حامد عسکری
آخرین مطالب حامد عسکری
برسد به دست فردا
این کشور زمین نمیخورد مگر اینکه شغادی از درون دسیسه کند و موریانه وار استخوانی بجورد. هوا آن قدرها هم سرد نیست.
کلمه پرت کنیم
شادی وقتی اسم سهراب را میشنید، چیزی میان قلبش هوریز میشد، گر میگرفت، چیزی در صورتش جابه جا میشد، نه لبخند، نه غم، چیزی شبیه مکث. تأمل، سهراب برایش شبیه همان واژهای بود که اگر بلند بگویی، معنایش میریزد.
ما در عکسها محو بودیم، ولی بودیم
مامانفاطمه تاریخ را نه در کتاب ها، که در چین دست هایش نگه میداشت. وسط شکفتن و بالندگی و رسیدنش بود که انقلاب شد.
دوستت دارم عین وطن
بگذار بگویم، انقلاب اسلامی برای من فقط یک ایدئولوژی نبود، یک بازگشت بود. بازگشت به اینکه انسان فقط شکم و جیب نیست، روح هم دارد. ما میخواستیم شاه را فقط از تخت پایین نکشیم، میخواستیم انسان را از زیر سایه تحقیر بلند کنیم.
روایت نکردیم، روایت شدیم
انقلاب تعریف دارد. ساختار دارد. منطق و فرم دارد و یک خواسته جمعی است. هر انقلابی یک سرچشمه، یک نحله، یک آبشخور فرهنگی، رفتاری، اعتقادی باید داشته باشد و انقلاب شکوهمند ما خمینی کبیر (ره) داشت.
برای مرضیه نبوی نیا، پرستاری که در حین خدمت رسانی به دست اغتشاشگران به شهادت رسید | نامه ای به خواهرم
به لحظهی انتخاب رشته اش فکر میکنم. به آن ساعتی که حتما خیلیها گفتند حوصله داری وقت و بی وقت غر بشنوی و همه طلبکارت باشند.
به یاد مسعود مرادزاده، شهروندی که به دست تروریستها به شهادت رسید | خوشی از عمر ندیده
اگر قرار بود یک نفر از اطرافیان من بهحق و بهجا به اوضاع مملکت اعتراض داشته باشد، مسعود رفیق عزیز من بود.
هیچ دیوی نمیتواند ایران را شکست دهد
هرجوری فکر کنی، روی هیچ میزی تشریح نمیشود، با هیچ عینکی نمیشود بررسیاش کرد که کسی به گرانی و مسکن و اشتغال اعتراض داشته باشد و از سر گرسنگی، کلاشینکف دست بگیرد و بیاید گلوی هموطن چاک بدهد.
این قدر خوب بودن خوب نبود!
نوشتن از حاج قاسم درست عین این است که بخواهم یک مقاله مفصل و پر از ارجاع بنویسم مبنی بر اینکه خورشید گرم است. گلاب معطر است. کوه باشکوه است و آب زلال و دریا عمیق. همینقدر بدیهی، همینقدر سخت و همینقدر هم بیفایده.
در جهان روشن دانای کل | برای بهرام بیضایی، کارگردان فقید سینمای ایران
برای بهرام بیضایی، نویسنده و کارگردان فقید سینمای ایران که در روز تولدش درگذشت.
به بهانه فرارسیدن شب آرزوها | من آرزو دارم سبز باشم
میگویند اگر میخواهید به خدا نزدیک شوید و او را بهتر بشناسید، به خودتان نزدیک شوید و بعد خودتان را بیشتر ورق بزنید و مطالعه کنید و بشناسید.
روزگار بی صاحب نیست، تو امام رضا داری
با شما همین طوری میشود حرف زد، پشت فرمان، پشت موتور، توی قطار، با شلوارک روی کاناپه، روی نیمکت یک پارک. یک جوری از قلب آدمی غمها را، دردها را، اندوهها را بر میدارید که اصلا انگار نبودهاند.
خوش آمدی مادر
وسط چهل و پنج سالگیام به چهل و پنج سالهای آن سوی تاریخ، حدودا هزاروچهارصدسال قبل فکر میکنم، مردی که بعد از معراجش خدا سیبی پر شالش گذاشت و بعد آمد زمین سیب را نوش جان کرد و بعد همسر مهربان و جوان و باشکوهش باردار شد و طفل دختر بود.
شاخه نیلوفرم زهرا
سوگوار مادریم. مادری که بر ما منت گذاشت، لطف کرد، قدم برچشمهای زمین گذاشت و فقط هیجده بهار مهمان ما بود، ولی اذیتش کردند و مثل خیالی و نسیمی و لمحهای پر زد و رفت.
آقای خبرنگار بیهقی
دلم که هوای خواندن چیزی بکند میروم پیش ملک کتابدار بهشت و میگویم آن بیستوهفت جلد گمشده بیهقی را بده و میروم توی عمارتم در خانهام را که خشتهایش از کتاب است میبندم و مینشینم به خواندن.
حافظ گلگاوزبان میخورده؟
من هم مثل خیلی از ایرانیهای عزیز که اگر توی خانهشان قند و چایی نداشتند، قرآن و حافظ و شاهنامه دارند بیهیچ اغراقی از کودکی با او بزرگ شدهام.
مرد بیپرنده
هر بار که در نیمهزنگزده کافه باز میشد، موجودی وارد میشد که برای چشم بیشتر آدمها نامرئی بود، پرندهای شبحگونه، سبک و نامعلوم. پرندهها بیصدا روی صندلیها مینشستند، کنار صاحبانشان.
عطر ساندرا، روی روسری آبی
گاهی مردانی با لباس خاکی رد میشدند، گاهی صدای جیپ از دور و گاهی سکوتی سنگین که از هر خمپارهای بیشتر دل آدم را میلرزاند.
فارست گامپ ایرانی
«فارست گامپ» آدمی بود که بعد از کارهای عجیبوغریب در زندگی عجیبش یک روز وسط بازی راگبی، یک آن، یک لحظه، فقط حس کرده باید بدود و شروع کرد به دویدن.
او برای همدلیها آمده
پیامبر (ص)، بدون هیچگونه تکلف، در میان جمعیت قدم میزد. انگار نه خبری از مقام پیامبری بود و نه چیزی از دنیا و فشارهای روزگار به او رسیده بود.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.