به بهانه روز دختر

پشت سر هر مرد موفقی زنی موفق ایستاده و در ورای هر خانواده موفق، مادری که مادری را بلد بوده است. این‌ ممکن‌ نیست مگر اینکه دختران ما از همان کودکی یاد بگیرند محبت‌کردن را، رمز و رموز رسیدن به سعادت و نیک‌بختی را و در ادامه مسیر زندگی، ساختن خانواده‌ای شاد و موفق. این ممکن نمی‌شود؛ مگر اینکه خود در دامن خانواده‌ای بزرگ شده باشند که محبت‌کردن را بلد بوده باشند. محبت‌کردن؛ بلدی می‌خواهد. اگر دختری یا نه اصلا هر انسانی؛ محبت دید و دوست داشته‌شدن را با تمام وجود حس کرد، آن‌وقت است که اعتماد به‌نفس پیدا می‌کند. آن‌وقت است که سعی می‌کند در هر کاری، بهترین باشد. اما این مهم برای دختران از درجه اهمیت بیشتری برخوردار است. چراکه قرار است سازنده و تربیت‌کننده نسل فردا باشند. بی‌تردید مادر عبوس، ضعیف و وامانده نمی‌تواند خانواده‌ای شاد داشته باشد. بخش بزرگ شادی و اعتماد‌به‌نفس بچه‌ها به شادی و اعتماد‌به‌نفس مادر برمی‌گردد. پس چه خوب است تربیت دخترانی شاد، سرزنده و با عزت‌نفس در اولویت برنامه‌های نهادهای آموزشی‌تربیتی قرار گیرد. این موضوع در درجه‌ای از اهمیت قرار دارد که در مجامع بین‌‌المللی یازدهم اکتبر به نام دختر نام‌گذاری شده است. در ایران هم از سال۸۵ به پیشنهاد شورای‌عالی‌انقلاب‌فرهنگی روز میلاد حضرت معصومه(س) در راستای تکریم و بزرگداشت مقام دختران به نام روز دختر نام‌گذاری شده است. اما واقعا به‌جز چند برنامه و جشن مناسبتی در این روز برای دختران چه کاری انجام شده است؟! دختران ما برای رشد و تعالی روحی و برای اینکه مادرانی شاد باشند لازم است در دوره نوجوانی و جوانی بایدها و نبایدهایی را بیاموزند. امروزه جای خالی مشاورانی کاربلد و متخصص در مدارس دخترانه به‌شدت احساس می‌شود. امروز هنوز بر سر اجرای برنامه‌های شاد و انرژی‌بخش در محیط‌های دخترانه اختلاف است. چرا دختران از شادی در محیط‌هایی کاملا زنانه محروم باشند؟! دختری که خواسته‌های معقول و منطقی‌اش به دلایلی سرکوب شود، سرخورده و ضعیف می‌شود. به‌ویژه که در مقابل شاهد میدان‌دادن به جنس مقابلش باشد و این یعنی نابرابری. یک نمونه از نادیده‌گرفتن این قشر از جامعه را می‌توان در برنامه‌های ورزشی ارگان‌های مختلف شاهد بود. از خودمان یعنی شهرداری شروع می‌کنیم. چند درصد کارشناسان ورزشی مناطق ما خانم هستند و در چند درصد برنامه‌ها، مسابقات و... جایی برای خانم‌ها در نظر گرفته شده است؟!
خانم‌ها و آقایان سیاست‌گذار! بیاید برای یک‌بار هم که شده برنامه تربیتی بلندمدت برای دختران این سرزمین داشته باشید.
جامعه شاد و موفق، مادرانی شاد و موفق می‌خواهد. مادران فردای جامعه ما، همین دختران امروز در مدارس و دانشگاه هستند. پس اگر تمام سال را به آن‌ها اختصاص دهیم و بر روی پرورش روح و روان و علم و دانششان سرمایه‌گذاری کنیم، باید منتظر سودی سرشار که همان جامعه‌ای شاد، موفق و با اعتماد نفس است، باشیم. این دور از ذهن نیست؛ اگر امروز به دختران آنچه لایق آن هستند نثار کنیم و قدر بدانیم وجودشان را.