زنان نوغان

مشهد، حالا ۸۰ شب است که شاهد رستاخیزی از جنس زنان است. همان‌طور که ۱۲۰۰ سال پیش شیرزنان نوغان با پای برهنه و چشمان اشک‌آلود، پیکر مطهر امام رضا (ع) را تشیع کردند، زنان مشهدی در این شب‌ها نیز با چادر و پرچم، به استقبال تاریخ می‌روند؛ نه برای سوگ، که برای حماسه.

۶۰۰ سال پس از اشک‌های زنان نوغان در تشییع پیکر مطهر امام رضا (ع)، زنی از تبار تیموریان برخاست تا عشق به امام رضا (ع) را نه با اشک، که با سنگ و گچ جاودانه کند. گوهرشاد خاتون، شهبانوی ایران در سده نهم هجری، مسجدی در جوار حرم ساخت که هنوز شکوهش چشم و دل را می‌نوازد.

شهربانو در یک مجموعه گزارش هفت‌قسمتی، کنش‌گری زنان را در تاریخ و هویت مشهد، از روز شهادت امام رضا(ع) تا امروز مرور می‌کند؛ روایتی ۱۲۰۰ ساله از پاسداری زنانه که اینک در حضور حماسی دختران و بانوان در خیابان‌ها، دوباره جان گرفته است.

«ابریشم‌باف» نخستین کتاب از یک سه‌گانه آیینی–تاریخی است که با محوریت نقش زنان نوغان، روایتی متفاوت از روز‌های منتهی به شهادت امام رضا (ع) ارائه می‌دهد؛ روایتی که با تلفیق تاریخ، درام و نگاه چندصدایی، مخاطب را به دل خراسان قرن‌های نخست هجری می‌برد.