حامد عسکری
آخرین مطالب حامد عسکری
سلام بر آن نمکینتر از یوسف
یتیم بزرگ شد، چه نانی و چه زیستی و معاشرتی داشت که تا حوالی چهل سالگی اش هرکس هر سفری میخواست برود، معاملهای، امانتی یا خرید و فروشی داشت صدایش میکرد که یا در حضور او باشد یا با نظارت و مدیریت او.
با موسی در حوالی نیل
در هر صنفی، هر علاقهای، هر تفکری، نوع افراطی اش هم وجود دارد و وای از این گونه افراط... معمولا پیروان این مسیر که شورش را آن گونه که میدانم و میدانید در حقیقی و مجازی هم در میآورند قرائتی سطحی و پوستی از وقایع دارند
تقصیر انگورها نبود
به قول سینمایی ها فریم به فریم زندگی اش را انگار خدا طوری کارگردانی کرده که گریه کنیم و وسطش از شوق و غربت سوار بر لحظه ها بخندیم.
زمین قطعا گرد است
بنای شیعه بر رشد است و به تعالی رسیدن در حین حرکت، نمیشود ایستاد و آموخت و بعد راهی شد، در حین حرکت و رفتن و هجرت باید زخمها را ترمیم کرد، قوی شد، درمان خویش نمود و تاول تیمار کرد و رفت.
اربعین و پرچمهای سرخ امسالش
امسال هم شد، امسال هم پایم روی خاک نجف به زمین آمد و شدم زائر اربعین. چه حکایتی است که هر سال آمدهام و این رویداد برایم تکرار میشود و تکراری نه.
وطن فروشان در زمره بی شرفان تاریخاند
جنوب جنوب میکنند، چون معتقدند این زیرساختها مال جمهوری اسلامی بود که زده شد و ما برمی گردیم و بهترش را میسازیم؟ کی میسازد! عمله اکرههایی که یک خانه با لِگو هم تا حالا توی عمرشان نساختهاند.
و چه میدانی صَرخِه چیست؟
همه عراق امروز آمده بود تشییع، گرمای هوا مغز را مذاب میکند و از سوراخهای بینی جاری میسازد، موکبها هنوز درست و درمان راه نیفتادهاند، تا اربعین یک ماه مانده ولی این کرامت و سفرهداری عراقیها انتها ندارد.
تو میگفتی و من باور نکردم
هوای تهران، امروز بوی خاک نم خورده را میدهد، بوی گلهای جانماز، دهان ترش است از گریه بسیار و تشنگی، مغز میجوشد از گرما، خیابانها دارند مرا قدم میزنند، فریاد میزنم و ضجهام آنگونه که انگار سالها در حفرههای ریهام چیزی پنهان کرده بودم.
ما را چرا نمیکشیای داغ مهربان
توفیق زیارت، چیزی نیست که با چرتکه عقل جور دربیاید. روی میز عقل تشریح نمیشود وگرنه عقل میگوید با بلیت ۱۰ تومانی نمیشود، اصلا بشود تو نکن. هزار تا خرج واجب داری، ولی من دلم لک زده برای آن سوی مرزهای این سکوت.
ما هستیم، پس وطن هست
برای خرمشهر که با پایمردی سربازان وطن و مردمان این سرزمین، به بخشی از تاریخ پر افتخار ایران تبدیل شده است.
مردم را ترجیح میداد
یادبودی برای شهید جمهور، آیت ا... سید ابراهیم رئیسی، در دومین سالگرد پر کشیدنش.
داستان یک پرچم
مهدی دوست من است. در یکی از شهرهای اطراف کرج یک مغازه باصفا دارد که پاتوق بچههای موسیقی و شعر و داستان است.
آری شود ولیک به خون جگر شود
ایران امروز، کشوری است که زخمها را پنهان نمیکند، اما باز هم به فردایی فکر میکند که روشنتر است.
بدعادتمان کردید آقای خامنهای
در نظر بگیرید که قهرمان داستان نه در اثر اتفاق که با نوعی مرگ آگاهی و انتخاب خودش مرگ و نوع رفتن را انتخاب کند و اینجا درام به سطحی از حرارت و پرخونی میرسد که کلاه از سر عقل و احساس و عاطفه میافتد.
دروازه بانی اندوه در باغهای انبه
روایت مقدمه میخواهد، ساقه میخواهد و از یک جاهایی باید چرخها را واکنی و به مخاطبت کم کم حالی کنی که مخاطب عزیز تا چند سطر دیگر در جایی از امر واقع فرود میآییم و شما باید از متن من پیاده شوی و باقی اش را خودت تصور کنی.
جگر سرخ لیموها
میناب برای من استقلالی، زادگاه عبدالصمد مرفاوی بود و هر بار که میآمدم پوسترهایش روی در و دیوار مغازهها کاغذ دیواری شهر بود انگار.
آقای قابهای غریب
سیدعلی خامنهای رهبر شهیدمان نامش برای خیلیها فقط یک عنوان سیاسی نبود. یک حضور بود.
همان سالی که یتیم شدیم ...
و تمام. این آخرین یادداشت من است در این سال در این روزنامه شریف. همیشه، اما آخرینها به منزله بسته شدن و تعطیل شدن و متوقف شدن نیست.
به تو برمی گردم آسمان من
برای غیورمردان گمنام کشورمان که شجاعانه در برابر تجاوز دشمن به خاک میهن ایستادهاند و خانوادههایشان که این روزها بیش از همیشه درس شکیبایی پس میدهند.
۱ بعدی
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.