آیت‌الله سیستانی چهارشنبه را اول ماه مبارک رمضان اعلام کرد مراسم انس با قرآن کریم با حضور رهبر معظم انقلاب اسلامی برگزار می‌شود گفت‌وگو با مدیر رسانه «دندانه» به‌مناسبت روز دندان‌پزشک | وقتی دندان‌پزشکی صاحب رسانه می‌شود فتوای مهم آیت الله سیستانی برای روزه داران در ایام کرونا عربستان و ۴ کشور دیگر فردا را اول ماه رمضان اعلام کردند صفحه نخست روزنامه‌های کشور - دوشنبه ۲۳ فروردین ۱۴۰۰ در روزگار عاشقی و فرهیختگی دکتر محمدجعفر یاحقی: زرین کوب با «آریان»، زرین‌کوب شد درباره قمر آریان، نویسنده و پژوهشگر فقید خراسانی و همسر استاد عبدالحسین زرین کوب یادی از شهید مصطفی اکرمی | من در جبهه مسئولم، شما در پشت جبهه مسئولی نگاهی به ابتذال و تُرکی‌سازی در نمایش خانگی! خرده روایتی در پی درگذشت همسر شهید بابانظر انجمن کارگردان‌های آمریکا بهترین کارگردان ۲۰۲۰ را انتخاب کرد ساعت پخش سریال‌های ماه رمضان در سال ۱۴۰۰ + معرفی سریال‌ها برندگان دور نخست بفتا ۲۰۲۱ اعلام شدند ویژه‌برنامه‌های سحر و افطار شبکه‌های سیما اعلام شد روز اول ماه رمضان مشخص شد | هلال ماه در دوشنبه قابل رویت نخواهد بود صفحه نخست روزنامه‌های کشور - یکشنبه ۲۲ فروردین ۱۴۰۰ انرژی‌های مثبتی که یکدیگر را پیدا می‌کنند نگاهی به سریال «می خواهم زنده بمانم» | پرسش از اصالت
خبر فوری

دوباره زندگی کردن

  • کد خبر: ۶۲۷۷۵
  • ۱۴ فروردين ۱۴۰۰ - ۱۰:۳۴
دوباره زندگی کردن
حبیبه جعفریان - نویسنده و روزنامه نگار
دارم دوباره دزیره را می‌خوانم. به همه آن‌هایی که این عمل مرا می‌بینند و چشم هایشان از تعجب گرد می‌شود که: «این را دختر‌ها در هجده سالگی می‌خوانند»، توضیح آبرومندانه‌ای می‌دهم مبنی بر اینکه می‌خواهم یک دور دیگر تاریخ اواخر قرن ۱۸ و ظهور و سقوط ناپلئون دستم بیاید، ولی واقعیت این است که آخرین چیزی که الان ممکن است برایم اهمیتی داشته باشد، تاریخ آخر‌های قرن ۱۸ یا ناپلئون است.
قضیه، لذت بردن از زندگی است و می‌دانید یکی از بزرگ‌ترین لذت‌های زندگی چیست؟ اینکه آدم اصلا به انبوه کتاب‌هایی که خریده و نخوانده یا کتاب‌هایی که باید بخرد و بخواند محل نگذارد و به جای آن برگردد و رمان‌ها و داستان‌هایی را که در فاصله پانزده تا بیست ویک سالگی خوانده، بدون هیچ دلیلی فقط، چون ممکن است هنوز خواندن آن‌ها لذت بخش باشد، دوباره بخواند.

شب‌ها که دیگر قرار نیست پیگیری هیچ قرار یا مصاحبه یا مطلبی را بکند یا حتی قرار هست، ولی دیگر آن قدر دیر شده که بهتر است نکند، یک چای نبات که ممکن است ۲ پر بهارنارنج یا دارچین هم تنگش زده باشد، برای خودش بریزد و برود زیر لحاف و بخواند و بخواند. آن قدر که بازوهایش خواب برود و تیر بکشد از بس در یک وضع بوده و وزن بدن را تحمل کرده است، ولی آدم باز محل نگذارد. یعنی نتواند که بگذارد و هی به خودش بگوید این یک صفحه را هم بخوانم بعد از این شانه به آن شانه می‌شوم.

بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم شاید احساس پیری کرده ام و به خیال بازسازی آن فضا که سرشار از شور و ندانم کاری و سؤال بود، رفته ام سراغ این ها. شاید هم دلم برای قصه‌ای تنگ شده بود. قصه واقعی که چندصد صفحه طول بکشد و قهرمان داشته باشد و عشق داشته باشد و آدم‌ها در آن واقعا از نقطه A به B برسند به جای اینکه از اول تا آخر در نقطه A نشسته باشند و درحالی که یکی هستند، عین خود ما، بهمان زل زده باشند و شاید همه این‌ها باهم است.

دوسه سال پیش ماه رمضان بعد از خوردن سحری بیدار می‌ماندم و دوباره جین ایر را می‌خواندم. همان طور افتاده به پهلو و همان طور بی وقفه، آن قدر که کتفم تیر می‌کشید و حاضر نبودم شانه به شانه شوم و از صدای گنجشک‌ها که ناگهان و دسته جمعی می‌خواندند، می‌فهمیدم هوا دیگر روشن شده است. عین ماه رمضان هفده سالگی ام که بلندی‌های بادگیر را بعد از سحر می‌خواندم و بابا که می‌دانست نمازم را خوانده ام کاری به کارم نداشت.

وقتی این کتاب‌ها را دوباره می‌خوانم، حتی یادم است که آن دفعه اول وقت خواندن این یا آن جمله چه حسی داشتم. کجا می‌خندیدم. کجا به فکر و خیال فرو می‌رفتم. کدام جمله را ۲ یا ۳ بار می‌خواندم. کجا رها می‌کردم از بس هیجان داشتم و بعدش مگر خوابم می‌برد؟
بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم برای این دارم این کار را می‌کنم که مثل دوباره زندگی کردن است. مثل این است که بعد از اینکه از این جهان رفته‌ای و دستت از دنیا کوتاه شده است، بهت اجازه داده اند چند ساعت برگردی و یک چیز‌ها یا لحظاتی را دوباره زندگی کنی. می‌گویند تنها یک بار زندگی می‌کنیم. به نظرم داستان‌ها می‌توانند ثابت کنند این طور نیست.
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
پیشخوان شهرآرا
کیوسک
{*Start Google Analytics Code*} {*End Google Analytics Code*}