گروه ورزش|شهرآرانیوز: ریکاردو ساپینتو پیش از جدال حساس مقابل الحسین در لیگ قهرمانان آسیا، از تیمش دفاع کرده، از بازیکنانی گفته که بهزعم او، با تمام توان در سه جام میجنگند و از هوادارانی تشکر کرده که همیشه پشت تیم بودهاند. این رفتار نه عجیب است و نه غیرمنتظره، چون سرمربی اصولاً باید در چنین شرایطی حامی تیمش باشد و روحیه بدهد، نه اینکه سکوت کند و اجازه دهد فشارها بیشتر شود.
اما پیش از این دفاعیه، رئیس هیئتمدیره استقلال با صحبت درباره جدول ردهبندی و طرح بحث میانگین امتیازی، عملاً این پیام را منتقل میکند که نتایج استقلال نه حاصل کیفیت، بلکه نتیجه پایینبودن سطح لیگ است.
سؤال اینجاست که چرا باید چنین حرفی درست قبل از یک مسابقه آسیایی مطرح شود؟ مگر تیم به آرامش نیاز ندارد؟ مگر بازیکنان و کادرفنی نباید با تمرکز کامل وارد زمین شوند؟ وقتی مدیر باشگاه چنین برداشتی را علنی میکند، یعنی ناخواسته عملکرد فنی تیم خودش را زیر سؤال میبرد و این یعنی تخریب روحیه، حتی اگر نیت چیز دیگری بوده باشد. اگر تاجرنیا این اظهارات را بیان نمیکرد، ساپینتو نیز چنین نمیگفت.
در چنین فضایی، طبیعی است که ساپینتو ناچار به واکنش شود. وقتی مدیر باشگاه حرفی میزند که شائبه کمارزش جلوهدادن نتایج را دارد، سرمربی نمیتواند بیتفاوت بماند. اما همین رفت و برگشت کلامی، استقلال را وارد حاشیهای میکند که هیچ سودی برای تیم ندارد. آیا مدیریت نمیداند که پاسخدادن سرمربی یعنی برهمخوردن تمرکز مجموعه؟! آیا آگاه نیست که این نوع پیامها دقیقاً در بدترین زمان ممکن منتشر میشود؟
سؤالات مهمتر این است که مدیریت دقیقاً دنبال چه هدفی است؟ اگر نقد فنی وجود دارد، چرا درون باشگاه و پشت درهای بسته مطرح نمیشود؟ چرا درست قبل از بازی با حریف اردنی، بحثهای آماری و تحلیلی، رسانهای میشود؟ مگر استقلال الان در کوران فصل و در چند جبهه نمیجنگد؟ مگر تجربه نشان نداده تیمی که آرامش ندارد، در آسیا زمین میخورد؟
این نوع رفتار بیشتر شبیه مدیران آماتور است تا مدیران سردوگرمچشیده و بزرگ.