ماجرای سوءقصد به سعید طوسی در مشهد چه بود؟ ارائه گزارش بنیاد شهید به مجلس درباره شهدای جنگ ۱۲ روزه در هفته آینده میزبانی حرم مطهر رضوی از ۳۵۰۰ زائر افغانستانی در دهه پایانی صفر نخستین مدرسه فصلی «فلسفه اخلاق» در مشهد برپا می‌شود بخش بین الملل بنیاد امام رضا(ع) به زودی تقویت می‌شود معاون سازمان حج: بیش از ۵ میلیون نفر در نوبت اعزام به عمره مفرده هستند درباره «سید مجتبی حسینی»، نویسنده کتاب «حضرت سکینه (س)؛ اسطوره ادب و عرفان» رفاقت با امام رضا (ع) کلید بهار معنویت | چگونه اندوخته‌های معنوی ماه محرم و صفر را حفظ کنیم؟ آغاز نهادینه‌سازی فرهنگ نماز از مدارس تاکید بر طرح و تصویب قوانین در راستای ایجاد زیرساخت‌های مربوط به مساجد نگهداری تابلوی تمثال امام رضا(ع) در موزه آستان قدس رضوی تکذیب شد تلاش برای تحقق مسجد تراز اسلامی | فعال‌سازی ۲۰ هزار مسجد در طرح «محراب» حکم شرعی آموزش شعبده چیست؟ مسجد جمکران میزبان هیئات مذهبی در روز شهادت امام حسن عسکری(ع) ساماندهی شعب موسسات قرآنی سراسر کشور تا پایان سال ۱۴۰۴ مدیرکل بنیاد شهید خراسان‌رضوی: خدمات شهرداری مشهد برای اشاعه نام شهدا بسیار ارزشمند است تاریخچه‌ای از توسعه حرم امام رضا علیه‌السلام در عصر «وزیرنظام» در دوره قاجار خودتان را بزنید به آن راه آقا! خورشید، پشت این پنجره است عنایت خاص امام رضا (ع) به شیخ حبیب‌ا...
سرخط خبرها

زیارت، مدارِ معرفتیِ تربیت

  • کد خبر: ۳۰۱۲۱۵
  • ۰۱ آذر ۱۴۰۳ - ۱۱:۵۸
زیارت، مدارِ معرفتیِ تربیت
در نگاه ما، امام‌رضا (ع) ادامه پیامبر اعظم (ص) و امام‌علی (ع) است. وقتی رسول اعظم الهی، خودشان و مولا علی را پدران امت می‌دانند و می‌خوانند، این نسبت پدری از ایشان در میان امامان معصوم (ع) نسل‌به‌نسل می‌گردد و می‌رسد به حضرت‌رضا (ع).

نسیم که در برگ‌های تقویم می‌پیچد، به چهارشنبه که می‌رسد، شامه اهل معرفت به عطری متفاوت نوازش می‌یابد؛ عطری که آدمی را در مثلث شریف «مزار و مزور و زیارت» تجانس می‌بخشد. همین هم‌جنسی است که باید حاصل زیارت باشد، وگرنه همه می‌دانیم که زیستن بر جغرافیای واحد، همسایگی می‌آورد، اما خویشاوندی نه!

همسایگی هم البته عزیز است، اما در خویشاوندی است که وراثت معنا پیدا می‌کند. البته تجربه زیستی انسان می‌گوید که برخی همسایه‌ها به تجانس می‌رسند و چنان از لحاظ انسانی و اخلاقی و معرفتی به هم نزدیک می‌شوند که می‌توان آنان را خویشاوندان نزدیک دانست و حتی بالاتر، آنان را «منا» خواند.

الگوی سلمان فارسی پیش‌روی ماست و عبرت ابولهب نیز هم؛ اولی از راهی دور آمد و «منا آل محمد» شد و دیگری در همین نزدیکی، به تیغ «تبت یدا ابی‌لهب» هزار فرسنگ دور افتاد. این راه برای همه باز است. زیارت هم غنی‌سازی این فرصت است. همین هم باید ما را -چه مشهدی باشیم و چه مشهدی‌شده و چه حتی مقیم چندروزه مشهدالرضا- به تکاپویی سازنده بیندازد که از زیست در یک جغرافیا با امام به همسایگی برسیم و در گذر از این مرحله مهم، خویشاوندی یابیم و به رابطه ابوت و بنوت ارتقا دهیم.

در نگاه ما، امام‌رضا (ع) ادامه پیامبر اعظم (ص) و امام‌علی (ع) است. وقتی رسول اعظم الهی، خودشان و مولا علی را پدران امت می‌دانند و می‌خوانند، این نسبت پدری از ایشان در میان امامان معصوم (ع) نسل‌به‌نسل می‌گردد و می‌رسد به حضرت‌رضا (ع) که به‌عنوان امام، پدر ما عنوان می‌گیرند، پدر همه امت. حضرت رئوف، این نسبت را به کمال رسانده و همواره دست همه را گرفته‌اند، حتی کسانی که به دین دیگر زیسته‌اند. کم خبر نخوانده‌ایم از شفاگرفتن آنان. همین هم لطف عام حضرت پدر را می‌رساند که خاص دیگران هم می‌شود. خود ما هم کم ندیده‌ایم از کرامات پدر که زندگی ما رهین این برکت‌های به تکرار رسیده است.

امام پدری را در حق همه ما تمام کرده‌اند، اما جای یک پرسش می‌ماند و علامت سؤالی که گاه، چون مشت بر یقه‌مان محکم می‌شود که آیا ما هم فرزندان خوبی بوده‌ایم؟ فرزندانی که در تعریف «کونوالنا زینا» دسته‌بندی شوند و نامشان در شمار «ولاتکونوا علینا شینا» هرگز چشم را اذیت نکند؟ آیا از جمله کسانی هستیم که قرابت جغرافیایی را به قرابت معنوی و فرهنگی و رفتاری ارتقا داده و «منا» شده و صاحب «حق میراث» شده باشیم؟ آیا برای ما هم حق سهم مشخصی در ارث معرفتی امام هست؟ آیا فردا که فهرست خون‌خواهان امام‌رضا (ع) از مأمون اعلام شود، اسمی از من و ما هم خواهد بود؟

سخن که به اینجا می‌رسد، من بر سر ایمان خویش می‌لرزم، چه اینکه ما وقتی می‌توانیم به خون‌خواهی برخیزیم یا از این بنوت و ابوت، بهره‌ای درخور داشته و سفره‌نشین میراث امام باشیم که با گناهان بزرگ، رابطه فرزندی را قطع نکرده باشیم و با کشتن ایمان خویش، در شمار محرومان از ارث قرار نگیریم. به‌هرحال، قانون ارث اسلام در «تَرَکِ معنوی» هم قابل تعریف است و همچنین طبقات ارث، پس اگر می‌خواهیم از امام‌رضا (ع) ارث ببریم باید رفتاری داشته باشیم که رابطه فرزندی را تعریفی شایسته باشد. 

این‌هم یعنی چنان زندگی کنیم که ایشان، حدیث‌به‌حدیث، طراحی فرموده‌اند. زیستی در هندسه امامت است که ما را در شمار میراث‌بران امام قرار می‌دهد، وگرنه شعارش را به بهترین شکل، خود مأمون داد که خود قاتل است. او هم شعار داد و هم در شهادت امام، خودش را صاحب‌عزا خواند. این مسئله باید به هوشیاری ما بیفزاید که فقط با زیستن به‌سبک امام است که می‌توان رضوی شد. 

می‌توان قرابت جغرافیا را به این همانی معرفتی ارتقا داد. چنین زندگانی است که ما را و همه انسان‌ها را به شناسنامه معرفتی، تسجیل می‌کند که بایسته و شایسه اهالی زیارت است. مراقب خودمان و رفتار و کردارمان باشیم تا با صدور شناسنامه‌ای چنین، به حصول ایمان بار و کرامت یابیم. حضرت کریم، بندگانی چنین را در دو دنیا سلامت می‌بخشد و به سلام مدام می‌نوازد. باری، فهمی چنین است که زیارت را و روز زیارتی را معنایی نو و تربیت‌دهنده می‌دهد.

گزارش خطا
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
آخرین اخبار پربازدیدها چند رسانه ای عکس
{*Start Google Analytics Code*} <-- End Google Analytics Code -->