حامد عسکری
آخرین مطالب حامد عسکری
بدعادتمان کردید آقای خامنهای
در نظر بگیرید که قهرمان داستان نه در اثر اتفاق که با نوعی مرگ آگاهی و انتخاب خودش مرگ و نوع رفتن را انتخاب کند و اینجا درام به سطحی از حرارت و پرخونی میرسد که کلاه از سر عقل و احساس و عاطفه میافتد.
دروازه بانی اندوه در باغهای انبه
روایت مقدمه میخواهد، ساقه میخواهد و از یک جاهایی باید چرخها را واکنی و به مخاطبت کم کم حالی کنی که مخاطب عزیز تا چند سطر دیگر در جایی از امر واقع فرود میآییم و شما باید از متن من پیاده شوی و باقی اش را خودت تصور کنی.
جگر سرخ لیموها
میناب برای من استقلالی، زادگاه عبدالصمد مرفاوی بود و هر بار که میآمدم پوسترهایش روی در و دیوار مغازهها کاغذ دیواری شهر بود انگار.
آقای قابهای غریب
سیدعلی خامنهای رهبر شهیدمان نامش برای خیلیها فقط یک عنوان سیاسی نبود. یک حضور بود.
همان سالی که یتیم شدیم ...
و تمام. این آخرین یادداشت من است در این سال در این روزنامه شریف. همیشه، اما آخرینها به منزله بسته شدن و تعطیل شدن و متوقف شدن نیست.
به تو برمی گردم آسمان من
برای غیورمردان گمنام کشورمان که شجاعانه در برابر تجاوز دشمن به خاک میهن ایستادهاند و خانوادههایشان که این روزها بیش از همیشه درس شکیبایی پس میدهند.
هرجا که باشیم، وطن بسوزد ما میسوزیم
مهاجرت، فقط جابه جایی تن نیست، جابه جایی معناست. بعضیها که رفتند، با خودشان زخمی هم بردند، زخمی از ناکامی، از احساس نادیدهماندن، از رؤیایی که آن طور که باید، محقق نشد.
عاشقانهای از خدیجه (س) برای محمد (ص)
من مدیر فروش و مدیر برنامه کم نداشتم. سرمایه گذار و شریک و همکار هم. به خواستگاریام که میآمدند از داشته هایشان که حرف میزدند چیزهایی گذاشتند روی میز که معدنش را داشتم. همه شان را رد کردم. همه شان را گذراندم که به تو برسم
گریه در زیر نور ماه
رمضانهای عمر من، بیشتر از آنکه در کوچه و خیابان اتفاق بیفتد، در دل من اتفاق میافتاد و میگذشت.
برسد به دست فردا
این کشور زمین نمیخورد مگر اینکه شغادی از درون دسیسه کند و موریانه وار استخوانی بجورد. هوا آن قدرها هم سرد نیست.
کلمه پرت کنیم
شادی وقتی اسم سهراب را میشنید، چیزی میان قلبش هوریز میشد، گر میگرفت، چیزی در صورتش جابه جا میشد، نه لبخند، نه غم، چیزی شبیه مکث. تأمل، سهراب برایش شبیه همان واژهای بود که اگر بلند بگویی، معنایش میریزد.
ما در عکسها محو بودیم، ولی بودیم
مامانفاطمه تاریخ را نه در کتاب ها، که در چین دست هایش نگه میداشت. وسط شکفتن و بالندگی و رسیدنش بود که انقلاب شد.
دوستت دارم عین وطن
بگذار بگویم، انقلاب اسلامی برای من فقط یک ایدئولوژی نبود، یک بازگشت بود. بازگشت به اینکه انسان فقط شکم و جیب نیست، روح هم دارد. ما میخواستیم شاه را فقط از تخت پایین نکشیم، میخواستیم انسان را از زیر سایه تحقیر بلند کنیم.
روایت نکردیم، روایت شدیم
انقلاب تعریف دارد. ساختار دارد. منطق و فرم دارد و یک خواسته جمعی است. هر انقلابی یک سرچشمه، یک نحله، یک آبشخور فرهنگی، رفتاری، اعتقادی باید داشته باشد و انقلاب شکوهمند ما خمینی کبیر (ره) داشت.
برای مرضیه نبوی نیا، پرستاری که در حین خدمت رسانی به دست اغتشاشگران به شهادت رسید | نامه ای به خواهرم
به لحظهی انتخاب رشته اش فکر میکنم. به آن ساعتی که حتما خیلیها گفتند حوصله داری وقت و بی وقت غر بشنوی و همه طلبکارت باشند.
به یاد مسعود مرادزاده، شهروندی که به دست تروریستها به شهادت رسید | خوشی از عمر ندیده
اگر قرار بود یک نفر از اطرافیان من بهحق و بهجا به اوضاع مملکت اعتراض داشته باشد، مسعود رفیق عزیز من بود.
هیچ دیوی نمیتواند ایران را شکست دهد
هرجوری فکر کنی، روی هیچ میزی تشریح نمیشود، با هیچ عینکی نمیشود بررسیاش کرد که کسی به گرانی و مسکن و اشتغال اعتراض داشته باشد و از سر گرسنگی، کلاشینکف دست بگیرد و بیاید گلوی هموطن چاک بدهد.
این قدر خوب بودن خوب نبود!
نوشتن از حاج قاسم درست عین این است که بخواهم یک مقاله مفصل و پر از ارجاع بنویسم مبنی بر اینکه خورشید گرم است. گلاب معطر است. کوه باشکوه است و آب زلال و دریا عمیق. همینقدر بدیهی، همینقدر سخت و همینقدر هم بیفایده.
در جهان روشن دانای کل | برای بهرام بیضایی، کارگردان فقید سینمای ایران
برای بهرام بیضایی، نویسنده و کارگردان فقید سینمای ایران که در روز تولدش درگذشت.
به بهانه فرارسیدن شب آرزوها | من آرزو دارم سبز باشم
میگویند اگر میخواهید به خدا نزدیک شوید و او را بهتر بشناسید، به خودتان نزدیک شوید و بعد خودتان را بیشتر ورق بزنید و مطالعه کنید و بشناسید.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.