به گزارش شهرآرانیوز؛ با توجه به برنامهریزی بازیها در شهرهای مختلف ایالات متحده، کانادا و مکزیک، کارشناسان اقلیمشناسی و دانشمندان علوم ورزشی هشدار میدهند که دمای شدید هوا میتواند به یکی از چالشهای اصلی و تعیینکننده این تورنمنت تبدیل شود.
بسیاری از شهرهای میزبان در طول ماههای ژوئن و ژوئیه، میانگین دمایی بین ۲۷ تا ۳۷ درجه سانتیگراد را تجربه خواهند کرد. شهرهای جنوبی آمریکا مانند دالاس، هیوستون، آتلانتا و میامی نیز با رطوبت بالایی مواجه هستند؛ شرایطی که خنکشدن بدن انسان را دشوارتر میکند. پژوهشی که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، نتیجه گرفت که گرمای شدید بهویژه در ساعات اوج گرما میتواند تهدیدی جدی برای ورزشکاران و هواداران باشد.
روندهای تغییرات اقلیمی این نگرانیها را تشدید کرده است. طبق گزارش سازمان «کلایمت سنترال»، امروزه تقریباً تمام شهرهای میزبان جام جهانی، روزهای گرمتری را نسبت به جامهای جهانی قبلی در آمریکای شمالی تجربه میکنند. تعداد روزهای شدیداً گرم در ماههای ژوئن و ژوئیه در بسیاری از شهرهایی که دوباره میزبان شدهاند، نسبت به مسابقات سال ۱۹۸۶ در مکزیک و ۱۹۹۴ در ایالات متحده، تقریباً سه برابر شده است. محققان شهرهای مونتری، آرلینگتون و هیوستون را در میان ورزشگاههایی با بیشترین ریسک ناشی از گرما شناسایی کردهاند.
برخی از ورزشگاهها برای مقابله با این شرایط تجهیزات بهتری دارند. ورزشگاههای مدرنی مانند «اِیتیاَندتی» در آرلینگتون و «اِنآرجی» در هیوستون دارای سیستم تهویه مطبوع هستند که به محافظت از تماشاگران و بازیکنان در طول مسابقات کمک میکند. با این حال، همه ورزشگاهها سطح ثابتی از این محافظت را ارائه نمیدهند. برای نمونه، ورزشگاه «هارد راک» میامی تنها به صورت جزیی سقف دارد، در حالی که ورزشگاه مونتری تا حد زیادی روباز است. کارشناسان اشاره میکنند که اگرچه ورزشگاههای دارای تهویه مطبوع خطر گرمازدگی را در طول مسابقات کاهش میدهند، اما بسیاری از کمپهای تمرینی مورد استفاده تیمها مجهز به سیستمهای کنترل دما نیستند.
گرما میتواند به شدت بر عملکرد ورزشی تأثیر بگذارد. دانشمندان علوم ورزشی توضیح میدهند که دمای بالا فشار مضاعفی بر سیستم قلبیعروقی وارد میکند و احتمال کمآبی بدن و هایپرترمی (افزایش بیش از حد دمای بدن) را افزایش میدهد. با بالا رفتن دمای بدن، بازیکنان معمولاً مسافتهای کوتاهتری را میدوند، استارتهای ضعیفتری میزنند و با افت تمرکز و ضعف در تصمیمگیری مواجه میشوند. ریکاوری بین مسابقات نیز دشوارتر میشود، زیرا بدن برای بهبود پس از فعالیت شدید در شرایط گرم، به زمان بیشتری نیاز دارد.
بنابراین، سازگاری با شرایط آبوهوایی محلی حیاتی خواهد بود. کارشناسان توصیه میکنند ورزشکارانی که از مناطق سردسیر میآیند، پیش از شروع مسابقات ۱۰ تا ۱۴ روز را به تمرین در گرما اختصاص دهند. این دوره همهوایی به بدن کمک میکند تا وضعیت تعریق خود را بهبود بخشد، فشار قلبیعروقی را کاهش دهد و خطر ابتلا به بیماریهای ناشی از گرما را پایین بیاورد. با این حال، متخصصان اشاره میکنند که ممکن است بسیاری از بازیکنان با آمادگی کافی وارد مسابقات نشوند. ورزشکاران نیمکره جنوبی از شرایط اواخر پاییز میآیند، در حالی که بسیاری از بازیکنان نیمکره شمالی قبل از شروع تورنمنت، مواجهه محدودی با گرمای واقعی تابستان داشتهاند.
چالشها تنها به بازیکنان محدود نمیشود. تماشاگران نیز ممکن است بهویژه هنگام رفتوآمد به ورزشگاهها یا گذراندن ساعتها در فضای باز پیش از شروع بازیها با خطرات جدی سلامتی مواجه شوند. فعالیتهایی مانند گردهماییهای تفریحی قبل از بازی در تگزاس یا مکزیک میتواند هواداران را در معرض سطوح خطرناکی از استرس گرمایی قرار دهد.
کارشناسان بهداشت عمومی تأکید میکنند که گرمای شدید همچنان عامل اصلی مرگومیرهای مرتبط با آبوهوا در بسیاری از کشورها است. گروههای آسیبپذیر از جمله کودکان، سالمندان و افراد دارای بیماریهای زمینهای بهویژه بیشترین خطر را حس میکنند. اگرچه افراد سالم به شرط هیدراته ماندن و دسترسی به سایه عموماً میتوانند مواجهه طولانیمدت با گرما را تحمل کنند، اما بسیاری از هواداران احتمالاً سطح آمادگی جسمانی مشابه ورزشکاران حرفهای را ندارند.
به همین دلیل، موضوع تأمین آب بدن به یک بحث بزرگ تبدیل شده است. منتقدان نسبت به تصمیم فیفا مبنی بر ممنوعیت ورود بطریهای آب قابل استفاده مجدد توسط تماشاگران به داخل ورزشگاهها ابراز نگرانی کردهاند. انتقادات شدیدی که باعث عقبنشینی فیفا و موافقت با ورود حداکثر یک بطری آب یکبار مصرف به ازای هر نفر از تماشاگران شد.
فیفا اقدامات متعددی را برای کاهش خطرات ناشی از گرما معرفی کرده است. از جمله این اقدامات، استراحتهای سه دقیقهای برای نوشیدن آب است که در زمانهای توقف بازی برنامهریزی شدهاند. این سازمان میگوید این وقفهها بخشی از یک تلاش گستردهتر برای فراهم کردن بهترین شرایط ممکن برای بازیکنان است. با این حال، برخی از متخصصان پزشکی ورزشی استدلال میکنند که این اقدام ناکافی است و سه دقیقه را برای ایجاد یک تغییر معنادار در ریکاوری و خنک شدن بازیکنان بسیار کوتاه میدانند.
نگرانیهایی نیز مستقیماً از سوی فوتبالیستهای حرفهای فعلی و سابق مطرح شده است. بازیکنان در نامهای سرگشاده به فیفا، تجربیات دستاول خود را از سرگیجه، خستگی، گرفتگی عضلات و کاهش عملکرد ناشی از گرمای بیش از حد شرح دادند. آنها از نهاد حاکم بر فوتبال خواستند تا پیش از شروع تورنمنت، سیاستهای مدیریت گرمای خود را تقویت کند و خواستار اقدامات گستردهتری در قبال مسائل اقلیمی شدند که این ورزش را تحت تأثیر قرار میدهند.
تصمیمات مربوط به زمانبندی مسابقات نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. چندین مسابقه در میامی قرار است در اواخر بعدازظهر آغاز شوند؛ زمانی که نور خورشید و گرمای تابشی همچنان شدید است. کارشناسان استدلال میکنند که این زمانها میتواند بازیکنان، تماشاگران، کارگران ورزشگاه و کادر پشتیبانی را در معرض خطرات غیرضروری قرار دهد.
با ادامه شمارش معکوس برای جام جهانی ۲۰۲۶، برگزارکنندگان با چالش ایجاد تعادل میان تدارکات، تقاضای شبکههای تلویزیونی و سلامت بازیکنان مواجه هستند. اگرچه پیشرفتها در فناوری ورزشگاهها و علوم ورزشی ممکن است به کاهش برخی خطرات کمک کند، اما بسیاری از کارشناسان بر این باورند که گرمای شدید همچنان یکی از مهمترین و پربحثترین مسائل این تورنمنت باقی خواهد ماند.