سروده شاعر تاجیک در ستایش پایداری و اقتدار ایران

به گزارش شهرآرانیوز، فردوس اعظم، در پی تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران، در شعری سروده است:

یکی خیره‌سر، بر سریرِ دروغ
که جانش ندارد نشان از فروغ

به پندارِ باطل که با زور و شر
بسوزد دل این «کهَن‌بوم و بَر»

نفس‌های او بوی خاکستر است
ابرقدرت؟ اصلا! ابرابتر است!

که این کینه‌توزِ غریب و دژم
چه داند از ایران و از جامِ جم؟

نداند که ایران نه مشتی گِل است
که نبضِ جهان است و جان و دل است!

ندانَد که این فرّ و این عشقگاه
به شمشیر و آتش نگردد تباه!

بسی دیوِ کین آمد و درگذشت
چو بادی که نالید در کوه و دشت

بله، آمدند از پیِ غارتش
که ویران کنند آن همه شوکتش

سکندر کجا؟ آن همه کین چه شد؟
«شکوهِ» دروغینِ «شاهین» چه شد؟

همه باد گشتند و ایران بجاست،
که این ریشه در سایه‌گاهِ بقاست!

تو ای  تاجرِ جنگ و دیوِ زمان
چه دانی ز خشم - آهِ ایرانیان!

تو از نرخ خون گویی و سود خویش
من از ریشه می‌گویم از اصل و کیش!

بترس از خروشِ دماوندِ پیر
زِ خشمِ نهفته در این شرزه‌شیر!

ستون‌های دیرینِ تختِ مهین
گواهِ بقا باشد از سرزمین!

بله مامِ ایران بماند چنان
به امروزیان و به آیندگان!

منبع: ایسنا

در ادامه حتما بخوانید شعر با موضوع جنگ سندی برای آیندگان است