مسیر وقف باید تغییر کند...

با نگاهی به میزان رشد توسعه در کشورهایی مانند چین، ژاپن، مالزی و... که در مسیر توسعه گام نهاده‌اند درمی‌یابیم که این توسعه تنها و تنها در سایه توجه به آموزش و پرورش و تقویت روحیه کار مضاعف بوده است.
زمانی که ماهاتیر محمد، رهبر مالزی، دریافت که باید کشورش را به سمت جلو پیش ببرد، نخستین کاری که انجام داد این بود که تمام سعی و تلاش خود را مصروف توجه به آموزش و پرورش کرد و در دولت تصویب کرد هر طرح و لایحه‌ای که باید به تصویب دولت برسد، تصویب نخواهد شد مگر اینکه پیوست آموزش و پرورشی داشته باشد.
با این نگاه بود که سرانه آموزش و پرورش در مالزی رشد کرده و به‌تبع آن مالزی در مسیر توسعه قدم نهاد و امروز به‌عنوان موفق‌ترین کشور، هم در زمینه تولید سرانه ملی و هم در زمینه آموزش و پرورش است.
با نگاهی به تاریخ ایران زمین درمی‌یابیم که ماهاتیر محمد کار خیلی بزرگی انجام نداده است بلکه ما ایرانی‌ها حافظه ضعیفی داریم یا نمی‌خواهیم از تاریخ عبرت بگیریم.
اگر به 700سال قبل درست زمانی که ایلخانان از بازماندگان مغول بودند و حکومت خود را بر خرابه‌های به جا مانده از ایلغور مغول بنا نهادند برگردیم، درمی‌یابیم که افرادی همچون خواجه نصیرالدین توسی و خواجه رشیدالدین فضل‌ا... همدانی و دانشمندان دیگر که در این دوره بنا به نیاز ایلخانان به تخصص آن‌ها در صدر امور قرار گرفتند، چگونه موجبات پیشرفت علوم و دانش را فراهم کردند.
مهم‌ترین اقدامی که این وزرای دانشمند انجام دادند، این بود که بخش بزرگی از موقوفات را به مدارس و مراکز آموزشی اختصاص دادند و هر جا که مدرسه یا مرکز آموزشی‌ای تأسیس می‌شد، از اراضی همان اقلیم موقوفاتی را برای مخارج آن و هزینه‌های جانبی‌اش در نظر می‌گرفتند و اگر این‌کار
( اختصاص اوقاف به مراکز آموزشی) انجام نمی‌شد، هیچ وقت رصدخانه مراغه و ربع رشیدی و دیگر مراکز آموزشی نمی‌توانست دانشمندان بزرگی را به جامعه ایران اسلامی تقدیم کند و پیشرفت‌های علمی برای ایران و ایرانیان به ارمغان آورد.
پس در واقع مالزی و کشورهای دیگر تنها کاری که انجام داده‌اند، این بوده است که به تاریخ اهمیت داده و عبرت‌آموزی کرده‌اند؛ چیزی که امروز به‌شدت جامعه ایران به آن نیازمند است.
اگر در زمینه وقف فرهنگ‌سازی شود و در کنار ساخت مسجد و حسینیه که لازم است، اما مدرسه‌سازی لازم‌تر، به مدرسه‌سازی و وقف هزینه‌های جاری مدارس روی آورده شود، آن وقت است که می‌توان گفت در راه توسعه و پیشرفت قدم گذاشته‌ایم.