه اندوخته‌های معنوی ماه محرم و صفر را حفظ کنیم؟ آغاز نهادینه‌سازی فرهنگ نماز از مدارس تاکید بر طرح و تصویب قوانین در راستای ایجاد زیرساخت‌های مربوط به مساجد نگهداری تابلوی تمثال امام رضا(ع) در موزه آستان قدس رضوی تکذیب شد تلاش برای تحقق مسجد تراز اسلامی | فعال‌سازی ۲۰ هزار مسجد در طرح «محراب» حکم شرعی آموزش شعبده چیست؟ مسجد جمکران میزبان هیئات مذهبی در روز شهادت امام حسن عسکری(ع) ساماندهی شعب موسسات قرآنی سراسر کشور تا پایان سال ۱۴۰۴ مدیرکل بنیاد شهید خراسان‌رضوی: خدمات شهرداری مشهد برای اشاعه نام شهدا بسیار ارزشمند است تاریخچه‌ای از توسعه حرم امام رضا علیه‌السلام در عصر «وزیرنظام» در دوره قاجار خودتان را بزنید به آن راه آقا! خورشید، پشت این پنجره است عنایت خاص امام رضا (ع) به شیخ حبیب‌ا...
سرخط خبرها

زیارت دلیل رفاقت بود

  • کد خبر: ۲۳۷۱۵۷
  • ۱۳ تير ۱۴۰۳ - ۱۷:۵۴
زیارت دلیل رفاقت بود
دور فلکه سراب قرار می‌گذاشتیم و می‌رفتیم تا خیابان سعدی، از کوچه شاهین فر گذر‌ می‌کردیم و وارد کوچه مخابرات می‌شدیم، از محله چهارباغ می‌گذشتیم تا می‌رسیدیم به ورودی شیرازی.

آن سال‌های نه خیلی دور حواسمان نبود که ثبت کنیم تا «بماند به یادگار». فکر می‌کردیم که همه چیز ماندگار است. سر به هوا بودیم، خیالمان این بود که همه چیز همیشه همین طور که هست می‌ماند. می‌آمدیم و می‌رفتیم. با کوچه پس کوچه‌های شهر آشنا می‌شدیم. دور فلکه سراب قرار می‌گذاشتیم و می‌رفتیم تا خیابان سعدی، از کوچه شاهین فر گذر‌ می‌کردیم و وارد کوچه مخابرات می‌شدیم، از محله چهارباغ می‌گذشتیم تا می‌رسیدیم به ورودی شیرازی. آنجا چند لحظه کنار هم می‌ایستادیم، بگو بخند و سر و صداهایمان به سکوت می‌رسید. چشم هایمان برق می‌زد. دستی به لباس هایمان می‌کشیدیم، دست بر سینه می‌گذاشتیم و سلام می‌کردیم.

آن کوچه پس کوچه‌ها را از خیابان‌های شلوغ بیشتر دوست داشتیم. حس و حالشان، در و دیوارشان، خانه هایشان، دکان هایشان، آدم هایشان و عطر و بویشان برایمان آشنا‌تر بود. چقدر می‌گفتیم و می‌خندیدیم. چقدر جلو دکان عکاسی توی مسیر می‌ایستادیم و عکس‌ها را تماشا می‌کردیم.

 یکی مان می‌گفت: «بِرِم یک عکس یادگاری بیگیرِم» قدم توی دکان می‌گذاشتیم و داخل نرفته برمی گشتیم و نمی‌گرفتیم! نمی‌دانم رویمان نمی‌شد، پول نداشتیم، وقت کم بود یا دکان شلوغ بود. هرچه بود، می‌گفتیم باشد برای قرار بعدی و دوباره راه می‌افتادیم و می‌گفتیم و می‌خندیدیم. بعضی از این کوچه پس کوچه‌ها راه دورتر بود، اما کیفش این بود که برای زیارت، بیشتر با هم بودیم و بیشتر قدم می‌زدیم.

زیارت، ما را به هم نزدیک‌تر می‌کرد، حالمان خوب‌تر می‌شد، باهم آشنا‌تر می‌شدیم. درست مثل کوچه پس کوچه‌هایی که ما را به حرم می‌رساندند. مسیرمان یکی بود و مقصدمان مشترک بود.‌

می‌رفتیم و می‌آمدیم. تا روزی که از همانِ آغازِ قرار، عزممان را برای ثبت یک عکسِ یادگاری، جزم کردیم. قرار گذاشتیم تصویر پشت سرمان، صحن حرم باشد. قرار گذاشتیم خوب چانه بزنیم. قرار گذاشتیم فقط یک عکس چاپ کنیم و آن را نوبتی به خانه هایمان ببریم. قرارومدارهایمان را گذاشتیم و در همان راهِ آشنای همیشگی به راه افتادیم. از دور قاب عکس‌ها را دیدیم، اما به دکان عکاسی که رسیدیم کرکره اش پایین بود! ایستادیم و خندیدیم. انگار قرار نبود که ثبت کنیم تا «بماند به یادگار».

ایستادیم کنار هم جلو کرکره دکان عکاسی، همان طور که قرار بود توی عکس ژست بگیریم. همه ساکت شدیم، به روبه رو نگاه کردیم. انگار که عکاس روبه روی دکانش ایستاده است و دارد از ما عکس می‌گیرد. یکی مان گفت: یک، دو، سه... و تمام شد. توی خیالمان عکسِ یادگاری مان را مفت و مجانی ثبت کردیم. همان طور که خوش و خرم راه می‌افتادیم که برویم یکی مان گفت: «فقطِ توی عَکسِمان صحنِ حَرَم نبود» ا و یکی دیگرمان زود جواب داد که: «خُب الان مِرِم تو صَحنِ حرمم یکی دِگِه همیجوری مِگیرِم ...»
خندیدیم و راه افتادیم.

عکس: سید حسین تهوری

گزارش خطا
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
آخرین اخبار پربازدیدها چند رسانه ای عکس
{*Start Google Analytics Code*} <-- End Google Analytics Code -->