آزاده چشمه سنگی
آخرین مطالب آزاده چشمه سنگی
وصال در حوالی قدس
درست وسط چارچوب ورودی صحن قدس ایستاده. پوشیده در یک چادر آبی روشن که با نگینهای سفید و مرواریدهای ریز و درشت، تزیین شده بود.
در نکوهش یک زندگی چهارقسطه
خریدهای نسیهای که حالا جزئی از فرهنگ معاملات جامعه شده. قسطهایی که مثل حرفهای نزده، روی هم جمع میشود و آخر ماه شبیه به یک خشم فشرده شده، توی حسابهای بانکی منفجر میشود
تولد یک ستاره نامیرا
میگویند ستارهها در سیاهی مطلق آسمان متولد میشوند؛ جایی در دل ابرهای متراکم، ذرات غبار فشرده میشوند، حرارت میگیرند، داغ میشوند، میسوزند و ناگهان به یک توده نور تبدیل میشوند.
ضیافت خون
عروس دارد در میانه یکی از زیباترین رؤیاهای زندگیاش لبخند میزند. به رد حنا روی دستهایش نگاه میکند و گاهی خیال میکند تمام اینها رؤیاست. رؤیایی که ناگهان با شلیک یک موشک پاره میشود.
محمدآقا، صحن گوهرشاد است
محمدآقا از تمام ایران، به صحن گوهرشاد شبیهتر است. مهربان. صمیمی. صبور. زیبا و امن.
آن سه سرو راست قامت
تیتر خبر کوتاه بود. بدون هیچ توضیح اضافی: «سه جوان ارتشی ناو لاوان پس از شش ماه اسارت و دوری به داراب بازگشتند.» چند ثانیهای به آن سه چهره جوان توی تصویر نگاه میکنم. سه سرو راست قامت رعنا.
یک دریا و هزار رود
میشود تصور کرد آن گعده نورانی گرم و گیرایی را که توی مرکز توجهات، پنجمین ستاره خاندان علی (ع)، امام جعفر صادق (ع) نشسته باشد و از درودیوار آن مجلس، نور و کلمه و دانش ببارد.
این ساحل، ۵ سال پیش دریا بود
سفرهای شمال توی خانه ما، همیشه یک مقصد مشخص داشت. ما جایی جز مجتمع تفریحی ورزشی شرکت نفت در محمودآباد نمیرفتیم.
قبرستان لوازم خانگی
کم کم دارد انباری به قبرستانی برای لوازم خانگی تعمیرپذیر تبدیل میشود. مثل بیماری که اگر هزینههای درمانش جور میشد، از دست نمیرفت.
با تو در عهدیم تا صبح ظهور
سروشکل صاحبان عزا پس از چهل روز از درگذشت عزیزانشان، هیچ شباهتی به روز خاک سپاری ندارد. همه در لباسهای آراسته و ظاهری مرتب، میزبان مراسمی آراماند. دیگر خبری از آن شیونهای دردناک نیست.
چند روز پس از چهل و هشتم
همیشه اربعین که تمام میشود، وقتی توی خیابانهای کربلا قدم میگذاری، بقایای موکبهای حوالی حرم پیداست، اما از آن بیشتر، تردد زائرهایی است که هنوز به خانه برنگشتهاند.
برای ۳ خلبان ایرانی اسیر در جنگ ۴۰ روزه | آبی امیدوار و ابر سنگین انتظار
برای جوادصالحی، عبدالمجید دشتیان و عمران بهروشیان، ۳ خلبان ایرانی جنگ ۴۰ روزه که خبر زنده بودن و اسارت آنها در قطر، به تازگی منتشر شده است.
مشهد و میزبانی این ایام
شهر، اما انگار هنوز شبیه به یک میزبان باحوصله، آدمهای زیادی را در خانهها و حسینیهها و مسافرخانهها جا داده است. این را از چهره آدمهای غریب توی پیاده روها میفهمی.
روضهای که پل بود به کوچه پس کوچههای مدینه
ما تمام آن سه روز آخر ماه صفر را با حال و هوای روضههای آن خانه خو گرفته بودیم. خاطره بافته بودیم. از روی آن فرشهای سه د رچهار رفته بودیم مدینه. رفته بودیم پشت در خانه رسول ا... (ص).
عطر نان شیرمال یک موکب خانگی
دهه آخر صفر برای ما همان روزهایی است که بچه هایمان توی دست و پای بزرگ ترها سه روز تمام بازی میکنند، خدمت میکنند، عشق میکنند و خاطراتی از ایام چهل و هشتم توی سرشان ضبط میکنند.
مشهد این روزها مادر است
مشهد شبیه به یک مادر باتجربه که بارها از پس میهمانیهای بزرگی برآمده، باز هم انگار شب قبل از موعد، از نماز صبح به آن طرف خوابش نمیبرد. آدمها یکی یکی دارند به خانه اش نزدیک میشوند.
خوش به حال پیادههای پل طویریج
از بین الحرمین که خارج میشدیم و چند قدم راسته بازار را جلو میآمدیم، بعد پل طویریج به سمت شارع العباس، کوچهای بود که ما را از سیل شلوغی خیابان به سکوت امن یک اتاق سه د رچهار خالی پناه میداد.
عکسهایی که گذرنامهاند
حالا دیگر سفر به آنجایی رسیده که قدمها روی زمین کشیده میشود. صورتها از آفتاب تند عراق گُر گرفته و نفسها میان هرم گرمای مرداد، به دیوارههای خشک گلو میزند و بالا میآید.
روایتی برای حسین
چندروزی بیشتر به روز چهلم باقی نمانده. زمان برای آنهایی که هنوز کوله پشتی هایشان توی کمدهای خانه دارد خاک میخورد، مثل برق و باد میگذرد، درست خلاف آنهایی که مرز را رد کردهاند.
برای مادر شهید امرالله امیری که این روزها با شنیدن اخبار جنگ، داغ دلش دوباره تازه شده است| یک تیر و دو جان
روی سبزترین نقطه از نقشه ایران، حوالی شرجی و شالیزار و شبنم، پیرزنی دارد روزها را با خیال جوان سفرکرده اش سر میکند و سال هاست خود را به ندانستن زده و به روی خودش نمیآورد که دیگر آن پاره تنش به خانه برنمی گردد.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.