غلامرضا بنی اسدی

اینجا هنوز ایران ماست؛ با همه اختلاف‌هامان. و من اضافه می‌کنم اینجا تا همیشه ایرانِ ماست. اختلاف هامان خیلی کوچکتر از آن است که هموطن بودن مان را از یاد ببرد.

ما بیش از هر چیز دیگر باید برای کیفی کردن زندگی خود تلاش کنیم. اگر در این کار موفق شویم، به توفیقات بی پایانی خواهیم رسید.

ظهورِ زینب در کربلا و در غروبِ عاشورا حادث شد، اما حدیث زندگانی اش را پشتوانه‌ای از تربیت نبوی و فاطمی و علوی است.

وقتی امام جواد (ع) را امامِ خویش می‌خوانیم باید به خصلتِ جود و بخشش که در حضرت او به اوج رسیده است هم توجه کنیم.

امام جواد (ع) را ویژه عزیز می‌داریم. این می‌طلبد که در درس آموزی از مکتبش و زیستن به هندسه طراحی شده از سوی حضرت هم اهتمام تمام داشته باشیم.

واپسین روز دی ۱۳۹۵ بود که اولین آسمان خراش خاورمیانه گرفتار شعله‌های لهیب کشیده آتش شد. سه و نیم ساعت سوخت و فروریخت.

ما را با مقاومت یک خویشاوندی وثیق است. در شهادت با اینان بر یک سفره می‌نشینیم. دردِ آنان درد ماست. توفیق شان را توفیق خویش می‌دانیم. میان خود و آنان چنان "این همانی" احساس می‌کنیم که حسِ مشترک آنان را به تقویمِ ما دعوت می‌کند. می‌دانیم که غزه، پیشانی نوشتِ یک روز تقویم ماست. این را مجلس شورای اسلامی در دهم آذر ماه ۱۳۸۸ تصویب و ابلاغ کرد.

شهرِ دوم در  کشور‌ها گاه حساسیتش نه تنها کمتر از شهر اول و  تختگاه نیست که بیشتر هم هست.

«یکى از یاران امام باقر (ع)، به آن حضرت گفت: شیعیان در منطقه ما زیادند. حضرت فرمود: آیـا توانـگر آن‌ها بر فقیر مهر مى ورزد؟ و نیکوکار از بدکار مى گذرد؟ و مواسات و بذل و بخشش مالى دارند؟ گفت: خیر. حضرت فرمود: اینان شیعه نیستند. شیعه کسى است که چنین باشد.»

آیت ا... مجتهدی می‌گفت: «یکی از کار‌های جاهلانه انتقام گرفتن است. به شکرانه اینکه خدا به تو قدرت داده است و‌ می‌توانی انتقام بگیری، انتقام نگیر و عفو کن. حالا او به شما بدی‌ای کرده است؛ شما صرف نظر کن.»

بسیاری مان می‌خواهیم که خیر بر شر پیروز شود، هم در درون خود ما و هم در جامعه، اما عملکردمان خیلی وقت‌ها با نیت و خواست ما همراه نیست.

برای خدمه کشتی سانچی، همزمان با ششمین سالروز شهادتشان.

ترس است یا کینه یا هردو. هر چه هست از تو می‌ترسند سردار! هیبتت در هیئت شهادت پر ابهت‌تر شده است. به همین خاطر است که خود را منفجر می‌کنند تا ترکشی به گوشه عکست بخورد. به همین هم دل خوش‌اند بی‌دل و جرات‌های ترسو.

تحول در  روستا به تحویل موفقیت‌ها می‌انجامد، لذا باید خدا قوت گفت به کسانی که در «طرح تحول روستایی» در  خراسان رضوی، مؤمنانه و  محکم گام برمی دارند.

فرار از خود، فرار از خانه خود، فرار از هویت و تاریخ خویش. این مسیر نه تنها به کعبه مقصود نمی‌رساند که در ترکستانِ عادت، فرد را گرفتار مرداب می‌کند.

او  ایستاده است به  قوتی که از  افتادن عباس (ع) و  همه پسرهایش گرفته است. ایستاده است به  روزگاران و  عاشورا را  روایت می‌کند.

برو پسرم خدا به همرات. این را مادر می‌گوید و پسرش را از زیر قرآن رد می‌کند. کاسه آب را که به دنبالش خالی می‌کند روی زمین، چیزی در دلش می‌شکند. چشم هایش بین پسری که می‌رود و قطرات آبی که نم نم در تنِ زمین فرو می‌رود، می‌رود و می‌آید...

دانستن این نکته ظریف در عصر حاظر که نسل جدید «بومی دنیای دیجیتال» است، به ما کمک خواهد کرد به عنوان «مهاجر دنیای دیجیتال» بتوانیم با آن ارتباطی قانونمند برقرار کنیم.

مکتب حضرت مادر است که فرزندان را برای روز‌های بهتر پرورش می‌دهد. با خوانش و عمل به احادیث فاطمی است که می‌توان زندگی را نظم و نسقی مؤمنانه بخشید.

من در تماشای مکرر مجموعه «یوسف پیامبر» این بار به عایدی متفاوتی رسیدم، به اینکه آرامش رضایتمندی نتیجه اعتماد است.