کارگردان فیلم سگمار: برای ساخت فیلم هنری، سرمایهگذار بهسادگی وارد میدان نمیشود
مزدآبادی در «سگمار» تلاش کرده است با تکیه بر یک داستان تازه و بهرهگیری از فضایی متفاوت، تجربهای جدید در کارنامه خود رقم بزند؛ تجربهای که به گفته خودش، از دل سالها فعالیت در عرصه نویسندگی و کارگردانی شکل گرفته است.
جواد مزدآبادی، نویسنده و کارگردانی که در طول سالهای فعالیت خود همواره تلاش کرده است با مخاطب ارتباطی مستقیم و مؤثر برقرار کند، این بار با فیلم «سگمار» وارد قلمروی متفاوت از سینما شده است. او که در آثار پیشین خود تجربه حضور در ژانرهای گوناگون را داشته، اکنون با ترکیبی از هیجان، درام و فضایی رازآلود، به سراغ روایتی متفاوت رفته است. او در گفتوگوی اختصاصی با شهرآرانیوز، از ریشه شکلگیری ایده «سگمار»، تجربه فیلمبرداری در فضایی ویران و تاریخی، چالشهای ورود به ژانرهای متفاوت و همچنین ساخت فیلمی با بودجه محدود سخن میگوید.
در مقام نویسنده، کارگردان و تهیهکننده، ایده اصلی فیلم «سگمار» از کجا شکل گرفت؟
«سگمار» فیلمی متفاوت در ژانر اجتماعی است و معتقدم پتانسیل بالایی برای جذب مخاطب دارد. اعتقاد همیشگی من این است که یک فیلم، پیش از هر چیز، باید با روایت جذاب خود مخاطب را درگیر کند و سپس پیام اصلیاش را به او منتقل کند. ایده این فیلم از داستانی شکل گرفت که مدتها در ذهن من بود؛ حکایت دو مارگیر که درگیر ماجرایی مرموز میشوند.
یکی از نقاط قوت فیلم، لوکیشن بسیار خاص آن است. فیلمبرداری را در شهری مخروبه و ویرانشده با بافتی متعلق به حدود ۲۰۰ سال پیش انجام دادیم. وقتی آن اتمسفر و فضای ویران را دیدم، احساس کردم این روایت تنها در چنین محیطی میتواند قدرت و ظرفیت واقعی خود را نشان دهد؛ بنابراین نگارش فیلمنامه را آغاز کردم و پس از تکمیل فیلمنامه و جذب سرمایه، وارد مرحله ساخت شدیم.
فیلمبرداری ما از بهمنماه سال گذشته آغاز شد. داستان درباره موجودی عجیب و ترسناک در منطقهای است که اهالی آن را «سگمار» نامیدهاند؛ موجودی که هم ویژگیهایی از سگ دارد و هم از مار و باعث وحشت مردم منطقه شده است.
دو مارگیر، یک زن و یک مرد، با هدف از بین بردن این موجود و تغییر شرایط سخت حاکم بر منطقه، وارد ماجرا میشوند. نکته دراماتیک داستان در رابطه میان این دو شخصیت نهفته است؛ آنها سالها پیش قرار بود با یکدیگر ازدواج کنند، اما اکنون عشق میانشان به نفرت تبدیل شده است.
خوشبختانه همزمان با اکران داخلی، پخش بینالمللی فیلم نیز آغاز شده و «سگمار» در جشنواره بینالمللی فیلم نیجریه در بخش مسابقه حضور پیدا کرده است. امیدوارم این اثر در جشنوارههای متعدد بینالمللی دیده شود و مورد استقبال قرار بگیرد.
شما پیش از این با آثار مخاطبمحور و درامهای اجتماعی مانند «چرخ گردون ۲» ارتباط نزدیکی با مخاطبان برقرار کرده بودید، اما «سگمار» با ترکیبی از ژانرهای اکشن و هیجان، نوعی چرخش در کارنامه شماست. این تغییر مسیر را چگونه تجربه کردید؟
من در طول ۳۰ سال فعالیت هنری، ژانرهای بسیار متنوعی، از کمدی و آثار سیاسی گرفته تا فیلمهای حوزه دفاع مقدس و پلیسی، را تجربه کردهام و همیشه تلاش کردهام در هر میدان، توانمندیهای خود را محک بزنم. با این حال، معتقدم هر فیلمسازی باید بر اساس ظرفیتهای زمانی و امکانات موجود، بهترین اثر ممکن را خلق کند. گاهی یک قصه یا موضوع خاص، ذهن فیلمساز را رها نمیکند و «سگمار» از همین دسته است؛ ایدهای که سالها در ذهنم حضور داشت تا سرانجام فرصت رسیدن به مرحله اجرا برایش فراهم شد.
تمام دغدغه من بهعنوان یک فیلمساز این است که بتوانم از ظرفیتهای موجود در هر دوره زمانی، بهترین و درخورترین اثر ممکن را بسازم.
شما پیشتر گفته بودید که این فیلم را یک «نقطه عطف» در کار خود میدانید. معمولاً نقطه عطف زمانی شکل میگیرد که فیلمساز ابزار یا نگاه تازهای را کشف کند؛ در «سگمار» دقیقاً چه چیزی برای شما کشف شد؟
در درجه اول، معتقدم فیلمنامه «سگمار» نسبت به تمامی آثار قبلی من، پختهتر و منسجمتر است. این پختگی نتیجه تجربههای مکرر در نوشتن و ساخت است؛ تجربهای که به من آموخت چگونه مخاطب را جذب کنم و چگونه یک درام را به بهترین شکل روایت کنم.
با وجود اینکه فیلم را با بودجهای محدود ساختیم، حضور عوامل حرفهای و وفادار به فیلمنامه باعث شد خروجی کار کیفیت قابل قبولی داشته باشد. من در طول فعالیت حرفهای خود تجربههای زیادی کسب کردهام و معتقدم در «سگمار» توانستهام دیدگاهها و نگاه سینمایی خود را به شکل درستتری به تصویر بکشم.
این فیلم پتانسیل بالایی برای موفقیت دارد؛ چراکه علاوه بر برخورداری از داستانی تازه، با تعداد محدودی شخصیت، توانسته است جذابیتی مستمر ایجاد کند و مخاطب را تا پایان با خود همراه نگه دارد.
در دنیای امروز، اقتصاد سینما باعث شده است بسیاری از کشورها به سمت فرمولهای مشخص و امتحانپسداده حرکت کنند. ما تلاش کردیم با هوشمندی در فیلمنامه، کیفیت را فدای محدودیت امکانات نکنیم.
در مورد وضعیت فعلی تولیدات سینمایی و چالشهای اقتصادی که سازندگان با آن روبهرو هستند، چه میگویید؟
امیدوارم در اکران از فیلم «سگمار» حمایت ویژه شود؛ مطمئنم تماشاگر با رضایت از سالن سینما خارج خواهد شد. اما اگر بخواهم درباره آینده صحبت کنم، در شرایط فعلی برنامهای برای ساخت فیلم جدید ندارم. واقعیت این است که برای ساخت یک فیلم پرفروش، به بودجهای دستکم ۵۰ میلیارد تومانی نیاز دارید؛ اما اگر بخواهید یک فیلم هنری و باکیفیت بسازید، معمولاً سرمایهگذار بهسادگی وارد میدان نمیشود.
بگذارید یک واقعیت تکاندهنده را بگویم: من «سگمار» را با بودجهای بسیار ناچیز تولید کردهام؛ بودجهای که شاید باورش سخت باشد.
در جشنواره فیلم فجر، زمانی که با منوچهر هادی صحبت میکردند، او گفته بود با ساخت فیلم «خیابان جمهوری» و صرف حدود ۱۵ میلیارد تومان، رکورد ارزانترین فیلم تاریخ سینما را ثبت کرده است. من در آن لحظه از شدت ناباوری میخندیدم؛ چراکه «سگمار» را با تنها ۲ میلیارد تومان ساختهام؛ مبلغی که امروز با آن، بهسختی میتوان حتی یک فیلم کوتاه تولید کرد.
با وجود این محدودیت بودجهای، بازیگران فیلم من، پیام احمدینیا و شیرین اسماعیلی، در سطح بازیگران حرفهای و شناختهشده، با تمام توان پای کار آمدند. از فیلمبردار گرفته تا طراح صحنه، همه عوامل بسیار حرفهای عمل کردند.من معتقدم با این بودجه، رکوردی کمسابقه در تولید یک فیلم سینمایی ثبت کردهام، اما نمیتوانم آن را بهطور رسمی اعلام کنم؛ زیرا در دنیای امروز، مبلغ ۲ میلیارد تومان حتی برای هزینههای پیشتولید و پذیرایی یک فیلم سینمایی نیز کافی نیست. اگر مدیریت دقیق خودم در مقام تهیهکننده، نویسنده و کارگردان نبود، «سگمار» هرگز ساخته نمیشد. تمام عوامل با دریافت تنها یکپنجم دستمزد واقعی خود، با تمام وجود پای کار آمدند. آنها نه صرفاً برای پول، بلکه برای هنر و برای اینکه این اثر ساخته شود، با من همراه شدند.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
