فرهاد قائمی در بیمارستان مربیان تازه وارد لیگ برتر والیبال چه کسانی هستند؟ نوبت به اعتراض زنان بسکتبال رسید ۱۸۰ دقیقه کلین شیت استقلال در لیگ بیست و یکم سکوت چشمی درباره ۹۰ دقیقه نیمکت نشینی مقابل ذوب آهن بازی با الهلال دلیل مصدومیت حسینی|تلاش شماره یک برای رسیدن به تراکتور تغییر پست ناگهانی یامگا دلیل پیروزی استقلال جنجال در تمرین شهرخودرو با حضور همزمان میثاقیان و مهاجری + ویدئو واریز بخشی از قرارداد بازیکنان پرسپولیس پیش از بازی با نساجی پرسپولیس از کالدرون شماره حساب جدید خواست چرا فرهاد مجیدی از کنار گذاشتن بازیکن استقلال پشیمان شد؟ پشت پرده برکناری مهاجری و آغاز به کار میثاقیان در شهرخودرو! گزارش کیهان ورزشی سال‌۶۴ از حال‌و‌هوای تیم منتخب خراسان در لیگ قدس صفر تا صد رقابت‌های اسب‌دوانی راهور قهرمانی خراسان رضوی VAR در لبنان و سوریه، میزبانی ایران پرید؟ انتقال سردار آزمون به اروپا منتفی نشد؟| سردار جانشین سانچز می‌شود کونته جانشین اوله در منچستریونایتد؟| چشمک ایتالیایی به شیاطین سرخ جدال با دختران مسی در سالن کارگران مشهد
خبر فوری
روز جهانی ورزشی‌نویسان و مسئله ورزشی‌نویسی در مشهد
حمیدرضا معصومیان - دبیر سرویس ورزش روزنامه شهرآرا

اول/ دیروز ۲ جولای روز جهانی ورزشی‌نویسان بود. نمی‌خواهیم به این بهانه درباره مظلوم‌بودن و تنهابودن اهالی رسانه خاصه خبرنگاران حرف بزنیم که پیش از این بسیار گفته‌اند و همیشه هم بی‌نتیجه و بی‌سرانجام بوده است، بلکه می‌خواهیم درباره آفت تازه‌ای بگوییم که به جان ورزش شهرمان افتاده است؛ آفتی که بی‌تعارف می‌شود اسمش را «بی‌ظرفیتی و کم‌ظرفیتی اصحاب ورزش نسبت به انتقاد‌های ورزشی‌نویسان» گذاشت.


دوم/ اساس فلسفه رسانه انتقاد است. یعنی رسانه‌ها از اساس برای این به‌وجود آمده‌اند که نقاط تاریک را ببینید، آمده‌اند که بدبین باشند و عیب‌ها را ببیند. اینکه می‌گویند رسانه رکن چهارم دمکراسی است، یعنی اینکه رسانه‌ها وظیفه‌ای به‌جز گوشزدکردن نواقص ندارند و هرگاه شروع به تعریف و تمجید می‌کنند، درواقع از وظیفه ذاتی خود عدول کرده‌اند. البته که دیدن اتفاقات خوب برای تشویق و ترغیب افراد از شانه رسانه‌ها برداشته نشده است، اما اینکه بعضی‌ها بخواهند رسانه فقط و فقط خوبی‌ها را ببیند و از بدی‌ها دم نزند، چیزی نیست به‌جز مجیزگویی که برابر است با مرگ رسانه.


سوم/ اتفاقی که چند سالی است در ورزش مشهد باب شده و روزبه‌روز بدتر می‌شود، کم‌شدن یا می‌شود گفت نداشتن ظرفیت انتقادپذیری اهالی ورزش است. ممکن نیست شما ضعف‌های تیمی یا شخصی از اهالی ورزش را بگویید و شما را متهم به هزارویک اتهام ریزودرشت نکنند. مدیران ورزش که باید پاسخگو و به‌عنوان نمایندگان مردم در دسترس اهالی رسانه باشند، رسما برای خود حصاری نفوذناپذیر درست کرده‌اند. برخی از آن‌ها از سر تکبر نه‌تن‌ها جوابگوی رسانه‌ها نیستند، بلکه با عوض‌کردن صورت‌مسئله به‌جای پاسخگویی، اتهام‌زنی هم می‌کنند. بدتر اینکه حالا مربیان و ورزشکاران هم از روی دست مدیران خود خوانده‌اند و کار به‌جایی رسیده است که رسانه ۲ راه بیشتر ندارد؛ یا از همه تعریف کند و بشود مجیزگوی افراد یا سینه‌اش را سپر کند برای آماج حملات ناجوانمردانه!


چهارم/ اینکه مربی فلان تیم بعد از ناکامی بسیار آشکارش زیر بار حرف حساب نمی‌رود و صغراوکبرا می‌چیند تا خودش را موجه جلوه دهد، اینکه فلان مدیر کاملا بیگانه با ورزش، مدیر ورزشی شده است و هر روز بدتر از بد می‌کند، اما رسانه را برای جواب‌دادن قابل نمی‌داند، معنایش چیزی نیست جز هبوط و سقوط ورزش. محدود و محصورکردن ورزشی‌نویسان، تلاش برای خریدن یا تهدیدکردن قلم‌های آزاد راهی است به ترکستان.

 

با این فرمان ورزش به قهقرا می‌رود و آنکه بیش از همه ضرر می‌کند، خود خود ورزش است. شاید یکی از دلایلی که ورزش شهرمان در این چند سال درجا زده است همین باشد؛ همین‌که برخی اصحاب ورزش (نه همه آن‌ها) با همه ادعا‌های حرفه‌ایگری‌شان حاضر نیستند وقتی اشتباه می‌کنند، اشتباهشان را بپذیرند. تا وقتی در بر این پاشنه بچرخد و جواب انتقاد، اتهام باشد و تا وقتی که لقلقه زبان همه بازنده‌ها این باشد که انتقاد‌ها از ما مغرضانه است! هیچ امیدی به هرگونه موفقیتی نیست.

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
{*Start Google Analytics Code*} {*End Google Analytics Code*}