محمدرضا شهیدی | امروز را باید دریافت. این همان ظرفیتی است که به غفلت از آن فراموش کرده ایم. در یک حوزه و دو حوزه هم نیست. متأسفانه فراوان گرفتار این عارضه ایم. انگار باید کسی مدام به ما یادآوری کند که اکنون را، وقت دراختیار را، باید غنی کرد. استغنای آدمی رهین اقدامی چنین است. نه در گذشته ماندن نتیجه ای دارد و نه به انتظار آینده لحظات را شمردن، کمکی به توسعه زندگی می کند. از امام علی(ع) باید آموخت این واقعیت را که: «إِنَّ عُمْرَکَ وَقْتُکَ اَلَّذِی أَنْتَ فِیهِ: به راستى که عمر تو همین وقتى است که تو در آنى.» ما هم دربرابر همین «اکنون» تکلیف داریم. الان را باید دریابیم؛ چنان که امیرمؤمنان(ع) راه را نشان می دهند: «مَا فَاتَ مَضَى وَ مَا سَیَأْتِیکَ فَأَیْنَ/ قُمْ فَاغْتَنِمِ اَلْفُرْصَه بَیْنَ اَلْعَدَمَیْنِ: گذشته رفته و آینده نیامده است؛ برخیز و فرصت میان دو نیستی را دریاب.» این است که هستی آفرینی می کند. حتی این است که ذات آدمی را به مرحله «هستی بخشی» می رساند بعد از اینکه بخش و سهم خود را از هستی گرفته باشد. این یک درس است اما متأسفانه ازسوی خیلی ها ناخوانده می ماند.
گروهی در گذشته می مانند و امروز را هم در حسرت آن به آتش می کشند. هرکدام مان از این قبیل افراد، اطرافمان فراوان داریم. قومی که گرفتار «اگر»هایی هستند که اگر هزاربار هم به افسوس بکارند، جز افسوس نتیجه ای نخواهد داشت. برخی ها هم از امروز جلو می زنند و در فردایی که نیامده است، آرزو می کارند. معلوم است که هر دو گروه می بازند بدون اینکه بتوانند چیزی بسازند. از دست می دهند فرصت ها را بدون اینکه چیزی به دست بیاورند.
دست ها را باید باز کرد تا داستان امروز رقم بخورد. اینجاست که می شود کاری کرد بهتر از دیروز؛ کاری که بستر بهتر شدن فرداها را هم پی افکند. دنیای پیشرفته هم امروز را، اکنون را، این لحظه را، غنیمت شمرده است. قیمتی شدن زندگی شان، در افزایش شدن ارزش هایشان، رهین نگاهی چنین است. راهی که ما را هم به اوج می رساند، همین است؛ همین که واقعیت اکنون را دریابیم و برای تحقق حق و حقیقت در فردا تلاش کنیم. نشاط مؤمنانه هم پیامد رسمی چنین است. کسی که کار خود را خوب انجام دهد، نتایج آن را هم می بیند و این غم زدا و نشاط آور می شود؛ نه فقط برای خودش، بلکه برای همه آنانی که در دایره اثرپذیری قرار دارند.
ما دربرابر امروز مسئولیم. همین هم تکلیف ما را دربرابر فردا و نسل فردا در مدار اجرایی شدن قرار می دهد. «فرزند زمان خویشتن»بودن همین است؛ فهم درست زمان و زمینه ها؛ ادراک درست از آنچه هست و آنچه باید باشد. رفتن به قله های فردا به عنوان یک هدف متعالی، زمانی میسر می شود که امروز، دقیق و ناظر به همه جوانب، رفتار های خود را تنظیم کنیم. فردا، فرزند امروز است. برای فردای موفق، توفیقات را در امروزمان همچون فهرستی روشن، یک به یک محقق کنیم.