شهرآرانیوز | گروه سیاست؛ کاری نداریم که سخنرانی دیشب بنیامین نتانیاهو نخست وزیر جنایتکار رژیم صهیونیستی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد با چه فضاحتی انجام شد و خروج اعتراضآمیز نمایندگان ۷۷ کشور جهان، نفرت جامعه بینالملل از اَبَرتروریست جهان را دوباره به اثبات رساند. با گذر از اصل موضوع، این گزارش بهطور خاص بر یک فراز از سخنرانی این شرور کودککش متمرکز است؛ آنجا که نتانیاهو با وحشت از موشکهای ایران سخن گفت و تصریح کرد «ایرانیها به موشکهایی بسیار ویرانگر مجهز هستند که بیش از هزار کیلوگرم وزن دارند و حتی دو فروند از آنها برای تخریب ساختمان عظیم سازمان ملل در نیویورک کافی است». سؤال اینجاست: این تروریست تحتتعقیب درباره کدامیک از موشکهایمان صحبت میکرد؟ کابوس موشکی نتانیاهو از کجا میآید؟
پیش از اینکه سراغ معرفی موشکهایی برویم که نامشان در فهرست نگرانیهای تلآویو قرار گرفته، باید یک تفکیک مهم را روشن کنیم: «وزن موشک» با «وزن سر جنگی»، دو موضوع متفاوت هستند. ساده بگوییم؛ یک موشک بالستیک ممکن است چندین تُن وزن داشته باشد (Payload)، اما تنها بخشی از این جرم به سر جنگی (کلاهک انفجاری: Warhead) اختصاص پیدا میکند و مابقی به بخشهای دیگر ازجمله پیشران (بوستر)، بدنه و الحاقات مانورپذیر مربوط میشود.
نکته مهمتر اینکه ظرفیت حمل یک موشک عددی کاملاً ثابت و مستقل از مأموریت نیست. میان «وزن سر جنگی» و «برد موشک» یک رابطه معکوس وجود دارد و بهطور کلی، هرچه محموله سنگینتر شود، انرژی بیشتری برای رساندن آن به مسافت مشخص لازم است و این موضوع، بُرد عملیاتی موشک را کاهش میدهد؛ بنابراین یک موشک میتواند بسته به پیکربندی و مأموریت، با محمولههای متفاوت به کار گرفته شود و رزمندگان نیروی هوافضای سپاه، بسته به اینکه هدف در قطر و بحرین و کویت و اربیل باشد یا در اردن و تلآویو، سر جنگی سبکتر یا سنگینتری را بر موشک قرار دهند.
در خانواده بزرگ موشکهای ایران، بیش از ۹۰ عضو شناختهشده وجود دارد که مشتمل بر ۲۵ نوع موشک زمین به زمین، ۸ نوع موشک کروز زمینپایه، ۲۰ نوع موشک کروز ضدکشتی، ۵ نوع موشک هوا به هوا، ۸ نوع موشک هوا به سطح، ۱۵ نوع موشک پدافندی و ۱۰ نوع موشک ضدزره است. با این حال، اگر «توانایی حمل کلاهک هزار کیلوگرم و بالاتر» را ملاک قرار دهیم، درنهایت پنج نوع موشک شناختهشده باقی میماند:
نسخه ارتقایافته موشک مشهور اسکاد B ساخت اتحاد جماهیر شوروی، از نخستین موشکهای بالستیک ایران بود که توان حمل سرجنگی ۹۸۵ کیلوگرمی را داشت. این موشک درمجموع حدود ۵۸۰۰ کیلوگرم وزن دارد و با سرجنگی تقریباً هزار کیلوگرمی میتواند حدود ۲۸۵ تا ۳۳۰ کیلومتر برد داشته باشد. تولید بومی شهاب (۱) در ایران از اوایل دهه ۷۰ آغاز شد و همچنان در رده موشکهای عملیاتی ایران قرار دارد.

این موشک را میتوان مهمترین جهش ایران از موشکهای کوتاهبرد به موشکهای برد متوسط دانست. شهاب (۳) با طول حدود ۱۶.۶ متر و وزن پرتاب حدود بیش از ۱۷ تن، میتواند ۸۰۰ تا ۱۳۰۰ کیلومتر بُرد داشته باشد. شهاب (۳) از سال ۱۳۸۲ وارد خدمت شد و نسخههای بعدی آن با تغییراتی در سرجنگی، سوخت و سامانه هدایت توسعه یافتند.

سجیل در میان موشکهای ایرانی یک ویژگی متمایز دارد: اینکه دو مرحلهای و سوخت جامد است. این موشک ۱۸ متری حدود ۲۳ هزار و ۶۰۰ کیلوگرم وزن دارد و برد اعلامی آن حدود ۲۰۰۰ کیلومتر است. یکی از اصلیترین کابوسها برای تروریستهای صهیونیست، همین موشک است.

خرمشهر از ابتدا با یک تفاوت اساسی وارد میدان شد: قطر و توان پیشرانی بسیار بالاتر از سایر موشکهای بالستیک ایرانی. این موشک حدود ۱۳ متر طول دارد و برآورد منابع مختلف، وزن پرتاب آن را حدود ۱۵ تا ۲۶ تن میدانند. برد اعلامی آت حدود ۲۰۰۰ کیلومتر است و میتواند تا ۱۸۰۰ کیلوگرم سر جنگی با خود حمل کند. علاوه بر این، موشک خرمشهر تا حد زیادی رادارگریز است و میتوان در هر مرحله از حرکت، آن را هدایت کرد.

خرمشهر (۴) در سال ۱۴۰۲ رونمایی شد. جدیدترین عضو خانواده خرمشهر حدود ۲۰۰۰ کیلومتر برد و ۳۰ تن وزن دارد، میتواند سر جنگی ۱.۵ تنی حمل کند و از سوخت مایع هایپرگولیک استفاده میکند که باعث میشود زمان آمادهسازی آن به ۱۲ دقیقه کاهش پیدا کند. مهمتر از آن، سامانه ناوبری میانمرحلهای است که امکان اصلاح مسیر خارج از جو را برای موشک فراهم میکند.

ناگفته نماند که یک نکته مهم از سخنرانی نخستوزیر تروریست رژیم صهیونیستی، تمرکز وی بر «برنامه موشکی» بهعنوان یک ابزار جدید برای ایرانهراسی بود. نتانیاهو ناامیدانه تلاش کرد پس از سالها ترساندن جهان از برنامه هستهای ایران، اینبار پای موشکهای ایرانی را به این کمپین تبلیغاتی رقتبار باز کند درحالی که بهجرئت میتوان گفت جهان پس از نسل کشی غزه، بهروشنی میداند که زیستگاه واقعی تروریسم، ۱۶۰۰ کیلومتر دورتر از تهران و در تلآویو است.