دولت افغانستان از بازداشت نیروهای امنیتی طراحان حمله راکتی به ارگ خبرداد تعهد دولت افغانستان برای محافظت از جان تجار در عملیات باز پس‌گیری گمرک اسلام قلعه وضع ممنوعیت تردد شبانه در افغانستان برای مقابله با طالبان تکواندکار افغان اولین رقابت را در المپیک توکیو برگزار می‌کند زمان‌بندی مسابقات کاروان ورزشی افغانستان در المپیک توکیو نگاهی به واکنش مردم به ازدواج نوید محمدزاده با فرشته حسینی حضور سرزده اشرف غنی به یکی از رستوران‌های کابل + فیلم رژه کاروان ورزشی افغانستان در المپیک توکیو + عکس و فیلم طالبان: خواستار حل بحران افغانستان از راه گفتگو هستیم دقایقی با بچه‌های مدرسه خودگردان هدایت + فیلم رهبر انقلاب: آمریکا در افغانستان تحقیر شد | ملت بیدار افغانستان مراقب جنگ نرم آمریکا باشد مدرسه‌ای در گلشهر به نام شهدای مکتب سیدالشهدا تغییر نام داد حمایت عضو زن شورای شهر مشهد از هم‌نوعان افغانستانی‌اش سخنگوی فدراسیون فوتبال افغانستان: دکتر صدر تحلیلگری تک در بین کشورهای فارسی زبان بود حمیدرضا صدر چهره‌ای شناخته شده برای طرفداران فوتبال در افغانستان طالبان چه گروهی هستند؟ + عکس و فیلم اتمر: نشست تهران در مشورت با کابل بود | پیشنهادات افغانستان برای سازمان شانگهای چه بود؟ آخرین وضعیت مرزهای دوغارون و میلک از زبان مدیرکل سازمان راهداری راهنمای تصویری ثبت نام کودکان افغانستان در مدارس هشدار سازمان ملل درباره بروز فاجعه انسانی در افغانستان
خبر فوری

حافظ حافظه شرقی

  • کد خبر: ۶۷۴۱۶
  • ۲۷ ارديبهشت ۱۴۰۰ - ۱۱:۱۶
حافظ حافظه شرقی
سید رضا محمدی- شاعر افغانستانی

ابوالقاسم فردوسی، بی‌هیچ تردیدی مهم‌ترین نام در فرهنگ دیرسال فارسی است. دهقانی حکیم که بعد از اجتماع نخبگان فارسی در دوره سامانیان و شناخت آنان برای نیاز پارسی‌زبانان در راه احیای هویت فرهنگ و دانایی نیاکان شروع کردند به جست‌وجو، بازنویسی و بازسازی کهن‌الگوهای فکری و فرهنگی. آنان به‌درستی دریافته‌بودند که ملت‌ها با اسطوره‌هایشان زنده هستند و ملت‌ها را رؤیاها، رازها و قصه‌های مشترک آنان زنده نگه می‌دارد.

 

گروهی چون ابن‌مقفع و خاندان برمکیان بلخی بر این باور بودند که فرهنگ عربی را با داستان‌ها و اسطوره‌ها و رؤیاهای فارسی می‌توانند دیگرگون کنند و گروهی که مکتب حکمی بلخ خوانده می‌شوند، رویکردی دیگر در پیش گرفتند و با طلایه‌داری وزیری مانند بلعمی و استادانی چون شهیدبلخی، ابوشکور بلخی، رودکی سمرقندی، دقیقی توسی و... و حکیمانی چون فارابی و بوعلی بر این مبنا پیش می‌رفتند تا زبان فارسی را به‌عنوان حافظ حافظه شرقی و جان‌مایه اسطوره‌ها و رازها زنده و پویا سازند.

 

تلاش آن‌ها با یورش بیابانی‌های دین‌مآب و البته بی‌خبر از دین چنان‌که بایسته به بار نشست، اما فردوسی آن همه سعی و کوشش یارانش را با جان‌فشانی و گذشتن از عمر و اربابی و خیلی چیزهای دیگر در سی سال کار شبانه‌روزی به ثمر رساند و کاری کارستان کرد که البته نمی‌توان نقش وزیران و نخبگان دربار غزنی را در این باب منکر شد. همه آن‌ها این کتاب جاودانه را در دربار غزنه رسمیت دادند و بدین‌گونه با نبوغ فردوسی و حمیت و حمایت نخبگان کتاب مثالی شاهنامه آفریده شد. کتابی که بعد از هزار سال، هنوز هم همان نقش مسیحایی را دارد. کتابی که هر بار مردمان پارسی، خویش را و خویشتن خویش را فراموش کنند، با رجوع به آن چون آیینه‌ای ابدی قامت رسای دارایی‌ها و دانایی‌های فرهنگ پربار خویش را بازمی‌یابند.

 

این یادداشت در ویژه‌نامه «سرو هزار ساله» به مناسبت روز بزرگداشت حکیم ابولقاسم فردوسی منتشر شده است


ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
{*Start Google Analytics Code*} {*End Google Analytics Code*}