به گزارش شهرآرانیوز؛ در میان صفحات پرشمار اینستاگرامی که اغلب محل جولان مصرفگرایی، رفاهزدگی یا هدایت افکار به مسیر زیادهخواهی و نارضایتی از وضعیت موجود زندگی است، هستند صفحاتی که با خوشفکری و سلیقه و چاشنی معنویت و بدون آنکه به راههای سخت برای جذب عضو و مخاطب متوسل شوند، نهتنها ساده و بیآلایش از خدا و دین حرف میزنند، بلکه جادهصافکن اتفاقات مهم دینیمذهبی هستند؛ مثل صفحه «نماز خیابانی» که اهتمام و اراده را جایگزین خجالت، کرده است و مشوق نماز خواندن در فضاهای عمومی است. با امیر رفیعی، ادمین و مبتکر صفحه و فعال فضای مجازی، گپوگفتی صمیمانه درباره این صفحه، اهداف و تأثیراتش داشتهایم.
ایده راهاندازی صفحه «نماز خیابانی» با یک نیاز و دغدغه شخصی شروع شد؛ زمانی که بهعنوان راننده تاکسیاینترنتی کار میکردم یا در سفر بودم، وقت نماز که میرسید، گاهی مجبور بودم کنار خیابان نماز بخوانم. در همان لحظات با خودم فکر کردم که چقدر خوب است این تصاویر ثبت و منتشر شود؛ نهفقط برای من، بلکه برای هر عابری که رد میشود و شاید در ذهنش این سؤال پیش آمده باشد که آیا میتوان در این شلوغی و هیاهو و کنار خیابان و مقابل چشم عابران، نماز خواند و نگران نگاه و قضاوت دیگران نبود؟
صفحه «نماز خیابانی» حدود ۶سال سابقه دارد و در این مدت حدود چندصد پست و استوری در آن منتشر شده است. تفاوت کار ما در استمرار و زبان نوست؛ فعالیت مذهبی در فضای مجازی و انتشار مناسک و رفتارهای دینی، اغلب مواقع با نقدهایی مثل ریاکاری یا تقابل با مفاهیمی مثل آزادی، مواجه بوده است؛ برای مثال درباره پستهای صفحه نماز خیابانی نیز برخی میگویند انتشار این تصاویر، ریا به حساب میآید. اما تعریف من از ریا، تفاوت بین عمل و اعتقاد است و اینکه کسی در خلوت و آشکار یکسان عمل کند و کارش برای خدا باشد، ریا نیست.

برخی هم با مفهوم و تعابیری مثل آزادی و نقض آن به این موضوع نگاه میکنند. اما آزادی واقعی یعنی چه؟ اگر آزادی فقط یکطرفه باشد و من تحمل اعتقاد و عمل طرف مقابل را نداشته باشم، آزادی دیگر معنا ندارد. اگر کسی در خیابان نماز میخواند، نباید به او ناسزا گفت و فحش داد یا نگاه تعجب و تحقیرآمیز داشت. هنر ما این است که بهجای استدلالهای خشک فلسفی، با زبان هنر و ایجاد یک حس خوب، روی دل و ذهن مخاطب کار کنیم.
شاید زیباترین بخش تصاویر صفحه نماز خیابانی، دیدن نمازگزارانی باشد که درمیان هیاهوی شهر، سجادهای از جنس آسمان پهن کردهاند. اما این اهتمام و ایستادن پای ارزشها و اعتقاد، نباید مانع طرح این سؤال شود که چرا درهای مساجد بعد از نماز، بسته میشود و به روی مردم باز نیست؟ تصاویر و پُستهای صفحه نشان میدهد که مردم عشق به نماز دارند و میخواهند نماز بخوانند، اما متأسفانه در بیشتر مواقع درهای مساجد بسته است یا مدیریتها بهگونهای است که مردم ترجیح میدهند در فضای باز نماز بخوانند تا اینکه به مسجد بروند.
مهمترین دستاورد این صفحه رسانهای، تغییر رفتار مخاطبان در دنیای واقعی است. بزرگترین موفقیت ما این بوده است که توانستهایم خجالت را از بین ببریم. بسیاری از مخاطبان به ما پیام میدهند و میگویند: «قبلا در میهمانی یا در پارک، خجالت میکشیدم نماز بخوانم، اما وقتی تصاویر شما را در صفحه میبینم، انگیزه بیشتری پیدا میکنم و راحت در مکانهای عمومی نمازم را میخوانم.» این یعنی ما توانستهایم یک مانع روانی برای ادای فریضه نماز در فضاهای عمومی را بشکنیم.
اگرچه در آغاز کار و روند استمرار فعالیت صفحه «نماز خیابانی»، هدفمان ترویج نماز و ایجاد فضای ذهنی و روحی برای برپایی نماز در مکانهای عمومی بدون دغدغه قضاوت شدن بود، اما این مقصد نهایی نیست؛ به تعبیر رهبر مجاهد شهید، اساس انقلاب اسلامی برپایه دین و دانش بنا شده است و ما برای جامعهسازی به «ایمان ابوذری» نیاز داریم: «ایمانِ امروز ما ایمان ابوذرساز نیست؛ البته خوشبختانه در جمهوریاسلامی، بهصورت فردی، افراد ابوذرگونه داشتهایم؛ [ازقبیل]همین شهدای بزرگ، نامدار و بعضی حتی گمنام؛ اینها هستند، اما جامعه باید تغییر پیدا کند، صلاح باید سراسر جامعه را فرابگیرد.» (۲۷/۱۰/۱۴۰۴) در همین راستا بهدنبال این هدف هستیم که قرآن و اذان خیابانی را هم ترویج کنیم یا همین اعضای گروه فعال در صفحه، ماهانه به یک مسجد سر بزنیم و آن را غبارروبی کنیم و تصاویرش را با دنبالکنندگان به اشتراک بگذاریم.