ملت مبعوثشده: روایتی از دویست شب ایستادگی
دویست شب گذشت؛ دویست شب، نه از جنس تقویم، که از جنس ایستادگی. دویست فصل از کتابی که با اشک و امید، با داغ و دعا، با حضور و مقاومت نوشته شد و در آن، مردم از هر کوی و برزن، با هر سن، سلیقه و ظاهر و پوشش، زیر یک سقف بلند به نام ایران و گرد یک آرمان به نام مقاومت شانه به شانه ایستادند.
آنچه در این دویست شب در میادین و اجتماعات شهرها شکل گرفت، صرفاً تجمعی زودگذر یا ثبت روزشمار زمان نبود؛ تصویری از ملت واحد و جلوهای از همبستگی ملی بود. مردمی که نه از سر ترس، که از سر عشق به ایران و وفاداری به میراث آزادگی، عزت و ایستادگی رهبر شهیدشان در میدان ماندند و نشان دادند که رهبری برای آنان تنها یک شخص نیست؛ بلکه یک مکتب، یک طریق و یک روح جاری در شریانهای این سرزمین است.
در این شبها، میدان، از یک مختصات جغرافیایی فراتر رفت و به خانه دوم، سنگر بیداری و کانون تجدیدعهد تبدیل شد؛ جایی برای سوگواری و شادی، دعا و استغاثه، بدرقه شهیدان، خدمت به نیازمندان و همدلی با خانوادهها. چای گرم میان همسایگان ناآشنا تقسیم شد، سفرههای ساده همدلی پهن شد و خنده و اشک مشترک، پیوند میان قشرهای مختلف مردم را استوارتر کرد.
در میان این صفوف بههمپیوسته، کودکان نیز حضور داشتند؛ کودکانی که الفبای پایداری را نه فقط در کتاب، که در سنگر میدان آموختند. کودکی که پرچم کوچکی را در دست فشرده و در آغوش پدر و مادر است، تصویری از فردایی است که کودکان امروز، معماران عزتمند آن خواهند بود.
دویست شب، روایت دردهای مشترک نیز بود؛ برای شهیدان، برای کودکان بیگناه میناب و لامرد، برای شهیدان مجلس عروسی سیریک، برای مادران چشمانتظار و برای مردان و زنانی که جان خود را فدای ایران کردند. میدان، قرارگاه دلهایی شد که میخواستند در کنار هم بایستند، اشک بریزند، دعا کنند و به دشمن بگویند: این سرزمین مردمی دارد که در روزهای سخت، پشت وطنشان را خالی نمیکنند. شاید بزرگترین حقیقت این دویست شب آن باشد که مردم ثابت کردند حماسه یک حادثه موقت نیست؛ یک سبک زندگی است.
در سختترین صاعقههای جنگ، تنشهای امنیتی و فشارهای اقتصادی، این حضور مستمر نشان داد که کانونهای جوشان انسجام اجتماعی میتوانند به سنگرهای بیداری و امید تبدیل شوند و معادلات دشمن را برهم بزنند.
این ۲۰۰ شب، بنابراین فقط یک تقویم نیست؛ روزشمار فتح و سپیدهدم پیروزی است؛ روایتی از ملتی که دردی مشترک، آنان را کنار هم نشاند و عشق به ایران، پرچمها را در دستهایشان به اهتزاز درآورد؛ و شاید بتوان همهی این دویست شب را در یک جمله خلاصه کرد: ما در میدان حضور نمییابیم؛ ما در میدان زندگی میکنیم.
تا وقتی این دلها برای وطن میتپد، تا وقتی پرچم ایران در دستان مردم است و تا وقتی نام شهیدان بر زبانها جاری است، این میدان، میدان امید، همدلی و ایستادگی خواهد ماند.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
