بیستمین دوره بازیهای آسیایی در ژاپن آغاز میشود؛ رویدادی که بیش از ۱۱ هزار ورزشکار از ۴۵ کشور و منطقه آسیایی را دور هم جمع رده است؛ یک ماراتن بزرگ ورزشی که از ۱۹ سپتامبر تا چهارم اکتبر ادامه خواهد داشت.
ناگویا از راه رسید؛ شهری که برای چند هفته به یکی از مهمترین میدانهای ورزش آسیا تبدیل میشود. بیستمین دوره بازیهای آسیایی در ژاپن آغاز میشود؛ رویدادی که بیش از ۱۱ هزار ورزشکار از ۴۵ کشور و منطقه آسیایی را دور هم جمع رده است؛ یک ماراتن بزرگ ورزشی که از ۱۹ سپتامبر تا چهارم اکتبر ادامه خواهد داشت.
اما برای ماجرا برای ایران کمی متفاوت است. این بار ورزشکار ایرانی فقط برای مدال نمیجنگد. پشت هر لباس تیم ملی، پشت هر پرچمی که روی سکو بالا میرود و پشت هر سرودی که در سالنهای ناگویا طنینانداز میشود، داستان مردمی است که ماههای سخت و پرالتهابی را پشت سر گذاشتهاند. کشوری که درگیر جنگ و فشارهای سنگین خارجی بوده و با وجود دشواریهای فراوان، خودش را به یکی از بزرگترین میدانهای ورزشی قاره رسانده است. در چنین شرایطی، هر موفقیت ورزشی معنایی فراتر از یک جدول مدالها پیدا میکند.
وقتی یک ورزشکار ایرانی روی سکو میایستد و پرچم سهرنگ کشورش بالا میرود، شاید برای چند دقیقه بخشی از خستگی یک ملت کنار برود. شاید آن بوسه بر پرچم، همان چیزی باشد که زخمهای عمیق این روزها را کمی آرام کند.
کاروان ایران با بیش از ۳۰۰ ورزشکار راهی این رقابتها شده و زنان ایرانی نیز سهم مهمی از این حضور دارند. همین حضور زنان، خود یکی از اتفاقهای قابل توجه این دوره است و میتواند نویدبخش روزهای تازهای برای ورزش ایران باشد.
از کشتی و تکواندو و وزنهبرداری گرفته تا دوومیدانی، تیراندازی، ووشو، کاراته و رشتههای دیگر، ایران در چندین میدان شانس کسب مدال دارد.
اما باید یک نکته را هم فراموش نکنیم؛ همه رشتهها شرایط یکسانی ندارند. فوتبال، فوتسال و بعضی رشتههای تیمی ممکن است آنگونه که انتظار داریم پیش نروند. نباید از یاد ببریم که ورزش ایران در ماههای گذشته شرایط عادی و طبیعی برای آمادهسازی نداشته است. برنامه اردوها، تمرینات و مسابقات بسیاری از تیمها و ورزشکاران تحت تأثیر شرایط کشور قرار گرفته و نمیتوان همه چیز را با متر روزهای معمول ورزش سنجید؛ بنابراین اگر در یک رشته نتیجهای که انتظارش را داریم به دست نیامد، نباید تمام تلاش یک ورزشکار را با یک شکست خلاصه کنیم. از اینجا به بعد، هر چه به دست بیاید، حاصل غیرت و همت دختران و پسرانی است که با همه دشواریها خودشان را به خط شروع رساندهاند. همانهایی که سالهاست در سالنهای کوچک و بزرگ، در گرمای اردوها و سختی تمرینها، برای همین چند دقیقه جنگیدهاند؛ برای لحظهای که داور سوت بزند، چراغ سالن روشن شود و نگاه میلیونها ایرانی به میدان دوخته شود. ناگویا برای ورزش ایران فقط یک مقصد نیست؛ یک فرصت است.
فرصت برای اینکه ورزشکار ایرانی دوباره نشان بدهد با همه فشارها، محدودیتها و دشواریها، هنوز میتواند روی پای خودش بایستد و در میدان بزرگ آسیا رقابت کند.
برویم ناگویا را ببینیم؛ شاید دوباره چند قاب از ایران ساخته شود که تماشای آن برای همه ما، بعد از ماههای سخت، کمی غرور به همراه داشته باشد.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
