حامد عسکری
آخرین مطالب حامد عسکری
برای مرضیه نبوی نیا، پرستاری که در حین خدمت رسانی به دست اغتشاشگران به شهادت رسید | نامه ای به خواهرم
به لحظهی انتخاب رشته اش فکر میکنم. به آن ساعتی که حتما خیلیها گفتند حوصله داری وقت و بی وقت غر بشنوی و همه طلبکارت باشند.
به یاد مسعود مرادزاده، شهروندی که به دست تروریستها به شهادت رسید | خوشی از عمر ندیده
اگر قرار بود یک نفر از اطرافیان من بهحق و بهجا به اوضاع مملکت اعتراض داشته باشد، مسعود رفیق عزیز من بود.
هیچ دیوی نمیتواند ایران را شکست دهد
هرجوری فکر کنی، روی هیچ میزی تشریح نمیشود، با هیچ عینکی نمیشود بررسیاش کرد که کسی به گرانی و مسکن و اشتغال اعتراض داشته باشد و از سر گرسنگی، کلاشینکف دست بگیرد و بیاید گلوی هموطن چاک بدهد.
این قدر خوب بودن خوب نبود!
نوشتن از حاج قاسم درست عین این است که بخواهم یک مقاله مفصل و پر از ارجاع بنویسم مبنی بر اینکه خورشید گرم است. گلاب معطر است. کوه باشکوه است و آب زلال و دریا عمیق. همینقدر بدیهی، همینقدر سخت و همینقدر هم بیفایده.
در جهان روشن دانای کل | برای بهرام بیضایی، کارگردان فقید سینمای ایران
برای بهرام بیضایی، نویسنده و کارگردان فقید سینمای ایران که در روز تولدش درگذشت.
به بهانه فرارسیدن شب آرزوها | من آرزو دارم سبز باشم
میگویند اگر میخواهید به خدا نزدیک شوید و او را بهتر بشناسید، به خودتان نزدیک شوید و بعد خودتان را بیشتر ورق بزنید و مطالعه کنید و بشناسید.
روزگار بی صاحب نیست، تو امام رضا داری
با شما همین طوری میشود حرف زد، پشت فرمان، پشت موتور، توی قطار، با شلوارک روی کاناپه، روی نیمکت یک پارک. یک جوری از قلب آدمی غمها را، دردها را، اندوهها را بر میدارید که اصلا انگار نبودهاند.
خوش آمدی مادر
وسط چهل و پنج سالگیام به چهل و پنج سالهای آن سوی تاریخ، حدودا هزاروچهارصدسال قبل فکر میکنم، مردی که بعد از معراجش خدا سیبی پر شالش گذاشت و بعد آمد زمین سیب را نوش جان کرد و بعد همسر مهربان و جوان و باشکوهش باردار شد و طفل دختر بود.
شاخه نیلوفرم زهرا
سوگوار مادریم. مادری که بر ما منت گذاشت، لطف کرد، قدم برچشمهای زمین گذاشت و فقط هیجده بهار مهمان ما بود، ولی اذیتش کردند و مثل خیالی و نسیمی و لمحهای پر زد و رفت.
آقای خبرنگار بیهقی
دلم که هوای خواندن چیزی بکند میروم پیش ملک کتابدار بهشت و میگویم آن بیستوهفت جلد گمشده بیهقی را بده و میروم توی عمارتم در خانهام را که خشتهایش از کتاب است میبندم و مینشینم به خواندن.
حافظ گلگاوزبان میخورده؟
من هم مثل خیلی از ایرانیهای عزیز که اگر توی خانهشان قند و چایی نداشتند، قرآن و حافظ و شاهنامه دارند بیهیچ اغراقی از کودکی با او بزرگ شدهام.
مرد بیپرنده
هر بار که در نیمهزنگزده کافه باز میشد، موجودی وارد میشد که برای چشم بیشتر آدمها نامرئی بود، پرندهای شبحگونه، سبک و نامعلوم. پرندهها بیصدا روی صندلیها مینشستند، کنار صاحبانشان.
عطر ساندرا، روی روسری آبی
گاهی مردانی با لباس خاکی رد میشدند، گاهی صدای جیپ از دور و گاهی سکوتی سنگین که از هر خمپارهای بیشتر دل آدم را میلرزاند.
فارست گامپ ایرانی
«فارست گامپ» آدمی بود که بعد از کارهای عجیبوغریب در زندگی عجیبش یک روز وسط بازی راگبی، یک آن، یک لحظه، فقط حس کرده باید بدود و شروع کرد به دویدن.
او برای همدلیها آمده
پیامبر (ص)، بدون هیچگونه تکلف، در میان جمعیت قدم میزد. انگار نه خبری از مقام پیامبری بود و نه چیزی از دنیا و فشارهای روزگار به او رسیده بود.
به قرآن مهربان بود
در آن خانه که درختان خرما به دیوارهایش تکیه داده بودند و خاکهای ریز زیر پاها در خاموشی شب لایهلایه میشد، هیچ چیز فریاد نمیزد. همهچیز در آنجا سکوتی داشت که پر از کلام بود.
اندوه حسین (ع) متصل به اندوه رضا (ع) است
این چه مغناطیسی است که میتواند ۱۰۰ میلیارد قدم را به سمت و سوی خودش جذب کند؟ این خاصیت چیست؟ این آدمها پی چه میآیند اینجا؟ دنبال چهاند؟
از حلق بحرانها بیرون میآییم
وسط خشکسالی هستیم. اوضاع آب خوب نیست. جالب است که با یک صرفهجویی بیستدرصدی از آن بیرون میآییم، مثلا اگر هر روز هفته دوش میگرفتی کافی است دو روز را کم کنی، کارواش رفتن و حیاط و گل آب دادن هم همین.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.