«شخم هفته» امروز در نیم کره غربی برگزار میشود و تمرکز ویژهای روی شخم زدن ورزشگاههای برگزاری مسابقات جام جهانی دارد.
ژاپنیها بعد از شکست مقابل برزیل، عملا بزرگترین فرصت «تخلیه روانی» تاریخ فوتبال را هدر دادند. در حالی که دنیا منتظر بود آنها قوطیهای خالی نوشابه و آب میوه و آن نوشیدنی دیگر را، که بهتر است به خاطر تفاوتهای فرهنگی نامش را نبریم، نثار سر داور یا بازیکنان کنند، این عزیزان در اقدامی غیرورزشی از کیسه زبالههای خود رونمایی کردند و قوطیهای خالی و بقیه آشغالها را جمع کردند و ورزشگاه را از روز اولش هم تمیزتر تحویل دادند!
البته در تصاویر مشخص بود که این عزیزان به جای دو پلاستیک، که زبالهتر را داخل یکی بریزند و خشک را داخل دیگری، فقط یک پلاستیک دستشان است و هنوز مثل ما «تفکیک زباله از مبدأ» را بلد نیستند. امیدواریم در جام جهانی بعدی، تماشاگران ایرانی به آنها آموزش دهند.
البته گذشته از شوخی، به جای اینکه طرف داران ژاپنی به تیم ملی خودشان افتخار کنند، انگار این تیم ملی ژاپن است که باید به داشتن چنین تماشاگران تمیز و مرتبی افتخار کند!
هواداران پرشور مکزیکی، حسابی شورش را درآوردند و قبل از بازی با اکوادور با استفاده از بلندگو، بوق ماشین و موتورسیکلت مقابل هتل تیم اکوادور تجمع کردند تا خواب را از چشم اکوادوریها بگیرند و استراحتشان را مختل کنند و به این ترتیب در بازی شانس بیشتری برای برد داشته باشند.
آخر این چه جور میزبانی است؟ به جای تمرکز روی تقویت عضلات پای بازیکنان خودتان، اگزوز و بوق تقویت شده روی وسایل نقلیه تان نصب میکنید؟ آیا بهتر نبود شما ملتی که دست به گیتارتان خوب است، به جای راه انداختن خط تولید آلودگی صوتی، زیر پنجره هتل با صدای بلند به زبان اسپانیولی برای مهمانان «گنجشک لالا، سنجاب لالا، آمد دوباره مهتاب لالا» بخوانید، نه اینکه نگذارید بخوابند؟
البته یک جورهایی هم باید به آنها حق داد. شاید برخی تماشاگرنماها پول نداشته باشند بلیت بازی بخرند. این فرصت خوبی است که بدون نیاز به خرید بلیت، ماهیت واقعی خود را نشان دهند.
البته دوست داشتیم اکوادور این بازی را ببرد تا بگوییم مکزیک هم بازی را باخت، هم اخلاق را؛ ولی بازی با پیروزی مکزیک تمام شد!
برخلاف نظر تمام کارشناسان تلویزیونی که مدام میگویند تیم فوتبال آلمان در جام جهانی ۲۰۲۶ اصلا اقتدار نداشت، با کمی دقت متوجه میشوید این تیم از همیشه مقتدرتر بود! اصلا تعریف شما از اقتدار چیست؟ اینکه چهار تا گل بزنی و جام ببری؟ خیر!
اقتدار یعنی تقویم رسمی کشورهای دیگر را دگرگون کنی!
در ابهت بی، چون وچرای آلمان این دوره، همین بس که در مرحله گروهی با باخت مقابل اکوادور، باعث شدند دولت این کشور دکمه تعطیلی سراسری را بزند و در مرحله حذفی هم آلمانها این بار به پاراگوئه باختند تا رئیس جمهور این کشور هم کلا یک روز تعطیل رسمی اعلام کند!
آقایان کارشناس، اینکه تیم فوتبال یک کشور، بتواند یک کشور دیگر را تعطیل کند، اگر «اقتدار بین المللی» نیست، پس چیست؟
فوتبال همیشه بی رحم بوده، اما این بار رسما با ما «شوخی خرکی» کرد؛ آن هم از نوع زشت و بی مزه اش!
البته ما به عنوان هوادار با این حذف عجیب کنار آمدهایم. با آن توپهایی که عرض ۷متر و ۳۲سانتی متری و ارتفاع ۲متر و ۴۴سانتی متری دروازه را ول کردند و فرت و فرت صاف به تیرهای افقی و عمودی میخوردند، کنار آمدیم. با آن VAR که مثل ناظمهای سیبیلوی دهه ۶۰، دقیقا وقتی فریاد شادی میکشیدیم از راه میرسید و گل هایمان را پرپر میکرد کنار آمدیم، اما یک چیز واقعا هضم نشدنی وجود دارد که با آن نمیشود کنار آمد: این همه تبعیض و بی عدالتی!
تا همین چند وقت پیش وقتی کسی میگفت کیپ ورد، ما ناخودآگاه یاد اکسل و پاورپوینت و بقیه رفقای آفیس میافتادیم. فکر میکردیم لابد نسخه جدید مایکروسافت ورد است که راحتتر میشود عکس را کنار متن گذاشت!
خلاصه آدم میتواند با صعود نکردن کنار بیاید، اما با صعود کشوری که پسوند اسمشان «docx» است، نه! ما هنوز مطمئن نیستیم کیپ ورد در قلب آفریقاست یا در منوی استارت ویندوز و معلوم هم نیست با کدام فونت وارد مرحله حذفی شدند. جمعیتشان هم کلا ۵۰۰ هزار نفر است؛ یعنی کل کشورشان را میشود توی طرقبه شاندیز جا داد و تازه جا هم اضافه میآید که ملت بروند آنجا بستنی بخورند!