شاعر روشن‌دل مشهدی، با مجموعه شعر سطرهای سفید، خاطرات زندگی‌اش را مرور کرد
شاعر مشهدی، هم‌زمان با روز جهانی عصای سفید از کتاب سطرهای سفید رونمایی کرد؛ مجموعه‌ای شامل ۶۰ خاطره از دوران کودکی، سال‌های تحصیل در مدرسه نابینایان، تجربه نابینایی و فراز و فرودهای زندگی این شاعر که با آمیزه‌ای از لحظات تلخ و شیرین روایت شده است.
به گزارش شهرآرانیوز، «سطرهای سفید» عنوان کتاب تازه موسی عصمتی است که به‌تازگی از سوی انتشارات جام‌جم منتشر شده و روایتی از خاطرات شخصی این شاعر نابینا از دوران کودکی تا امروز را در بر می‌گیرد. عصمتی در این کتاب، تجربه‌های زندگی خود را در قالب خاطره‌داستان‌هایی با حال‌وهوای طنز و اندوه به تصویر کشیده است؛ روایتی از روزهای بینایی، مواجهه با نابینایی، خانه‌نشینی، تحصیل در مدرسه نابینایان تهران و ادامه مسیر تا دانشگاه.
این شاعر مشهدی در گفت‌وگو با شهرآرانیوز، با اشاره به انتشار این اثر در آستانه روز جهانی عصای سفید، از تجربه‌های شخصی خود در نگارش کتاب می‌گوید و در ادامه، از شعر تازه‌اش و جایگاه شعر به‌عنوان پناهگاهی برای انسان در روزگار پراضطراب امروز می‌گوید.
او درباره کتاب سطرهای سفید توضیح می‌دهد: این کتاب مجموعه‌ای از خاطرات من از دوران کودکی تا امروز است که در قالب پنج بخش و شامل ۶۰ خاطره نوشته شده است. خاطراتم از دوران مدرسه، زمانی که در مدرسه نابینایان تهران تحصیل می‌کردم، مراحل درمان و اتفاق‌های مختلف زندگی‌ام را در این اثر آورده‌ام.
عصمتی می‌افزاید: این کتاب هفته گذشته منتشر شد و در آن، هم از دوران بینایی و هم از سال‌هایی نوشته‌ام که نابینا شدم و مدتی خانه‌نشین بودم. بعد از آن، وارد مدرسه نابینایان شدم و مسیر تحصیل را تا دانشگاه ادامه دادم. خاطرات کتاب فقط غمگین نیستند و بخش‌هایی با حال‌وهوای طنز نیز دارند؛ در واقع، تلاش کرده‌ام فراز و فرودهای زندگی‌ام را در قالب خاطره روایت کنم.
این شاعر درباره فعالیت‌های تازه خود در حوزه شعر نیز می‌گوید: به‌تازگی غزلی سروده‌ام که فضایی عاطفی دارد و موضوع آن خطاب به خود شعر است.
او با اشاره به اینکه شعر و نوشتن بخش جدایی‌ناپذیر زندگی روزمره‌اش است، ادامه می‌دهد: دغدغه روزمره من شعر است؛ چه موضوعات اجتماعی و سیاسی باشد و چه مسائل فرهنگی. اخبار روز را دنبال می‌کنم و مطالعه و نوشتن شعر همواره بخشی از زندگی‌ام بوده است. تلاش می‌کنم دست‌کم ماهی دو یا سه شعر بسرایم تا از فضای شعر دور نمانم.
عصمتی در ادامه به نقش شعر در زندگی انسان امروز اشاره می‌کند و می‌گوید: به نظرم شعر چیزی است که می‌تواند به انسان تسکین و آرامش بدهد و برایش پناهگاه باشد. در روزگاری که مدام از جنگ، آشوب و اضطراب صحبت می‌شود، شعر می‌تواند آدم‌ها را به آلاچیق خودش دعوت کند و حتی برای لحظه‌ای آرامش و تسکین به آن‌ها ببخشد.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
