ماجرای سوءقصد به سعید طوسی در مشهد چه بود؟ ارائه گزارش بنیاد شهید به مجلس درباره شهدای جنگ ۱۲ روزه در هفته آینده میزبانی حرم مطهر رضوی از ۳۵۰۰ زائر افغانستانی در دهه پایانی صفر نخستین مدرسه فصلی «فلسفه اخلاق» در مشهد برپا می‌شود بخش بین الملل بنیاد امام رضا(ع) به زودی تقویت می‌شود معاون سازمان حج: بیش از ۵ میلیون نفر در نوبت اعزام به عمره مفرده هستند درباره «سید مجتبی حسینی»، نویسنده کتاب «حضرت سکینه (س)؛ اسطوره ادب و عرفان» رفاقت با امام رضا (ع) کلید بهار معنویت | چگونه اندوخته‌های معنوی ماه محرم و صفر را حفظ کنیم؟ آغاز نهادینه‌سازی فرهنگ نماز از مدارس تاکید بر طرح و تصویب قوانین در راستای ایجاد زیرساخت‌های مربوط به مساجد نگهداری تابلوی تمثال امام رضا(ع) در موزه آستان قدس رضوی تکذیب شد تلاش برای تحقق مسجد تراز اسلامی | فعال‌سازی ۲۰ هزار مسجد در طرح «محراب» حکم شرعی آموزش شعبده چیست؟ مسجد جمکران میزبان هیئات مذهبی در روز شهادت امام حسن عسکری(ع) ساماندهی شعب موسسات قرآنی سراسر کشور تا پایان سال ۱۴۰۴ مدیرکل بنیاد شهید خراسان‌رضوی: خدمات شهرداری مشهد برای اشاعه نام شهدا بسیار ارزشمند است تاریخچه‌ای از توسعه حرم امام رضا علیه‌السلام در عصر «وزیرنظام» در دوره قاجار خودتان را بزنید به آن راه آقا! خورشید، پشت این پنجره است عنایت خاص امام رضا (ع) به شیخ حبیب‌ا...
سرخط خبرها

از سر بنه غرور کیایی و سروری! *

  • کد خبر: ۱۷۵۷۰۵
  • ۰۲ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۳:۴۰
از سر بنه غرور کیایی و سروری! *
رشد، زمانی اتفاق می‌افتد که انسان کمالی را در بیرون می‌یابد و برای رسیدن به آن، تلاش می‌کند. اما وقتی اسیر خودبرتربینی می‌شود، چیزی در بیرونش وجود ندارد که بهتر باشد و به چشمش بیاید.

بعضی هایمان به بیماری مرموزی دچاریم. یک بیماری که خودمان هم ممکن است از آن با خبر نباشیم. بیماری که آرام آرام در وجودمان ریشه می‌گیرد و اگر به‌موقع به آن پی نبریم، ممکن است آن‌قدر قوام پیدا کند که رهایی از آن سخت شود و سلامت روابط اجتماعی ما را به خطر بیندازد. بعضی‌هایمان عادت داریم به محض رویارویی با هر کسی توی ذهنمان سبک و سنگینش کنیم و از نگاه بالا به پایین مزیت‌های خودمان را بشماریم و دیگری را سراپا تقصیر و با نواقص بسیار ببینیم.

حسی که موجب می‌شود بیشتر اوقات در یک بیماری مزمن خودبرتربینی چنان گرفتار شویم که هیچ کسی را با هیچ مزیتی از خودمان بهتر نبینیم. در چنین‌نگاهی همه افرادی که با آن‌ها معاشرت می‌کنیم دارای عیب و ایراد‌های بسیارند و درمقابل، این ما هستیم که به دور از هرگونه خطاییم. این بیماری مزمن، چونان آفتی است که به جانمان می‌افتد و فرصت رشد و تعالی را از ما سلب می‌کند.

رشد، زمانی اتفاق می‌افتد که انسان کمالی را در بیرون می‌یابد و برای رسیدن به آن، تلاش می‌کند. اما وقتی اسیر خودبرتربینی می‌شود، چیزی در بیرونش وجود ندارد که بهتر باشد و به چشمش بیاید! آدم‌هایی که با آن‌ها معاشرت می‌کند با عینک او پر از عیب‌های ریز و درشت اند، اشتباه‌های بسیار، ضعف‌های بی شمار و بدتر از همه اگر از احوالات آن‌ها با خبر شود زندگی شان سرشار از خطا‌های زیاد است، در چنین نگاهی همه آدم‌ها در چند سطح پایین‌تر از ما قرار می‌گیرند. گاهی نیز همین امانت‌های یکی دو روزه دنیا که گاه در پیراهن ثروت است و گاه در صندلی قدرت، اسباب خودبرتربینی می‌شود.

همه آن چیز‌هایی که دراین دنیا مرز میان آدم‌ها را خط کشی می‌کند! مرز میان فقیر و ثروتمند، مرز میان فرودست و بالادست و... که اگر به این بیماری مزمن گرفتار شویم، سرنوشتی رو به تباهی داریم. در مقابل، اما یکی از مصداق‌های ادبِ معاشرت، این است که نگاه از بالا به پایین را در روابط اجتماعی مان فراموش کنیم. امام‌حسین (ع) در این باره می‌فرمایند: «ادب آن است که از خانه که بیرون می‌روی، هیچ کس را دیدار نکنی، مگر اینکه او را برتر از خودت پنداری.» (موسوعه کلمات الامام الاحسین (ع)، ص ۷۵۰)

*باری گرت به گور عزیزان گذر بود/ از سر بنه غرور کیایی و سروری (سعدی)

گزارش خطا
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
آخرین اخبار پربازدیدها چند رسانه ای عکس
{*Start Google Analytics Code*} <-- End Google Analytics Code -->