نگاهی به فیلم «رقص باد» از سیدجواد حسینی | سردرگم در روایت

به گزارش شهرآرانیوز، فیلم «رقص باد» به کارگردانی سیدجواد حسینی و تهیه‌کنندگی ابوالفضل صفری که در بخش مسابقه چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر حضور دارد، یک داستان عاشقانه در سواحل جنوب را بازگو می‌کند، اما در فیلمنامه و روایت دچار ضعف‌هایی است که مخاطب را در مدت تماشای این اثر سردرگم می‌کند.

داستان این فیلم از سفر یک مرد میانسال به جنوب کشور آغاز می‌شود؛ سفری که قرار است یادآور عشقی قدیمی باشد و روز‌های جوانی را به یاد آورد، اما در ادامه خاطراتی از گذشته گریبانش را می‌گیرد.

روایتی سرد در سواحل گرم جنوب

لحظات فیلم عموما در شرایطی خنثی و بدون هیچ حسی به تصویر کشیده می‌شود، اما این خلاء احساس در برخی سکانس‌ها با حضور یک پسر جنوبی با لحنی شیرین و شوخ، کمی بهبود می‌یابد.

روایت مرکزی داستان تا نیمه‌های آن مجهول است و مخاطب، سرگردان به دنبال خط داستانی منسجم می‌گردد، اما برای یافتن آن عاجر می‌ماند.

با اینکه در برخی لحظات مخاطب گمان می‌کند قصه در حال جان گرفتن است، اما پیش از آنکه روایت صفحه قبل به پایان برسد، صفحه جدیدی مقابلش گشوده می‌شود. 

سوال‌های بی‌جواب

از ابتدای داستان علامت سوال‌های بسیاری در موقعیت‌های مختلف ایجاد می‌شود، اما برایشان پاسخی وجود ندارد.
بروز احساسات شدید بازیگران از ابتدای داستان بدون آنکه مخاطب ذره‌ای از علت آن مطلع شود، یکی از نقاط ضعف اصلی این داستان است. شخصیت‌پردازی به درستی صورت نگرفته و بازیگران تا انتهای فیلم با مخاطب بیگانه می‌مانند.

روایت این فیلم در دوره جنگ ۱۲روزه به تصویر کشیده شده است، اما این مسئله در لحظاتی که روایت می‌شود هیچ جایگاهی ندارد و سهمش از آن رویداد، تنها نمایش چند موشک در آسمان است. 

در ادامه حتما بخوانید نگاهی به فیلم «جهان مبهم هاتف» | رفاقتی پرماجرا در مسیر ارتقای صنعت کشور

سیل ناکامی از دیالوگ‌ها تا طرح سوال

سکوت می‌توانست نقش مهمی در «رقص باد» داشته باشد، اما در بسیاری از موقعیت‌ها بیش از آنکه موثر واقع شود، تماشاگر را عاصی می‌کند.

طرح برخی از سوال‌ها در میانه داستان که به نظر می‌رسد نکته اصلی فیلم باشند، با اطلاعاتی که از ابتدای داستان به مخاطب منتقل شده بیگانه هستند و تماشاگر را به مقصدی مشخص نمی‌رسانند.

به تصویر کشیدن چند رابطه عاشقانه با چالش‌های متمایز و در عین حال معضلاتی مشترک، چالشی است که سازندگان این فیلم نتوانستند به خوبی از پس آن برآیند.

«رقص باد» که قرار بود یک داستان عاشقانه را با نظر به ابعاد انسانی و روانشناختی به نمایش بگذارد، بیشتر شبیه به یک اثر سردرگم برای روایت چند داستان پراکنده است. حال معلوم نیست هدف از انتخاب چنین فیلمی که در مدیوم سینمایی، ساده‌ترین و سطحی‌ترین مسائل را هم رعایت نکرده و مدام در پی ایجاد تعلیق‌های بیهوده است، در جشنواره چیست. با وجود این شرایط و این فیلمنامه پرنقص باید به انتظار نشست تا دید در اختتامیه این رویداد چه دستاوردی خواهد داشت.